โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 1,835 คำ
“อรณิชา…” พัชระเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา ราวกับว่ามันเป็นคำต้องห้าม เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย เมื่อเขาเห็นชื่อของเธอปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์
อรุณรัศมีมองใบหน้าของพัชระที่ซีดเผือด เธอสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ราวกับว่าการมาถึงของสายเรียกเข้าจากอรณิชา… คือสัญญาณแห่งหายนะ
“คุณ… คุณจะรับไหมคะ?” เธอถามเสียงสั่นเครือ
พัชระลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย “ฮัลโหล…”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจที่จะคุยกับเธอ แต่ก็จำเป็นต้องทำ
“ว่าไงอรณิชา?” เขาถามกลับ
เสียงของอรณิชาดังเล็ดลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ เสียงหวานหยดย้อย แต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน “ไงคะที่รัก… ฉันเห็นข่าวลือแล้วนะ”
‘ที่รัก’… คำนั้น ราวกับมีดที่กรีดลงบนหัวใจของอรุณรัศมีอีกครั้ง เธอรู้สึกราวกับว่าเลือดในกายกำลังจะหยุดไหล
“ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเธอ” พัชระตอบเสียงแข็ง
“โอ้… จริงเหรอคะ?” อรณิชาหัวเราะเบาๆ “แต่รูปที่ออกมา… มันดูเหมือนว่าคุณจะมีความสุขดีกับฉันนะคะ”
“นั่นมัน… เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด” พัชระพยายามอธิบาย
“เข้าใจผิด… หรือว่าคุณกำลังจะบอกว่า… ฉันกำลังโกหก?” อรณิชาถามกลับ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความท้าทาย
“อรณิชา… ผมบอกคุณแล้วว่าผมมีอรุณรัศมี” พัชระกล่าว “ผมรักเธอ… ผมไม่ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว”
“รักเหรอคะ?” อรณิชาหัวเราะเสียงดัง “คำว่ารักของคุณ… มันเชื่อถือได้แค่ไหนกันเชียว? คุณเคยรักฉัน… แล้วคุณก็ทิ้งฉันไป… คุณก็คงทำแบบเดียวกับอรุณรัศมีได้เหมือนกัน… ใช่ไหมคะ?”
คำพูดของอรณิชา ราวกับมีดที่กรีดซ้ำๆ ที่บาดแผลเดิมของอรุณรัศมี เธอกำลังรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างอีกครั้ง
“คุณ… คุณกำลังพูดเรื่องอะไร?” พัชระถามเสียงเครียด
“ก็เรื่องของคุณกับอรุณรัศมีไงคะ… ที่รัก” อรณิชาตอบ “ฉันรู้ดีว่าคุณกำลังมีความสุขกับเธอ… แต่คุณก็รู้ดีว่า… คุณไม่เคยรักเธอเลย… จริงไหม?”
“ผมรักเธอ!” พัชระตะโกนออกมาอย่างโมโห “ผมรักเธอมากกว่าสิ่งอื่นใด!”
“งั้น… คุณก็พิสูจน์สิคะ” อรณิชาท้าทาย “พิสูจน์ให้ฉันดู… ว่าคุณรักเธอจริงๆ”
“คุณต้องการให้ผมทำอะไร?” พัชระถามอย่างเหนื่อยอ่อน
“แค่นั้นแหละค่ะ… ที่รัก” อรณิชาหัวเราะ “ฉันแค่… อยากให้คุณรู้ว่า… ฉันจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้คุณกลับมาหาฉัน”
“คุณ… คุณมันบ้าไปแล้ว!” พัชระตะคอก
“แล้วคุณล่ะคะ… ที่รัก… คุณกำลังจะทำยังไง?” อรณิชาถามกลับ ก่อนที่สายจะตัดไป
พัชระยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง
“เธอ… เธอจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้ผมกลับไปหาเธอ…” เขาพึมพำ
อรุณรัศมีมองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา เธอรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า
“คุณ… คุณเคยบอกว่า… คุณจะพิสูจน์ให้ฉันเห็น… ว่าคุณรักฉัน” เธอพูดเสียงสั่นเครือ “แล้วตอนนี้… คุณจะทำยังไงคะ?”
พัชระหันมามองเธอ ดวงตาของเขาสะท้อนความเจ็บปวดและความสับสน “อรุณรัศมี… ผม… ผมจะหาหลักฐาน… มาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของผม”
“หลักฐาน?” อรุณรัศมีถาม “แต่… คุณอรณิชา… เธอก็พูดเหมือนกัน… ว่าเธอจะทำทุกอย่าง…”
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ร่างของ ‘คุณหญิงอัมพร’ ผู้เป็นแม่เลี้ยงของพัชระ เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“พัชระ… ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ” คุณหญิงอัมพรพูด “เรื่องคุณอรณิชา… ฉันรู้… ว่าเธอเป็นคนปล่อยข่าวลือพวกนี้”
อรุณรัศมีและพัชระหันไปมองคุณหญิงอัมพรด้วยความตกใจ
“แม่… รู้ได้ยังไงคะ?” พัชระถาม
“ฉัน… ฉันเจอหลักฐาน… ในห้องทำงานของเธอ” คุณหญิงอัมพรตอบ “เป็น… อีเมล… ที่เธอส่งไปให้พวกนักข่าว”
เธอหยิบซองเอกสารออกมาจากกระเป๋าถือ ยื่นให้กับพัชระ
“นี่… นี่คือหลักฐาน… ว่าเธอเป็นคนบงการเรื่องทั้งหมด” คุณหญิงอัมพรกล่าว
พัชระหยิบซองเอกสารนั้นมาเปิดออก เขาเริ่มอ่านอีเมลอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก
“นี่มัน… เป็นไปไม่ได้!” เขาอุทาน
“เป็นไปได้ค่ะพัชระ” คุณหญิงอัมพรกล่าว “อรณิชา… เธอไม่ยอมรับความจริง… ว่าคุณเลือกอรุณรัศมี”
พัชระปิดตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเปิดตาขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
“ผม… ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง” เขาบอกกับแม่
แต่แล้ว… อรุณรัศมีก็สังเกตเห็นบางอย่าง… ในซองเอกสารที่พัชระถืออยู่
“เดี๋ยวนะคะ…” เธอพูด “ในนี้… มันมีรูปถ่าย… ที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน…”
เธอหยิบรูปถ่ายนั้นออกมาดู รูปถ่ายเป็นภาพของพัชระและอรณิชา… ในอดีต… ตอนที่พวกเขากำลังจะจูบกัน…
“นี่มัน… อะไรกันคะ?” เธอถามพัชระ
พัชระหน้าซีดเผือด เขาพยายามจะอธิบาย “นั่นมัน… รูปเก่า… ตั้งแต่สมัยที่ผมยังคบกับเธอ…”
“แต่… ทำไม… ทำไมรูปนี้… ถึงมาอยู่ในอีเมล… ที่คุณอรณิชาส่งให้พวกนักข่าว… พร้อมกับข่าวลือเรื่องคุณกับเธอ… กำลังจะหมั้นกัน?” อรุณรัศมีถามอย่างไม่ไว้ใจ
“ผม… ผมไม่รู้…” พัชระตอบอย่างตะกุกตะกัก
ทันใดนั้นเอง… เสียงโทรศัพท์ของอรุณรัศมีก็ดังขึ้น… เธอหยิบมันขึ้นมาดู… เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย…
“ใครโทรมาคะ?” พัชระถาม
“ฉัน… ฉันไม่รู้…” อรุณรัศมีตอบ
เธอตัดสินใจกดรับสาย
“ฮัลโหล…”
เสียงของอรณิชาดังขึ้นอีกครั้ง “ไงคะ… อรุณรัศมี… ฉันเห็นคุณกำลังจะเชื่อใจเขาอีกครั้ง… ฉันเลยอยากจะ… ช่วยให้คุณรู้ความจริง”
“ความจริง… อะไรคะ?” อรุณรัศมีถามเสียงสั่น
“ความจริงที่ว่า… พัชระ… เขาไม่ได้รักคุณเลย” อรณิชาพูด “เขาแค่… รู้สึกผิด… เพราะคุณมีลูกกับเขา”
“ไม่จริง!” พัชระตะโกนออกมา
“จริงค่ะ… ที่รัก” อรณิชาหัวเราะ “ฉันมีหลักฐาน… ที่จะพิสูจน์เรื่องนี้”
“หลักฐาน… อะไรคะ?” อรุณรัศมีถามอย่างหวาดหวั่น
“ก็… รูปถ่ายที่พัชระส่งให้ฉัน… เมื่อคืนไงคะ” อรณิชาตอบ “รูปถ่ายที่เขาบอกว่า… เขาคิดถึงฉัน… แล้วก็… เขาอยากจะกลับไปหาฉัน”
อรุณรัศมีหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองพัชระด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“คุณ… คุณส่งรูปให้เธอ… เมื่อคืน?” เธอถามพัชระ
พัชระยืนนิ่งไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“ผม… ผมไม่ได้…” เขาพยายามจะแก้ตัว
แต่คำพูดของเขา… มันฟังดูไม่น่าเชื่อถือเลย
“คุณ… คุณหลอกฉัน… อีกแล้ว” อรุณรัศมีพูด น้ำตาไหลอาบแก้ม “คุณ… ไม่เคยรักฉันเลย”
เธอจำได้ถึงคำโกหกที่พัชระเคยพูดเมื่อ 5 ปีก่อน คำโกหกที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดมาตลอด
“ฉัน… ฉันทนไม่ไหวแล้ว” อรุณรัศมีพูด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ฉัน… จะไม่ยอมให้คุณมาทำร้ายฉันอีกต่อไป”
เธอเดินออกจากห้องไปทันที ปล่อยให้พัชระและคุณหญิงอัมพรยืนมองตามหลังเธอไปด้วยความตกใจ
“อรุณรัศมี… อย่าไป!” พัชระตะโกนเรียก แต่ก็สายเกินไป
อรุณรัศมีเดินออกจากบ้านหลังใหญ่ไปด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอรู้แค่ว่า… ความจริงทั้งหมด… มันถูกเปิดเผยแล้ว… และมันคือจุดแตกหัก… ของความสัมพันธ์ครั้งนี้…
ถูกหักหลังเกมรักแม่เลี้ยงเดี่ยว
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก