“คุณ!” แพรวาอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีด ร่างกายเธอแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับที่ ดวงตาเบิกกว้างมองไปยังชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“ใช่... ฉันเอง” ชายคนนั้นยิ้มเยาะ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพยาบาทและความสะใจ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... แพร์”
เสียงของ ‘วิรัช’ ชายหนุ่มที่เคยเป็นเหมือนเงาตามตัวของเมษในอดีต แต่บัดนี้กลับกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจ ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าแพรวาอีกครั้ง พร้อมกับความลับที่พร้อมจะทำลายทุกสิ่ง
“คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่?” แพรวาถามเสียงสั่น
“มาทวงสิ่งที่ฉันควรจะได้... และมาเปิดเผยความจริงทั้งหมด” วิรัชเดินเข้ามาใกล้แพรวาอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย “คุณคงสงสัยใช่ไหม... ว่าทำไมเมษถึงกลับมา? และทำไมเขาถึงทำร้ายคุณ?”
แพรวาหลับตาลง พยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ “เมษไม่ได้ทำร้ายฉัน... เขาแค่... เขาแค่มีเหตุผล”
“เหตุผล?” วิรัชหัวเราะเสียงดัง “เหตุผลเดียวกับที่เขาเกือบจะฆ่าคุณเมื่อห้าปีก่อนน่ะหรือ?”
คำพูดของวิรัชทำให้แพรวาแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น เธอไม่เข้าใจ... เมษเกือบจะฆ่าเธอ? นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
“คุณกำลังโกหก!” แพรวาตะโกนสุดเสียง “เมษไม่เคยคิดจะทำร้ายฉัน!”
“จริงหรือ?” วิรัชเดินเข้ามาประชิดแพรวา เขากระซิบข้างหูเธออย่างเยือกเย็น “แล้วทำไม... ในคืนนั้น... เขาถึงได้สั่งให้ฉัน... จัดการกับเธอ?”
วินาทีนั้นเอง ความทรงจำอันเลือนรางในคืนวันวานก็ผุดขึ้นมาในหัวของแพรวา ภาพเงาตะคุ่มๆ ที่พยายามจะทำร้ายเธอ ภาพเสียงตะโกนของเมษที่ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง... และความมืดมิดที่กลืนกินเธอไป
“ไม่... ไม่จริง!” แพรวาเขย่าหัวแรงๆ เธอไม่ยอมเชื่อ!
“จริงสิ” วิรัชยังคงพร่ำเพร่า “เมษต้องการจะแก้แค้นครอบครัวของฉัน... เพราะคิดว่าพวกเราเป็นคนทำลายธุรกิจของเขา แต่ครอบครัวของฉัน... ก็ถูกทำลายไปแล้วเหมือนกัน... โดยฝีมือของเมษเอง!”
“อะไรนะคะ?” แพรวาอึ้งไป “คุณกำลังบอกว่า... เมษเป็นคนทำลายธุรกิจของครอบครัวคุณ?”
“ใช่!” วิรัชตะโกน “และหลังจากที่เขาทำลายทุกอย่าง... เขาก็ةกลัวว่าเธอจะรู้ความจริง... เขาเลยสั่งให้ฉัน... จัดการกับเธอ!”
น้ำตาของแพรวาไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอไม่รู้จะเชื่อใครดี เมษ หรือ วิรัช?
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากด้านหลัง แพรวาและวิรัชหันไปมองพร้อมกัน
“เมษ!” แพรวาอุทาน
เมษยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว สายตาคมกริบจ้องมองวิรัชอย่างไม่เกรงกลัว
“แกจะทำอะไรแพรวา!” เมษตะโกน
“ก็เปิดเผยความจริง... ความจริงที่แกพยายามจะปิดบังมาตลอด!” วิรัชพูดอย่างท้าทาย
“ความจริงอะไร?” เมษถามอย่างเย็นชา
“ความจริงที่แกสั่งให้ฉัน... ฆ่าแพรวา!” วิรัชประกาศกร้าว
แพรวาช็อกไปทั้งตัว เธอหันไปมองเมษด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
เมษยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาสะท้อนความเจ็บปวดและความสำนึกผิด
“ฉัน... ฉันไม่ได้สั่งให้แกฆ่าเธอ” เมษพูดเสียงแผ่วเบา “ฉันสั่งให้แก... พาเธอออกมาจากที่นี่... เพื่อปกป้องเธอ!”
“โกหก!” วิรัชตะคอก “แกสั่งให้ฉัน... จัดการกับเธอ!”
“แกมันคนโกหก!” เมษตะโกนกลับ “แกต่างหากที่สร้างเรื่องทั้งหมดนี้ขึ้นมา! แกต่างหากที่อยากจะแก้แค้นฉัน!”
“ฉันแก้แค้น? หรือแกกำลังกลัวความจริง?” วิรัชถามอย่างเยาะเย้ย “แกกลัวว่าแพรวาจะรู้... ว่าแกเคยทำร้ายเธอ... และแกก็เกือบจะฆ่าเธอ!”
“มันไม่ใช่ความจริงทั้งหมด!” เมษพยายามอธิบาย “ฉัน... ฉันมีเหตุผล... เหตุผลที่ฉันต้องทำแบบนั้น!”
“เหตุผลอะไร?” แพรวาถามเสียงสั่น “บอกฉันมาสิเมษ! บอกฉันมาว่าเกิดอะไรขึ้น!”
เมษมองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเจ็บปวด “แพร์... เรื่องมันซับซ้อนกว่านั้นมาก...”
“ฉันไม่สนว่ามันจะซับซ้อนแค่ไหน!” แพรวาพูดเสียงดัง “ฉันอยากรู้ความจริง! ฉันอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงทำแบบนั้น!”
วิรัชหัวเราะเยาะ “เขาจะบอกเธอได้ยังไง? ในเมื่อความจริงที่เขาปิดบัง... มันจะทำให้เธอเกลียดเขาตลอดไป!”
“แกต่างหากที่กำลังจะทำลายทุกอย่าง!” เมษตะโกนใส่หน้าวิรัช
“แล้วไง?” วิรัชยิ้ม “อย่างน้อย... ฉันก็ไม่ได้เป็นคนใจร้าย... เหมือนแก!”
ทันใดนั้น... เสียงไซเรนก็ดังขึ้นมาจากระยะไกล
“ตำรวจ!” เมษอุทาน
วิรัชหน้าซีดเผือด “ไม่! เป็นไปไม่ได้!”
“ฉันแจ้งตำรวจเอาไว้แล้ว” เมษกล่าว “ตำรวจกำลังจะมา... และความจริงทั้งหมด... จะถูกเปิดเผย”
วิรัชหน้าเสีย เขาหันไปมองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น
“แก... แกจะเสียใจ!” วิรัชพูดพลางวิ่งหนีไป
เมษรีบคว้าแขนแพรวาไว้ “แพร์! อย่าไปไหนนะ!”
แพรวายืนนิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอยังคงเต้นระรัวด้วยความสับสน แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของเมษ เธอก็เห็นความจริงบางอย่างซ่อนอยู่
“เมษ... บอกฉันมาสิ” แพรวาพูดเสียงแผ่ว “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เมษกอดแพรวาไว้แน่น “ฉันจะบอกเธอทุกอย่าง... แต่ตอนนี้... เราต้องไปให้พ้นจากที่นี่ก่อน”
ขณะที่ตำรวจกำลังเข้าควบคุมสถานการณ์ อรปรียาก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับลูกน้องของเธอ เธอเดินเข้ามาหาเมษด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความโกรธ
“คุณทำอะไรลงไปเมษ!” อรปรียาตะโกน “คุณปล่อยให้ความจริงถูกเปิดเผยแบบนี้ได้ยังไง!”
“ฉันกำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง” เมษตอบเสียงเฉยชา
“ถูกต้อง?” อรปรียาหัวเราะ “คุณกำลังทำลายทุกอย่าง! คุณกำลังทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมา!”
“ฉันไม่ได้สนใจเรื่องของเธอ” เมษกล่าว “และฉันก็ไม่ยอมให้เธอมายุ่งเกี่ยวกับแพรวาอีกต่อไป!”
อรปรียาหน้าเสีย เธอรู้ดีว่าเธอพ่ายแพ้แล้ว... อย่างน้อยก็ในตอนนี้
เมษพยุงแพรวาขึ้นรถ เขาขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งความวุ่นวายทั้งหมดไว้เบื้องหลัง
“เมษ...” แพรวาพูดเสียงสั่น “ฉัน... ฉันยังไม่เข้าใจทั้งหมด...”
“ฉันจะเล่าให้เธอฟังทุกอย่าง” เมษพูดพลางบีบมือแพรวาเบาๆ “ทุกอย่างที่เกิดขึ้น... และความจริงทั้งหมด... ที่วิรัชพยายามปิดบัง”
เมื่อรถเคลื่อนตัวออกไป แพรวาก็เงยหน้ามองเมษ เธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหวังในตัวเขา เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เธอรู้เพียงว่า... เธอจะต้องเผชิญหน้ากับมันไปพร้อมกับเขา
และขณะที่รถกำลังมุ่งหน้าไป แพรวาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ติดอยู่บนเบาะรถ... เป็นจี้รูปหัวใจสีแดง... ที่เธอคุ้นเคย... จี้ที่เมษเคยให้เธอในวันวาน...
เธอหยิบมันขึ้นมา น้ำตาไหลรินอีกครั้ง... แต่คราวนี้... เป็นน้ำตาแห่งความหวัง...
ความลับร้อนแรง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก