โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 1,634 คำ
“อรุณรัศมี…ได้โปรดฟังผม” เสียงแหบพร่าของพัชระเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก เมื่อเขาพยายามก้าวเข้าไปใกล้เธอ แต่กลับถูกสายตาเย็นชาของเธอตอกย้ำว่า เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนอยู่ในระยะที่เขาสามารถสัมผัสเธอได้
อรุณรัศมียืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาคมกริบจ้องมองเขาอย่างไม่กระพริบ ราวกับกำลังค้นหาความจริงบางอย่างในดวงตาของเขา แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับมีเพียงความสิ้นหวังและความอ้างว้างของผู้ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ เมื่อห้าปีก่อน
“ฟังคุณ? คุณเคยให้โอกาสฉันได้ฟังอะไรบ้างไหมคะคุณพัชระ” เสียงของเธอสะท้อนก้องในความเงียบของห้องโถงที่เคยเป็นสถานที่แห่งความสุขของทั้งคู่ แต่บัดนี้กลับกลายเป็นสมรภูมิแห่งบาดแผลและความเจ็บปวด “ตอนที่คุณเดินจากไปอย่างไม่ไยดี คุณเคยคิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างไหม? ตอนที่คุณหักหลังฉัน ทิ้งฉันให้เผชิญหน้ากับทุกอย่างเพียงลำพัง คุณเคยคิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า?”
หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อคลอ ทว่าเธอก็เชิดหน้าขึ้น เชิดคางของเธอขึ้นอย่างท้าทาย “ตอนนี้คุณจะมาขอโอกาส? โอกาสที่จะแก้ไขทุกอย่าง? คุณคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยหรือคะ?”
พัชระทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ใกล้ๆ ราวกับหมดแรง ดวงตาสีเข้มที่เคยฉายแววอำมหิต บัดนี้กลับเจือไปด้วยความเจ็บปวด เขาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง
“ผมรู้… ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมากเหลือเกิน อรุณรัศมี” เขาเงยหน้าขึ้น มองเธออีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิดอย่างแท้จริง “ผมมันโง่ ผมมันเห็นแก่ตัว ผมปล่อยให้ความเย่อหยิ่งและความเข้าใจผิดบดบังทุกสิ่ง ผมไม่เคยคิดเลยว่า… ผมไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะตั้งครรภ์ ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมี… น้องต้นกล้า”
ชื่อของลูกชายที่เขาเพิ่งจะรู้ว่าเป็นลูกของเขา ทำให้หัวใจของอรุณรัศมีกระตุกวูบ เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะยอมรับเรื่องนี้ง่ายดายขนาดนี้ “คุณ… คุณรู้แล้ว?”
“ใช่ ผมรู้แล้ว” พัชระพยักหน้าช้าๆ “ผมเจอหลักฐานที่ทำให้ผมเข้าใจทุกอย่าง ผมรู้ว่าคุณพยายามติดต่อผม แต่ผม… ผมปฏิเสธทุกช่องทาง ผมขอโทษนะอรุณรัศมี ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องร้ายๆ เพียงลำพัง”
คำขอโทษที่ออกมาจากปากของเขา มันช่างดูเบาหวิวเหลือเกินเมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่เธอแบกรับมาตลอดห้าปี บาดแผลในใจของเธอมันลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้ง่ายๆ ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ
“คุณขอโทษ?” อรุณรัศมีหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น “คุณรู้ไหมว่าตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันต้องอดทนกับอะไรบ้าง? ฉันต้องเผชิญหน้ากับสายตาดูถูกของคนรอบข้าง ฉันต้องทำงานหนักเพื่อเลี้ยงลูกเพียงลำพัง ฉันต้องเข้มแข็งเพื่อให้ลูกเห็นว่าแม่เข้มแข็ง แต่ลึกๆ แล้ว… ลึกๆ แล้วฉันมันแตกสลายไปแล้ว”
เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกภายในใจของเธอ “คุณเคยคิดไหมว่าการต้องอธิบายให้ลูกฟังว่าพ่อของเขาอยู่ที่ไหน ทำไมเขาถึงไม่มีพ่อเหมือนเด็กคนอื่นๆ มันเจ็บปวดแค่ไหน? คุณเคยเห็นน้ำตาของลูกที่ถามหาพ่อไหม? คุณเคยรับรู้ความรู้สึกของผู้หญิงที่ต้องทำทุกอย่างเพียงลำพังเพื่อปกป้องลูกของตัวเองไหม?”
น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอปาดมันออกอย่างรวดเร็ว “คุณจะมาขอโอกาสแก้ไขทุกอย่างตอนนี้ มันสายเกินไปแล้วค่ะคุณพัชระ”
“ไม่… ไม่สายเกินไปหรอกอรุณรัศมี” พัชระลุกขึ้นยืน เดินตรงเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ “ผมจะทำทุกอย่าง ผมจะชดเชยทุกอย่าง ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมเปลี่ยนไปแล้ว ผมจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้คุณให้อภัยผม”
เขาเอื้อมมือไปจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่อรุณรัศมีก็ผงะถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ราวกับโดนไฟลวก “อย่า! อย่ามาแตะต้องฉัน!”
เสียงของเธอแหลมสูงขึ้น เผยให้เห็นความหวาดกลัวและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ “ฉันไม่รู้ว่าคุณมาที่นี่ด้วยเหตุผลอะไร คุณอาจจะรู้สึกผิด คุณอาจจะรู้สึกสงสาร หรือคุณอาจจะแค่… ต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่าง แต่ไม่ว่าเหตุผลของคุณคืออะไร ฉันก็ไม่อยากให้คุณเข้ามาในชีวิตฉันอีก”
“แต่… น้องต้นกล้าล่ะ?” พัชระเอ่ยถาม เสียงของเขาสั่นเครือ “เขาเป็นลูกของผมนะ ผมมีสิทธิ์ที่จะรู้จักเขา มีสิทธิ์ที่จะดูแลเขา”
“เขาเป็นลูกของฉัน” อรุณรัศมีตอบเสียงแข็ง “และฉันจะดูแลเขาเอง ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณทั้งนั้น”
“คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง!” พัชระตะคอกอย่างไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป “ผมคือพ่อของเขา! ผมคือคนที่… คนที่ควรจะอยู่เคียงข้างคุณในวันที่คุณตั้งครรภ์ วันที่คลอด วันที่ลูกร้องไห้ ผมควรจะเป็นคนนั้น!”
“แต่คุณไม่ได้เป็น!” อรุณรัศมีตะโกนกลับ น้ำตาไหลพราก “คุณเลือกที่จะทิ้งฉันไป คุณเลือกที่จะไม่รับผิดชอบ! คุณไม่มีสิทธิ์มาบอกว่าคุณควรจะเป็นอะไรตอนนี้! คุณไม่เคยอยู่ในช่วงเวลาสำคัญของชีวิตฉันและลูกเลย!”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง พัชระมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและเจ็บปวด เขาไม่เคยเจอใครที่สามารถยืนหยัดต่อหน้าเขาได้อย่างแข็งแกร่งขนาดนี้ อรุณรัศมีในวันนี้แตกต่างจากอรุณรัศมีเมื่อห้าปีก่อนอย่างสิ้นเชิง
“ผม… ผมจะกลับไปคิดทบทวน” พัชระพูดเสียงเบา เขาหันหลังให้เธอ เดินออกจากห้องไปอย่างช้าๆ ทิ้งให้อรุณรัศมียืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบและความว่างเปล่า
เมื่อประตูห้องปิดลง ร่างของอรุณรัศมีก็ทรุดลงกับพื้น เธอปล่อยโฮออกมาอย่างสุดเสียง น้ำตาแห่งความเจ็บปวด ความแค้น และความสับสนไหลทะลักออกมาไม่หยุด
เธอถามตัวเองซ้ำๆ หัวใจของเธอจะยังคงมีที่ว่างสำหรับผู้ชายที่เคยทำร้ายเธอจนแทบแหลกสลายได้อีกหรือไม่? บาดแผลที่ฝังลึกนี้ จะจางหายไปง่ายๆ เพียงเพราะเขาเอ่ยคำว่า “ขอโทษ” ได้จริงๆ หรือ?
แต่ในห้วงแห่งความสับสนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ ‘คุณดนัย’ ผู้จัดการส่วนตัวของเธอ
“ฮัลโหลค่ะคุณดนัย” เธอตอบรับเสียงสั่น
“อรุณรัศมี… ฉันมีข่าวดีมาบอก!” เสียงปลายสายดังขึ้นอย่างตื่นเต้น “คุณพัชระ… เขาเพิ่งจะตกลงที่จะร่วมงานกับเราในโปรเจกต์ใหญ่ของเราแล้ว!”
อรุณรัศมีตาเบิกกว้าง เธอไม่เข้าใจว่านี่คือข่าวดี หรือข่าวร้ายกันแน่…
ถูกหักหลังเกมรักแม่เลี้ยงเดี่ยว
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก