โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 1,810 คำ
“อรุณรัศมี… ได้โปรดฟังผมก่อน” เสียงของพัชระดังขึ้น แฝงไปด้วยความอ้อนวอน ราวกับกำลังพยายามดึงเธอให้กลับมาจากโลกที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด
อรุณรัศมีมองใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความทุกข์ระทม แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เห็นเงาของความไม่แน่ใจในดวงตาของเขาเช่นกัน ราวกับว่าเขากำลังปกปิดบางสิ่งบางอย่างอยู่
“ฉันจะฟังคุณ… แต่คุณต้องบอกความจริงทั้งหมดนะคะคุณพัชระ” เธอพูดเสียงสั่นเครือ น้ำตาที่เอ่อคลอเริ่มจะไหลรินอีกครั้ง “ฉัน… ไม่ต้องการถูกหลอกอีกต่อไปแล้ว”
พัชระกุมมือของเธอไว้แน่น มือที่เคยเย็นชาเมื่อ 5 ปีก่อน บัดนี้กลับแผ่ความอบอุ่นที่ทำให้เธอใจชื้นขึ้นมาบ้าง “ผมเข้าใจ… ผมรู้ว่าผมเคยทำผิดกับคุณ ผมขอโทษจากใจจริง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติ ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น “เรื่องคุณอรณิชา… มันไม่ใช่แบบที่ข่าวลือออกมาหรอกอรุณรัศมี”
“แล้วมันเป็นแบบไหนคะ?” เธอถามกลับ น้ำเสียงยังคงเต็มไปด้วยความระแวง “รูปถ่ายนั่น… ที่คุณกับเธอยืนใกล้กัน… คำพูดที่ว่าเธอคิดถึงคุณ… มันคืออะไรคะ?”
พัชระถอนหายใจแผ่วเบา “รูปนั้น… เป็นงานเลี้ยงของบริษัทจริง แต่… คุณอรณิชาก็ฉวยโอกาสเข้ามาพูดคุยกับผม”
“ฉวยโอกาส… หมายความว่ายังไงคะ?”
“เธอ… พยายามจะขอให้ผมกลับไปคบกับเธออีกครั้ง” พัชระเอ่ยออกมา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย “เธอเคยเป็นคนที่ผมเคยคบมาก่อน… ก่อนที่จะรู้จักคุณ”
คำพูดนั้น ราวกับมีดที่กรีดลงบนหัวใจของอรุณรัศมีอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่เคยคิดว่าจางหายไป บัดนี้กลับปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง
“ก่อน… ก่อนจะรู้จักฉัน?” เธอถามเสียงพร่า “แล้วทำไม… ทำไมคุณถึงเลิกกับเธอ… แล้วมาหาฉัน?”
“เพราะคุณ… คุณทำให้ผมรู้ว่าความรักที่แท้จริงเป็นยังไง” พัชระตอบ ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของเธอ “คุณทำลายกำแพงที่ผมสร้างไว้ อรุณรัศมี คุณทำให้ผมรู้จักการเป็นมนุษย์อีกครั้ง”
“แล้ว… แล้วทำไมคุณอรณิชาถึงรู้ว่าคุณ… กำลังมีความสุขกับชีวิตตอนนี้?” เธอถามย้ำ ยังคงหาข้อสงสัยที่ยังค้างคาใจ
“ผม… ผมไม่ได้บอกเธอ” พัชระส่ายหน้า “เธอ… เธออาจจะแค่คาดเดาเอาเอง… หรืออาจจะมีใครบางคน… ที่อยากจะทำให้เธอเข้าใจผิด”
“ใคร… ใครที่อยากจะทำให้เธอเข้าใจผิดคะ?” อรุณรัศมีถามอย่างมีความหวัง “ใครคือคนปล่อยข่าวลือพวกนี้?”
“ผมกำลังสืบอยู่ครับ” พัชระตอบ “ผมมั่นใจว่า… มันต้องมีใครบางคน… ที่กำลังพยายามจะทำลายความสัมพันธ์ของเรา”
เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น “อรุณรัศมี… ผมขอให้คุณเชื่อผมนะ ผมรักคุณ ผมรักน้องตะวัน ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายครอบครัวของเราเด็ดขาด”
คำพูดของเขาทำให้เธอใจชื้นขึ้นมาบ้าง แต่รอยยิ้มของอรณิชาที่ปรากฏในภาพถ่าย ยังคงติดอยู่ในความคิด ราวกับเงาที่คอยตามหลอกหลอน
“แต่… รูปนั้น… แล้วคำพูดที่ว่าเธอคิดถึงคุณ…” อรุณรัศมีพยายามจะหาเหตุผลมาอธิบายในสิ่งที่เธอเห็น “มันทำให้ฉัน… ฉันไม่รู้จะเชื่ออะไรแล้ว”
“ผมขอโทษที่ทำให้คุณไม่สบายใจ” พัชระพูด น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความรู้สึกผิด “ผมรู้ว่ามันยาก… ที่จะเชื่อใจผมอีกครั้ง หลังจากการกระทำที่ผมเคยทำลงไป”
“มันไม่ใช่แค่ยาก… คุณพัชระ” อรุณรัศมีพูด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจ “มันคือการที่ฉัน… ฉันกำลังจะตายในความหวัง แล้วคุณก็โยนระเบิดลูกใหญ่มาให้ฉันอีกครั้ง”
เธอจำได้ถึงความเจ็บปวดเมื่อ 5 ปีก่อน วันที่เธอถูกเขาหักหลัง วันที่เธอต้องอุ้มท้องลูกน้อยเพียงลำพัง วันที่เธอต้องเผชิญหน้ากับโลกด้วยตัวคนเดียว
“ผม… ผมไม่ได้ตั้งใจ” พัชระพยายามจะอธิบาย “ผมรู้ว่าผมผิด… ผมผิดจริงๆ”
“คุณผิด… คุณผิดมาตลอด” อรุณรัศมีพูด น้ำตาไหลอาบแก้ม “คุณเคยบอกว่าคุณจะรักฉัน… แล้วคุณก็ทิ้งฉันไป”
“ครั้งนี้… ไม่เหมือนเดิม” พัชระจับมือของเธออีกครั้ง “ผม… ผมได้เรียนรู้จากความผิดพลาดในอดีต ผมจะไม่ยอมเสียคุณไปอีกแล้ว”
“แล้วคุณอรณิชาล่ะคะ?” อรุณรัศมีถามกลับ “เธอ… เธอก็ยังคงตามตื๊อคุณอยู่ใช่ไหม? เธอ… ไม่ยอมปล่อยคุณไปใช่ไหม?”
“ผม… ผมได้บอกเธอไปแล้วว่าผมมีคุณ” พัชระตอบ “ผมได้บอกเธอว่าผมรักคุณ… และผมจะไม่กลับไปหาเธออีก”
“แต่… เธอเชื่อคุณหรือเปล่าคะ?” อรุณรัศมีถามย้ำ “หรือว่า… เธอแค่กำลังสร้างเรื่อง… เพื่อให้ฉันเข้าใจผิด?”
“ผม… ไม่แน่ใจ” พัชระยอมรับ “แต่ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น… ว่าผมรักคุณจริงๆ”
เขาโน้มตัวลงมาจูบหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา “ผมรักคุณอรุณรัศมี… ผมรักคุณมาก”
คำพูดของเขาทำให้เธอใจชื้นขึ้นมาบ้าง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงรู้สึกถึงความไม่แน่นอนบางอย่างในตัวเขา ราวกับว่าคำพูดเหล่านั้น… เป็นเพียงคำโกหกที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างแนบเนียน
“คุณ… คุณต้องขอโทษฉันจริงๆ นะคะ” อรุณรัศมีพูด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “คุณต้องขอโทษ… สำหรับทุกอย่างที่คุณเคยทำ”
“ผมขอโทษ… ผมขอโทษจากใจจริง” พัชระกล่าวซ้ำ
“แล้ว… แล้วคุณอรณิชา… เธอจะทำยังไงต่อไปคะ?” อรุณรัศมีถามอย่างหวาดหวั่น
“ผม… ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง” พัชระตอบ “ผมจะไม่ยอมให้เธอมายุ่งกับชีวิตของเราอีก”
เขาดึงเธอเข้าไปกอดไว้แน่น “เชื่อผมนะอรุณรัศมี… ผมรักคุณ”
อรุณรัศมีซบหน้าลงบนอกของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเขา แต่ในใจของเธอกลับยังคงมีเสียงเล็กๆ กระซิบเตือนอยู่ตลอดเวลา เสียงที่บอกว่าเธอไม่ควรรีบร้อนเชื่อใจเขาอีก เสียงที่เตือนว่าเธออาจจะกำลังถูกหลอกซ้ำอีกครั้ง
“ฉัน… ฉันหวังว่าคุณจะพูดความจริงนะคะคุณพัชระ” เธอพูดเสียงแผ่วเบา
“ผมพูดความจริงเสมอ… เมื่อมันเกี่ยวกับคุณ” พัชระกระซิบตอบ
แต่สำหรับอรุณรัศมี… คำพูดเหล่านั้น มันดูเหมือนจะห่างไกลจากความเป็นจริงเหลือเกิน
“ถ้า… ถ้าคุณอรณิชา… คือคนที่กำลังบิดเบือนความจริง… แล้วคุณ… คุณจะทำยังไงคะ?” เธอถามอย่างมีความหวัง
“ผมจะหาหลักฐาน… มาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของผม” พัชระตอบอย่างมั่นใจ
“แต่… ถ้าหลักฐาน… มันกลับตรงกันข้ามล่ะคะ?” อรุณรัศมีถามย้ำ
พัชระเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “ผม… ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น”
“ฉัน… ฉันหวังว่าอย่างนั้นนะคะ” อรุณรัศมีพูด “เพราะถ้า… ถ้ามันเกิดขึ้นจริงๆ… ฉัน… ฉันคงทนไม่ไหวแล้ว”
เธอรู้สึกราวกับว่าความเชื่อใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น กำลังถูกคลื่นลูกใหญ่ซัดสาดจนแทบจะพังทลาย
“คำโกหก… มันสร้างรอยร้าวได้เสมอ” เธอพึมพำกับตัวเอง
และในขณะที่เธอกำลังพยายามจะเชื่อใจเขาอีกครั้ง… เสียงโทรศัพท์ของพัชระก็ดังขึ้น…
“ใครโทรมาคะ?” อรุณรัศมีถาม
พัชระมองหน้าจอโทรศัพท์ แววตาของเขาฉายแววตกใจเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับมาว่า “เป็น… คุณอรณิชา”
อรุณรัศมีหน้าซีดเผือด เธอรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาอีกครั้ง…
ถูกหักหลังเกมรักแม่เลี้ยงเดี่ยว
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก