“แพรวา… ที่รัก” เสียงของเมษแหบพร่า ราวกับเพิ่งผ่านการกรีดร้องมานับพันครั้ง ลมหายใจของเขาสะดุดถี่กระชั้น ดวงตาที่เคยเฉียบคมราวกับใบมีด บัดนี้เต็มไปด้วยความพร่าเลือนและตื่นตระหนก สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือความว่างเปล่า… ห้องนอนที่เคยอบอุ่นไปด้วยกลิ่นกายของเธอ บัดนี้กลับเย็นยะเยือกราวกับสุสาน ไร้เงาของแพรวา ไร้รอยยิ้ม ไร้เสียงหัวเราะ ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยมี ถูกพายุลูกใหญ่พัดพาไปจนสิ้น
“แพรวา!” เขาตะโกนอีกครั้ง เสียงก้องสะท้อนไปทั่วคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยเป็นสวรรค์ของพวกเขา แต่บัดนี้กลับกลายเป็นนรกที่เขาต้องทนทุกข์ทรมาน ความคิดที่ว่าเธอจะจากไป… มันแทบจะเป็นไปไม่ได้ เมษไม่เคยเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น จนกว่าจะมั่นใจเสียก่อน แต่วันนี้… ความจริงอันโหดร้ายกำลังถาโถมเข้ามาใส่เขาจนแทบยืนไม่อยู่
เขาผละออกจากเตียง ลากเท้าที่หนักอึ้งไปทั่วห้อง พลิกดูทุกซอกทุกมุม แม้จะรู้ดีว่ามันไร้ประโยชน์ เสื้อผ้าของเธอ… ยังคงแขวนอยู่ในตู้ กระเป๋าถือคู่ใจ… ยังวางอยู่ที่เดิม โต๊ะเครื่องแป้ง… ยังคงมีเครื่องสำอางที่เธอใช้เป็นประจำ แต่เจ้าของทุกสิ่งเหล่านั้น… หายไปไหน?
“ไม่… ไม่จริง… แพรวา!” เมษทรุดตัวลงนั่งกับพื้น แขนทั้งสองข้างกุมขมับ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ภาพความทรงจำเมื่อคืนนี้ฉายชัดขึ้นมาในหัว…
มันเริ่มต้นจากการต่อว่า… การกล่าวหา… คำพูดที่เจ็บปวดที่หลุดออกจากปากเขา… คำพูดที่เขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะพูดมันออกไป เขาโมโห… โมโหที่เธอปกปิดความลับบางอย่างเอาไว้… โมโหที่เธอไม่ยอมเปิดใจให้เขา… แต่เมื่อได้รู้ความจริง… เมื่อได้เห็นน้ำตาที่ไหลรินจากดวงตาคู่นั้น… เขาก็รู้ทันทีว่าเขาผิด… ผิดอย่างมหันต์
“เมษ… ฉัน… ฉันขอโทษ” เสียงกระซิบของแพรวาดังแว่วมาในโสตประสาทของเขา ดวงตาคู่นั้น… ที่มองเขาด้วยความเสียใจ… ความผิดหวัง… และความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส
“ฉัน… ฉันไม่คิดว่าเธอจะ… จะทำแบบนี้” เมษกัดฟัน พูดเสียงลอดไรฟัน
“ฉัน… ฉันก็ไม่คิดว่าคุณจะ… จะไม่เชื่อใจฉัน” แพรวาตอบ น้ำเสียงสั่นเครือ
“ไม่เชื่อใจ? เพราะเธอปิดบังฉัน! เธอปิดบังเรื่องสำคัญขนาดนี้… แล้วจะให้ฉันเชื่อใจเธอได้อย่างไร?” เขาตะคอกกลับ ความโกรธที่สุมอยู่ในใจถูกระบายออกมาอย่างไม่ยั้งคิด
“ฉัน… ฉันอยากจะบอกคุณ… แต่… แต่เวลามันยังไม่ถึง”
“ไม่ถึง? แล้วเมื่อไหร่จะถึง! เธอคิดว่าฉันจะรอได้ตลอดไปงั้นเหรอ? เธอคิดว่าฉันจะยอมให้เธอเล่นตลกกับชีวิตฉันแบบนี้อีกได้งั้นเหรอ!” เขาเดินเข้าไปหาเธอ จ้องหน้าเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
“ไม่ใช่การเล่นตลก… เมษ… ได้โปรด…” แพรวาพยายามจะเอื้อมมือมาสัมผัสเขา แต่เขากลับสะบัดมือเธอออกอย่างแรง
“อย่า… อย่ามาจับตัวฉัน! ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ!” คำพูดที่หลุดออกจากปากนั้น… ราวกับมีดที่กรีดแทงหัวใจของเธอ
ดวงตาของแพรวาเบิกกว้าง น้ำตาที่เคยไหลริน บัดนี้กลับหยุดนิ่ง ราวกับว่าคำพูดนั้นได้พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอ ความเจ็บปวดที่มองเห็นในแววตาของเธอ… มันยิ่งกว่าอะไรที่เมษเคยเห็นมาก่อน
“เมษ… คุณ… คุณไล่ฉันไปจริงๆ หรือ?” เสียงของเธอแผ่วเบา ราวกับกระซิบจากโลกอื่น
“ใช่! ฉันไล่เธอไป! ออกไปจากชีวิตฉันซะ! ฉัน… ฉันไม่อยากเจอเธออีกแล้ว!” เขาตะโกนออกไปอีกครั้ง โดยไม่ทันคิดถึงผลที่จะตามมา
วินาทีนั้น… แพรวาได้แต่ยืนนิ่ง มองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า… ไร้ความรู้สึก… ราวกับถูกปลดเปลื้องทุกสิ่งทุกอย่างออกไปจากตัวเธอ
“ดี… ถ้าอย่างนั้น… ฉันก็จะไป… ตามที่คุณต้องการ” เธอพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะประเมิน
“ไป… ไปให้พ้น!” เขาผลักเธออีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิม
แพรวาเซถอยหลังไปเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังกลับ เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ… ไร้เสียงสะท้อน… ราวกับสายลมที่พัดผ่าน…
เมษยืนมองร่างบางที่ค่อยๆ หายลับไปในความมืด เขาหอบหายใจหนัก รู้สึกถึงความผิดพลาดที่กำลังก่อตัวขึ้น… แต่ก็ยังคงยืนกราน… ยืนกรานในความโกรธของตัวเอง…
เช้าวันต่อมา… แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน แต่กลับไม่สามารถส่องเข้าไปในใจของเมษได้ เขารู้สึกถึงความว่างเปล่า… ความเงียบที่ดังกว่าเสียง… เขาพยายามจะเรียกหาแพรวา… แต่ก็มีเพียงเสียงสะท้อนของตัวเองที่ตอบกลับมา
เขาออกตามหาเธอไปทั่วบ้าน… ทุกซอกทุกมุม… ทุุกห้อง… ทุกตู้… ทุกลิ้นชัก… เขาหวังว่าเธอจะซ่อนตัวอยู่… หวังว่าเธอจะกลับมา… แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงา
“แพรวา… เธออยู่ไหน?” เขาพึมพำกับตัวเอง มือที่เคยแข็งแกร่ง บัดนี้สั่นเทา
เขาเปิดประตูระเบียงออกไป มองไปยังสวนกว้างที่เคยเป็นที่วิ่งเล่นของเธอ… มองไปยังทะเลสาบที่เคยเป็นสถานที่ที่พวกเขาเคยมีความสุข… แต่บัดนี้… ทุกสิ่งทุกอย่างกลับกลายเป็นความว่างเปล่า… ความเงียบ… และความเสียใจ
“ไม่… ไม่จริง… เธอไปจริงๆ…” เมษทรุดตัวลงนั่งที่พื้นอีกครั้ง ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังประตูห้องนอนที่ว่างเปล่า… ประตูที่เธอเคยเดินออกไป… และไม่เคยกลับมาอีกเลย
ความลับ… ความลับที่เธอปกปิด… ความลับที่ทำให้เขาโกรธ… ความลับที่ทำให้เขาไล่เธอไป… บัดนี้ได้กลายเป็นมีดที่กรีดแทงหัวใจของเขาเอง…
เมษตะโกนออกมาสุดเสียง… เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด… ความเสียใจ… และความสูญเสีย… แต่ก็ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา… มีเพียงความเงียบ… และความว่างเปล่า… ที่โอบล้อมเขาเอาไว้…
นี่คือการจากลาที่ไม่มีวันหวนกลับ… การจากลาที่เกิดจากความโกรธ… ความไม่เชื่อใจ… และความลับที่ถูกปกปิด… ทิ้งไว้เพียงความเสียใจ… และบาดแผลที่ไม่มีวันจางหาย…
ความลับร้อนแรง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก