ตอนที่ 2 — เงาสะท้อนในดวงตาเด็ก

ห้องทำงานอันโอ่อ่าของพัชระกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้งหลังจากอรุณรัศมีเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความสับสนอลหม่านในหัวของเขา คำพูดของเธอ เสียงของเธอ แววตาของเธอ… ทุกอย่างยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับฝันร้ายที่ไม่มีวันเลือนหาย

“ลูก…” เขาพึมพำกับตัวเอง ‌เสียงของเขาแหบพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเดินโซเซไปที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ สั่งตัวเองให้นั่งลง แต่ร่างกายกลับไม่ยอมเชื่อฟัง เขาทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาหนังแท้อย่างอ่อนแรง

ลูก? เขาจะมีลูกงั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้! มันต้องเป็นเรื่องโกหกแน่ๆ ​เรื่องที่อรุณรัศมีกุขึ้นมาเพื่อจะหลอกลวงเขา

แต่… ถ้ามันเป็นเรื่องจริงล่ะ? ถ้าเด็กคนนั้น… เป็นลูกของเขาจริงๆ?

ความคิดนี้ทำให้เขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนไร้หัวใจ เย็นชา และไม่เคยมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอะไร แต่ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‍‘ลูก’ จิตใจที่เคยด้านชาของเขากลับสั่นคลอนอย่างรุนแรง

เขาหลับตาลง พยายามจะนึกถึงคืนนั้น คืนที่เขาและอรุณรัศมี… คืนที่ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป เขาจำได้ว่าคืนนั้นเขาดื่มหนักมาก อาจจะเพราะความเครียดจากงาน หรืออาจจะเป็นเพราะ… ‌อรุณรัศมีเอง? เขาจำได้ว่าคืนนั้นเขาหลงใหลในตัวเธอมากเหลือเกิน ความงามของเธอ เสียงหัวเราะของเธอ… ทุกอย่างมันทำให้เขาเสียการควบคุม

แต่เขาไม่เคยคิดว่า… มันจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น

เขาเปิดตาขึ้นอีกครั้ง มองไปรอบๆ ห้องทำงานที่คุ้นเคย ‍แต่ตอนนี้กลับดูแปลกตาไปเสียหมด ราวกับมีสิ่งที่ไม่เคยมีอยู่มาก่อนปรากฏขึ้น

“ลูก…” เขาพึมพำอีกครั้ง จิตใจยังคงวนเวียนอยู่กับคำนี้

หลังจากนั้นอีกสองวัน พัชระก็แทบจะเสียสติ เขาหมกมุ่นอยู่กับการตามหาข้อมูลเกี่ยวกับอรุณรัศมี เขาติดต่อเพื่อนเก่าที่เป็นนักสืบเอกชน ให้ช่วยตรวจสอบประวัติของเธออย่างละเอียด ​เขาต้องการคำตอบ เขาต้องการรู้ว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริงหรือไม่

จนกระทั่ง… ข้อมูลที่เขาต้องการก็ถูกส่งมา

เขาแทบไม่เชื่อสายตาเมื่อเห็นรูปถ่ายของเด็กชายตัวน้อยที่แนบมาในรายงาน เด็กชายวัยประมาณสี่ขวบ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ผมสีดำขลับ ดวงตาสีเข้มเหมือนพ่อ… เหมือนเขา!

หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ​เขามองรูปนั้นอยู่นานหลายนาที ราวกับจะหาข้อพิสูจน์บางอย่างที่มองไม่เห็น

“เป็นไปไม่ได้…” เขาพึมพำ

เขาหยิบรูปของตัวเองตอนเด็กขึ้นมาเปรียบเทียบกับรูปของเด็กชายคนนั้น ความเหมือนนั้นมันชัดเจนจนน่าตกใจ มันเหมือนภาพสะท้อนที่ถูกส่งต่อมาจากอดีต

เขาเริ่มจำได้… จำได้ว่าอรุณรัศมีเคยบอกเขาว่าเธอท้อง แต่เขา… เขากลับเลือกที่จะเชื่อคำพูดของคนอื่น ​หลงเชื่อคำปั้นเรื่องของคนใกล้ชิดที่บอกว่าเธอพยายามจะจับเขาด้วยวิธีนี้

เขาจำได้ว่าเขาปฏิเสธเธออย่างเลือดเย็น บอกว่าเขาไม่ต้องการรับผิดชอบอะไรทั้งสิ้น เขาไล่เธอออกจากชีวิต ขับไล่เธอไปจากหัวใจของเขา

และตอนนี้… เขากำลังจะเสียลูกของตัวเองไป เพราะความโง่เขลาและความใจร้ายของเขาเอง

ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนในชีวิต เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ไม่มีหัวใจ แต่ตอนนี้… หัวใจที่เคยแข็งกระด้างของเขากำลังจะแตกสลาย

เขาตัดสินใจ เขาต้องไปหาอรุณรัศมีอีกครั้ง เขาต้องไปเจอหน้าลูกของเขา

วันต่อมา เขาตัดสินใจไปยังบ้านพักที่อรุณรัศมีเคยบอกไว้ เขาขับรถไปด้วยความเร็วสูง หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและความหวัง

เมื่อเขาไปถึงบ้านหลังเล็กๆ ที่ดูอบอุ่น เขาเห็นอรุณรัศมียืนอยู่หน้าบ้าน กำลังเล่นอยู่กับเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่ง

“แม่ครับ! ดูผมนะ!” เด็กชายตะโกนเรียกอรุณรัศมี ใบหน้าเปื้อนยิ้ม

พัชระมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่บีบรัด เขารู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่มองไม่เห็น แรงดึงดูดที่เชื่อมโยงเขากับเด็กชายคนนั้น

เขาลงจากรถอย่างช้าๆ ก้าวเข้าไปหาทั้งสองคน

อรุณรัศมีหันมาเห็นเขา สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที จากรอยยิ้มสดใส กลายเป็นความประหลาดใจ และตามมาด้วยความไม่ไว้วางใจ

“คุณ… มาทำไมคะ?” เธอถาม เสียงของเธอสั่นเครือ

เด็กชายหันมามองพัชระด้วยดวงตาที่กลมโต จ้องมองเขาอย่างสงสัย

“ผม… ผมอยากเจอเขา” พัชระพูด เสียงของเขาแหบพร่า

เขาเดินเข้าไปใกล้เด็กชายมากขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาของเขามองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นอย่างพิจารณา

“สวัสดีครับ” เขาพูดกับเด็กชาย

เด็กชายมองเขาด้วยความงุนงง ก่อนจะหันไปมองแม่

“ใครคะแม่?” เด็กชายถาม

อรุณรัศมีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “เขา… เขาเป็นคนรู้จักของแม่น่ะลูก”

พัชระทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเด็กชาย เขายื่นมือออกไปสัมผัสแก้มของเด็กชายอย่างแผ่วเบา

“หนูชื่ออะไรครับ?” เขาถาม

“ผมชื่อ ‘ตะวัน’ ครับ” เด็กชายตอบ

‘ตะวัน’… ชื่อที่เหมือนแสงสว่างในชีวิตของเขา

พัชระมองเข้าไปในดวงตาของตะวันอีกครั้ง ความเหมือนนั้นมันชัดเจนยิ่งกว่าที่เขาเคยเห็น เขารู้สึกได้ทันทีว่าเด็กชายคนนี้คือลูกของเขาจริงๆ

“หนู… หนูเหมือนผมมากเลยนะ” เขาพูด พร้อมรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

เด็กชายยิ้มตอบ “จริงๆ เหรอครับ?”

“ใช่… เหมือนมากเลย” พัชระตอบ เขาอยากจะกอดเด็กชายคนนี้เหลือเกิน แต่ก็กลัวว่าจะทำให้เขากลัว

อรุณรัศมีมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอไม่เคยคิดว่าพัชระจะแสดงท่าทีแบบนี้ออกมา เขาดูอ่อนโยนลงอย่างไม่น่าเชื่อ

“คุณ… ต้องการอะไรอีกคะ?” เธอถาม เสียงของเธออ่อนลงกว่าเดิม

พัชระเงยหน้ามองเธอ ดวงตาของเขามีแววของความหวัง “ผม… ผมอยากจะรับผิดชอบ”

คำว่า ‘รับผิดชอบ’ ทำให้ตะวันเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างสงสัย

“รับผิดชอบอะไรคะ?” เธอถาม

“ผม… ผมอยากจะดูแลตะวัน” เขาพูด “ผมอยากจะเป็นพ่อของเขาจริงๆ”

หัวใจของอรุณรัศมีเต้นแรง เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร ความรู้สึกหลากหลายตีกันอยู่ในอก

ทันใดนั้นเอง… จู่ๆ ตะวันก็ไออย่างรุนแรง เขาไอไม่หยุด ไอจนหน้าแดงก่ำ

“แม่… ผมหายใจไม่ออก…” ตะวันพูด เสียงของเขาอ่อนแรงลง

อรุณรัศมีรีบเข้าไปประคองลูกชาย “ตะวัน! เกิดอะไรขึ้นลูก!”

พัชระรีบเข้ามาดูอาการของตะวัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

“เขาเป็นอะไร?” พัชระถาม

“เขา… เขาป่วย” อรุณรัศมีตอบ เสียงของเธอสั่นเครือ “เขาต้องการการรักษา… แต่ค่ารักษาแพงมาก…”

เธอพูดไปก็สะอื้นไป

พัชระมองดูตะวันที่กำลังทรมาน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาไม่เคยรู้สึกแย่ขนาดนี้มาก่อน

“ผม… ผมจะช่วย” เขาพูด “ผมจะให้เงินทั้งหมดที่จำเป็น… แค่… แค่ให้ตะวันหาย”

อรุณรัศมีมองมาที่เขาด้วยความหวัง

แต่พัชระรู้ดีว่า… การช่วยเหลือครั้งนี้ มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินทอง

มันคือการพิสูจน์ตัวเอง… และการกอบกู้ความผิดพลาดในอดีต