โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 1,585 คำ
เสียงไซเรนรถพยาบาลดังแหวกอากาศยามวิกาล ชวนให้ใจเต้นระรัว พัชระและอรุณรัศมีนั่งประกบน้องภามอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องฉุกเฉิน ใบหน้าของเด็กชายยังคงซีดเผือด สวมหน้ากากออกซิเจน พลางหายใจอย่างติดขัด เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะที่น่าใจหาย พัชระมองหน้าน้องภาม หัวใจของเขาบีบรัดอย่างรุนแรง ภาพใบหน้าของเด็กชายที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ช่างย้อนแย้งกับใบหน้าอันไร้เดียงสาที่เขาเคยเห็น
"หมอบอกว่า...ไข้สูงมาก...เกือบ 41 องศา" อรุณรัศมีเอ่ยเสียงแหบพร่า ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการร้องไห้ พลางเหลือบมองพัชระเป็นครั้งคราวด้วยความกังวล
พัชระไม่ตอบ เขาเพียงแต่นั่งนิ่ง จ้องมองเด็กน้อยอย่างไม่ละสายตา ความรู้สึกผิด ความโกรธ ความเสียใจ และความรักที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ผสมปนเปกันอยู่ในอกจนแทบจะระเบิดออกมา เขาไม่เคยรู้เลยว่าโลกของเขาจะสั่นคลอนได้มากขนาดนี้ เพียงเพราะเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง
"คุณ...คุณแน่ใจเหรอครับว่าเขาคือลูกของผม" คำถามนั้นหลุดออกจากปากเขาอีกครั้ง แม้จะรู้ดีว่าคำตอบจะเป็นอย่างไร แต่มันก็ยังคงเป็นคำถามที่ค้างคาในใจ
อรุณรัศมียิ้มเศร้าๆ "ฉันมั่นใจ... ดวงตาของเขา... รอยยิ้มของเขา... ทุกอย่างเหมือนคุณตอนเด็กๆ" เธอเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง "ตอนนั้น...ที่คุณปฏิเสธฉัน... ฉันเสียใจมาก... แต่ฉันก็ไม่เคยโทษคุณ... ฉันรู้ว่าคุณโกรธ..."
"โกรธเหรอครับ?" พัชระสวนกลับ เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ "คุณคิดว่าผมแค่โกรธอย่างเดียวเหรออรุณรัศมี? คุณเคยคิดบ้างไหมว่าผมรู้สึกอย่างไร? วันที่คุณหายไปจากชีวิตผม... พร้อมกับความทรงจำที่เลวร้ายที่สุด... ผมตามหาคุณ... ผมหาคุณไม่เจอ... ผมคิดว่าคุณทิ้งผมไป... ไปกับผู้ชายคนอื่น... ผมมันโง่... โง่ที่ไม่เคยเชื่อใจคุณเลย"
น้ำตาที่เขาพยายามกลั้นไว้ บัดนี้ไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาไม่เคยร้องไห้มาก่อนในชีวิต... อย่างน้อยก็ไม่ใช่ต่อหน้าใคร... แต่ในเวลานี้... เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป
"ฉัน...ฉันไม่ได้ทิ้งคุณไป" อรุณรัศมีตอบเสียงสั่นเครือ "ฉันแค่... ไม่มีทางเลือกอื่น... ฉันท้อง... ฉันบอกคุณแล้ว... แต่คุณ... คุณไม่เชื่อ... คุณหาว่าฉันโกหก... คุณบอกว่าผมไม่เคยรักคุณ... แล้วคุณก็... ไล่ฉันออกไป..."
คำพูดของเธอเหมือนมีดที่กรีดลงบนบาดแผลในใจของพัชระ เขาจำได้ถึงวันนั้น... วันที่เขาเผชิญหน้ากับเธอ... วันที่เขาเลือกที่จะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น... เลือกที่จะเชื่อในคำโกหกของคนอื่น... มากกว่าความรู้สึกของตัวเอง
"ผม...ผมมันแย่... แย่มากๆ" เขาพึมพำ เสียงของเขาอ่อนแรงลง "ผมทำลายชีวิตคุณ... ผมทำลายโอกาสของเรา... ผมทำร้ายคุณ... ผมทำร้ายลูกของเรา..."
ความเจ็บปวดในน้ำเสียงของพัชระทำให้หัวใจของอรุณรัศมีบีบรัด เธออยากจะเข้าไปกอดเขา ปลอบโยนเขา... แต่เธอก็รู้ดีว่าเขาต้องการเวลา... ต้องการเวลาที่จะยอมรับความจริง... ยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง
"ฉัน...ฉันไม่เคยโทษคุณเลยนะ... พัชระ" เธอเอ่ยเสียงแผ่ว "ฉันรู้ว่าวันนั้น... คุณคงเสียใจมาก... ที่ฉันหายไป... ฉันแค่อยากให้คุณรู้ว่า... ฉันรักคุณเสมอ... แม้ว่าคุณจะไม่เคยเชื่อใจฉันเลยก็ตาม..."
พัชระเงยหน้ามองเธอ ดวงตาของเขามีแววของความเจ็บปวดและความผิดหวังอย่างลึกซึ้ง เขาไม่เคยรู้เลยว่าตลอด 5 ปีที่ผ่านมา อรุณรัศมีต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด เธอต้องแบกรับภาระทุกอย่างไว้เพียงลำพัง... ต้องเลี้ยงดูเด็กน้อยที่เหมือนเป็นเงาสะท้อนของเขา... โดยที่เขาไม่เคยรู้เลย
"แล้ว...ทำไม...ทำไมคุณถึงกลับมาตอนนี้?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยคำถาม
"น้องภาม... เขาอยากเจอพ่อ" อรุณรัศมีตอบ "ฉัน... ฉันก็อยากให้เขาได้รู้จักพ่อของเขา... ได้รับความรักจากพ่อ..."
พัชระหลับตาลง เขาจินตนาการถึงภาพของน้องภามที่อยากเจอพ่อ... ภาพของเขาที่ปฏิเสธเด็กน้อยคนนี้... ภาพของเขาที่ทำให้แม่ของเด็กน้อยต้องเสียใจ... ความรู้สึกผิดกัดกินหัวใจของเขาจนแทบจะแตกสลาย
"ผม...ผมมันคนบาป... ผมไม่สมควรได้รับความรักจากใครเลย" เขาพึมพำ
"ไม่ใช่... คุณไม่ใช่คนบาป" อรุณรัศมีรีบแก้ "คุณแค่... หลงทางไป... คุณแค่... โกรธ... ฉันเข้าใจ..."
ในขณะที่ทั้งสองกำลังจมอยู่ในห้วงแห่งความรู้สึกผิดและความเสียใจ แพทย์ก็เดินออกมาจากห้องตรวจ
"คุณพ่อ คุณแม่ครับ..." คุณหมอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ ไข้ลดลงแล้ว... ตอนนี้กำลังพักผ่อนอยู่"
พัชระและอรุณรัศมีมองหน้ากัน แววตาของความโล่งใจปรากฏขึ้นในดวงตาของทั้งคู่
"แต่...ผมอยากจะขอคุยกับคุณพ่อเป็นการส่วนตัวสักครู่นะครับ" คุณหมอกล่าว
พัชระพยักหน้า เขาเดินตามคุณหมอออกไป ทิ้งให้อรุณรัศมีนั่งเฝ้าน้องภามอยู่ตามลำพัง
"คุณพ่อครับ... ผลเลือดของน้องภาม... มีบางอย่างที่น่าเป็นห่วงครับ" คุณหมอกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "มีบางอย่างที่... ผมอยากจะให้คุณพ่อทราบ..."
พัชระหน้าซีดเผือด "มีอะไรเหรอครับหมอ?"
"คือ... จากผลเลือด... เราพบว่า... น้องภาม... มีภาวะ... เลือดจางจากการขาดธาตุเหล็ก... อย่างรุนแรงครับ... ซึ่ง... อาจจะเกี่ยวข้องกับ... ปัญหาการดูดซึมสารอาหาร... หรือ... ปัญหาบางอย่างทางพันธุกรรม..."
คำพูดของคุณหมอทำเอาพัชระแทบจะยืนไม่อยู่ "พันธุกรรม... หมายความว่าไงครับ?"
"คือ... บางครั้ง... ปัญหาสุขภาพบางอย่าง... อาจจะถ่ายทอดทางพันธุกรรมจากพ่อแม่... ไปสู่ลูกได้ครับ... ผมอยากจะขอ... ตรวจเลือดคุณพ่อ... เพื่อ... เปรียบเทียบ... และ... หาแนวทางการรักษาที่ดีที่สุดสำหรับน้องภามครับ"
พัชระยืนนิ่งราวกับถูกสาป ความรู้สึกหวาดกลัวที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนถาโถมเข้ามา เขาไม่เคยคิดว่าจะมีอะไรที่ซับซ้อนกว่านี้อีกแล้ว... เขาจะสามารถยอมรับความจริงทั้งหมดได้หรือไม่? หรือนี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของความลับที่ใหญ่กว่าเดิม... ความลับที่อาจจะทำลายชีวิตของเขา... และชีวิตของครอบครัวนี้ไปตลอดกาล?
ถูกหักหลังเกมรักแม่เลี้ยงเดี่ยว
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก