ตอนที่ 19 — เส้นทางแห่งการเยียวยา

“แม่ครับ วันนี้คุณพ่อจะมากินข้าวที่บ้านเราไหมครับ” เสียงเล็กๆ ของ ‘น้องภัทร’ ดังขึ้น ทำลายความเงียบภายในห้องนั่งเล่นที่ปกคลุมไปด้วยความหม่นหมองของ ‘อรุณรัศมี’ ‌เด็กชายวัยห้าขวบเงยหน้ามองมารดา ดวงตาใสแป๋วนั้นเต็มไปด้วยความหวัง เขาไม่ได้เอ่ยเรียก ‘พัชระ’ ว่าคุณพ่อมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา มีเพียงครั้งที่เขาเผลอหลุดปากออกไปในวันที่เห็นชายคนนั้นยืนมองเขาจากไกลๆ ด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย

อรุณรัศมีกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง คำถามง่ายๆ ​ของลูกชายกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนสะกดที่บีบคั้นหัวใจ เธอเพิ่งจะตั้งหลักได้เมื่อไม่นานมานี้ การที่พัชระเข้ามาในชีวิตอีกครั้งพร้อมกับเด็กน้อยที่หน้าตาเหมือนเขาอย่างกับถอดแบบ ยิ่งทำให้ชีวิตที่กำลังจะสงบสุขของเธอต้องสั่นคลอน เธอไม่พร้อม ไม่เคยคิดว่าจะต้องกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง โดยเฉพาะในฐานะแม่ของลูกที่เขาไม่เคยรับรู้

“คุณพ่อ… คุณพ่อภัทรงานยุ่งมากเลยลูก ‍คงจะกลับมากินข้าวที่บ้านเราไม่ได้หรอกค่ะ” เธอพยายามปั้นยิ้มให้ลูกชาย แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูบิดเบี้ยวและไม่เป็นธรรมชาติ น้องภัทรหน้าหงอยลงทันที เขาก้มหน้าก้มตาเล่นของเล่นที่วางอยู่บนพื้น พลางถอนหายใจเบาๆ

“อืม… ครับ” เสียงเล็กๆ ‌นั้นเต็มไปด้วยความผิดหวัง อรุณรัศมีรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก เธอไม่เคยอยากให้ลูกชายต้องผิดหวัง หรือรู้สึกขาดอะไรไป เธออยากให้เขามีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ มีพ่อที่รักและดูแลเขาอย่างแท้จริง แต่ความฝันนั้นมันพังทลายไปเมื่อห้าปีก่อน

“แต่ถ้าคุณพ่อภัทรว่าง คุณพ่อภัทรก็จะมากินข้าวกับเราใช่ไหมครับ” ‍น้องภัทรยังไม่ยอมแพ้ เขาเงยหน้าขึ้นมองมารดาอีกครั้ง ดวงตาฉายแววอ้อนวอน

อรุณรัศมีใจอ่อนยวบ เธอหยิบลูกชายขึ้นมาอุ้ม จมูกโด่งของเด็กชายถูไถแก้มของเธอเบาๆ “ค่ะ… ถ้าคุณพ่อภัทรว่าง คุณพ่อภัทรก็จะมากินข้าวกับเรานะคะ” ​เธอตอบรับทั้งที่ในใจก็ไม่มั่นใจเลยสักนิด เธอไม่รู้ว่าพัชระคิดอะไรอยู่ หรือต้องการอะไรจากการกลับมาของเขา เขาดูเปลี่ยนไปมาก แววตาที่เคยเย็นชาไร้ความรู้สึก ตอนนี้กลับมีประกายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก

การปรากฏตัวของพัชระในชีวิตเธออีกครั้ง เหมือนคลื่นยักษ์ที่ซัดเข้ามาทำลายทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก เธอหนีจากเขามาตลอดห้าปี ​ยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยมีเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิม เธออยากจะลืมเรื่องราวในอดีต ลืมผู้ชายที่เคยทำร้ายหัวใจเธออย่างแสนสาหัส แต่เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเด็กน้อยที่เหมือนเขา ราวกับโชคชะตากำลังเล่นตลกกับเธอ

“แม่อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ วันนี้คุณพ่อภัทรจะมาทานข้าวด้วย” น้องภัทรถามขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้อรุณรัศมีสะดุ้งเล็กน้อย ​เธอลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อห้าปีก่อน พัชระเคยพูดประโยคนี้กับเธอครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลง

“แม่… แม่ไม่รู้สิลูก” เธอตอบเสียงแผ่ว พลางลูบหัวลูกชายเบาๆ เธอควรจะทำอย่างไรดี ควรจะบอกเขาเรื่องน้องภัทร หรือควรจะเก็บความลับนี้ไว้ตลอดไป? เธอไม่แน่ใจเลยจริงๆ

ในขณะเดียวกัน พัชระก็กำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เขาไม่เคยคิดเลยว่าการกลับมาครั้งนี้จะทำให้เขาได้พบกับ ‘อรุณรัศมี’ และ ‘น้องภัทร’ อีกครั้ง เด็กน้อยที่เหมือนเขาอย่างกับแกะ ทำให้เขายิ่งสืบค้นหาความจริง เขาสั่งให้คนของเขาตามหาอรุณรัศมีอย่างเร่งด่วน และเมื่อได้ข้อมูลมา เขาก็แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

“คุณอรุณรัศมี… คุณไปอยู่ที่ไหนมาตลอดห้าปี” พัชระพึมพำกับตัวเองขณะที่มองรูปถ่ายของอรุณรัศมีที่ดูสดใสกว่าเดิม ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในตอนที่อยู่กับเขา

ข้อมูลที่ได้มานั้นบอกว่าอรุณรัศมีไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ต่างจังหวัด ห่างไกลจากกรุงเทพฯ ที่เคยเป็นเหมือนนรกของเธอ เธอไปอยู่ที่นั่นเพียงลำพัง พร้อมกับเด็กน้อยที่เขาเพิ่งจะรู้ว่าคือลูกของเขา เขาได้รู้ว่าเธอได้สร้างธุรกิจเล็กๆ ของตัวเองขึ้นมา เป็นร้านกาแฟเล็กๆ ที่มีชื่อว่า ‘แสงอรุณ’ ซึ่งตั้งชื่อตามชื่อของเธอเอง

พัชระรู้สึกทึ่งในความเข้มแข็งของเธอ ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอ เปราะบาง และพึ่งพาเขาได้เสมอ บัดนี้กลับยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง เขาเคยคิดว่าเธอจะจมปลักอยู่กับความเจ็บปวด หรือกลับไปพึ่งพาครอบครัว แต่ผิดคาด อรุณรัศมีเลือกที่จะเดินหน้าต่อ สร้างชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิม

เขาสั่งให้ลูกน้องไปสืบข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับชีวิตของเธอที่นั่น เขาอยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ อยากรู้ว่าเธอมีความสุขไหม หรือยังคงเจ็บปวดอยู่กับอดีต เขาอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงจากเขาไปโดยไม่บอกกล่าว และที่สำคัญที่สุด เขาอยากรู้ว่าเด็กน้อยคนนั้นคือลูกของเขาจริงๆ หรือไม่

“นี่มัน… เรื่องบ้าอะไรกัน” พัชระสบถออกมา เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของเขาจะพลิกผันได้ขนาดนี้ เมื่อห้าปีก่อน เขาทำลายชีวิตของอรุณรัศมี เขาไม่เคยคิดถึงผลที่จะตามมา เขาคิดเพียงแค่ว่าเขาต้องทำลายเธอให้ได้ เพราะความโกรธและความแค้นที่ฝังแน่นในใจ

แต่เมื่อได้เห็นหน้าเด็กน้อยคนนั้น ดวงตาที่เหมือนเขาเป๊ะ ราวกับกระจกสะท้อนเงา เขาก็รู้สึกถึงความผิดบาปที่ถาโถมเข้ามาอย่างมหาศาล เขาทำอะไรลงไป? เขาปล่อยให้ลูกของตัวเองต้องเติบโตมาโดยไม่มีพ่อได้อย่างไร?

“ผมต้องไปหาเธอ… ผมต้องรู้ความจริง” พัชระตัดสินใจแน่วแน่ เขาจะเดินทางไปที่ต่างจังหวัดทันที เขาจะไม่ยอมให้ความเข้าใจผิด หรือความลับใดๆ มาขวางกั้นระหว่างเขากับลูกชายอีกต่อไป

เขาสั่งให้เลขาฯ จัดการทุกอย่างในบริษัทให้เรียบร้อย เขาต้องการเวลาส่วนตัว เพื่อไปสะสางเรื่องราวในอดีต และเพื่อไปทำความรู้จักกับลูกชายที่เขาไม่เคยรู้ว่ามี

ในระหว่างที่พัชระกำลังเตรียมตัวเดินทาง อรุณรัศมีก็กำลังนั่งคิดหนัก เธอไม่รู้ว่าพัชระจะเข้ามาในชีวิตของเธออีกครั้งทำไม เขาจะมาเพื่อแก้แค้น หรือจะมาเพื่อทวงสิทธิ์อะไรบางอย่าง? เธอไม่แน่ใจเลยจริงๆ

“แม่อย่าคิดมากนะคะ” น้องภัทรพูดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของมารดา “ถ้าคุณพ่อภัทรมาจริงๆ ภัทรก็ดีใจนะคะ”

อรุณรัศมียิ้มให้ลูกชาย เธอรู้ว่าน้องภัทรคิดถึงพ่อของเขา เขาเฝ้ารอคอย และเฝ้าถามถึงพ่อมาตลอด เขาไม่เคยรู้เรื่องราวในอดีต เขาไม่เคยรู้ว่าพ่อของเขาเคยทำร้ายแม่ของเขาอย่างไร

“แม่รู้ค่ะลูก” เธอพูดพลางกอดลูกชายแน่น “เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะคะ”

เธอภาวนาในใจ ขอให้โชคชะตาเข้าข้างเธอ ขอให้พัชระเข้าใจเธอ ขอให้เขาเลิกคิดแค้น และขอให้เขายอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น

แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่น ความลับที่เธอเก็บงำไว้ตลอดห้าปีนี้ จะถูกเปิดเผยในไม่ช้า ความลับที่จะเปลี่ยนชีวิตของเธอและลูกชายไปตลอดกาล

เธอไม่รู้เลยว่า การเดินทางของพัชระครั้งนี้ จะนำพาความหวัง หรือจะนำพาความพินาศมาสู่ชีวิตของเธอ