ลมหายใจของแพรดาวติดขัดราวกับมีใครเอามือมากำแน่นที่ลำคอ ภาพเงาคุ้นตาที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ทำให้โลกทั้งใบของเธอหมุนคว้าง โดดเดี่ยว และเต็มไปด้วยความหวาดผวา นี่มันบ้าอะไรกัน! ในค่ำคืนแห่งความสำเร็จที่เธอเฝ้ารอมาตลอดชีวิต งานเปิดตัว "สว่างดาว" ธุรกิจเครื่องประดับอัญมณีที่สร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา กลับมีเงาในอดีตที่เธอพยายามจะลบเลือนให้จางหายไปปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง ชายที่ชื่อ "ภาคย์" ชายผู้เป็นดั่งฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอมาเนิ่นนาน
กลีบกุหลาบสีแดงสดที่ถูกจัดวางอย่างประณีตบนโต๊ะอาหารในห้องจัดเลี้ยงสุดหรู สะท้อนแสงไฟระยิบระยับราวกับอัญมณีในคอลเลกชันใหม่ของเธอ แพรดาวพยายามรวบรวมสติ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางนึกถึงคำพูดของมารดา "ลูกต้องเข้มแข็งนะ แพรดาว โชว์ให้เขาเห็นว่าลูกไม่ได้อ่อนแอเหมือนเมื่อก่อน" ภาพใบหน้าเปื้อนน้ำตาของมารดาเมื่อห้าปีก่อนผุดขึ้นมา แผลเป็นในใจที่ยังคงเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึง
เธอในวัยยี่สิบสองปี เคยเป็นหญิงสาวที่เชื่อมั่นในความรัก เคยเชื่อมั่นในตัวภาคย์ รักแรกของเธอ ผู้ชายที่เธอทุ่มเททุกอย่างให้ ทว่าความเชื่อมั่นนั้นกลับถูกเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด เมื่อเขาเลือกที่จะจากไป ทิ้งเธอไว้พร้อมกับข่าวลือที่บั่นทอนศักดิ์ศรี และธุรกิจของครอบครัวที่กำลังจะล้มละลายในเวลาเดียวกัน มันคือการหักหลังที่เลือดเย็นที่สุดเท่าที่เธอเคยรู้จัก
"คุณแพรดาว ยินดีด้วยนะครับสำหรับงานเปิดตัวในวันนี้" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง แพรดาวแทบจะแข็งทื่อ ร่างกายของเธอเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็งไว้ในทันที เธอค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก
ภาคย์... เขายังคงดูดีเหมือนเดิม ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาที่เคยอ่อนโยนในความทรงจำของเธอ บัดนี้กลับฉายแววเย้ยหยันและเย็นชา สวมชุดสูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างดี ร่างสูงสง่า ยืนอยู่ตรงหน้าเธอราวกับเทพบุตรที่เดินลงมาจากสวรรค์ แต่สำหรับแพรดาว เขาคือปีศาจร้ายที่พรากทุกสิ่งไปจากเธอ
"คุณภาคย์" เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย พยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ไม่คิดว่าจะได้เจอกันที่นี่"
"ทำไมครับ" ภาคย์เลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่ถึงดวงตา "ผมมีสิทธิ์มางานเปิดตัวธุรกิจอัญมณีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบปีไม่ใช่หรือครับ"
คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความหมายแฝง แพรดาวกัดริมฝีปากล่าง ความเจ็บปวดครั้งเก่าปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เธอจำได้ดีถึงวันที่เขาบอกเลิกเธออย่างเลือดเย็น "แพรดาว เราเข้ากันไม่ได้จริงๆ ฉันไม่ต้องการให้เรื่องของเรามาเป็นภาระของเธออีกต่อไป" ภาระ? เขาเคยบอกว่าเธอคือทุกสิ่งของเขา!
"แน่นอนค่ะ" แพรดาวเชิดหน้าขึ้น พยายามสลัดภาพอดีตออกไป "คุณภาคย์มีสิทธิ์ทุกอย่าง แค่ไม่คิดว่าคุณจะมาแสดงความยินดีกับคนที่คุณเคย... จากมา" เธอจงใจเว้นวรรคคำสุดท้าย เพื่อตอกย้ำบาดแผลในใจของเขา
ภาคย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ "จากมา? ผมว่าเราเลิกกันด้วยดีไม่ใช่หรือครับ แพรดาว"
"ดี?" แพรดาวคำรามในใจ เธอเคยร้องไห้ฟูมฟายแทบเสียสติ แต่เขากลับไปใช้ชีวิตอย่างสุขสบายกับผู้หญิงคนใหม่ทันที "มันดีสำหรับคุณสินะคะ"
"คุณกำลังจะบอกว่าการจากไปของผมทำให้คุณเจ็บปวดใช่ไหม" ภาคย์ก้าวเข้ามาใกล้ แพร์ดาวสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเขาที่คุ้นเคย ทำให้เธอแทบจะหายใจไม่ออก "ถ้าอย่างนั้น ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ"
คำขอโทษที่ออกมาจากปากเขา ฟังดูเหมือนเป็นการประชดประชันมากกว่าความจริงใจ แพรดาวรู้สึกได้ถึงสายตาของแขกผู้มีเกียรติหลายคู่ที่มองมาที่เธอ เธอไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น โดยเฉพาะกับภาคย์
"ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ" แพรดาวปั้นยิ้ม "เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต ได้หล่อหลอมให้ฉันเป็นแพรดาวในวันนี้ ที่แข็งแกร่งและประสบความสำเร็จ" เธอเน้นคำว่า "ประสบความสำเร็จ" เพื่อให้เขารู้สึกเจ็บปวด
"ผมเห็นครับ" ภาคย์มองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาของเขาทำให้แพรดาวรู้สึกราวกับถูกเปลื้องผ้า "คุณทำได้ดีมากจริงๆ แพรดาว ในการสร้างธุรกิจนี้ขึ้นมาใหม่"
"ขอบคุณค่ะ" แพรดาวตอบรับอย่างเย็นชา "และขอโทษด้วยนะคะที่งานของฉันอาจจะรบกวนเวลาอันมีค่าของคุณ"
"ไม่เลยครับ" ภาคย์ยิ้มกว้างขึ้น "จริงๆ แล้ว ผมตั้งใจจะมาคุยกับคุณเรื่องสำคัญ"
"เรื่องสำคัญ?" แพรดาวเลิกคิ้ว "เรื่องอะไรคะ"
"เรื่องธุรกิจของเรา" ภาคย์กระซิบเบาๆ แต่เสียงของเขากลับทรงพลัง "หรือที่ถูกต้องกว่านั้น คือธุรกิจของเราสองคน"
คำพูดของเขาทำให้แพรดาวขนลุกซู่ ธุรกิจของพวกเขาสองคน? มันเป็นไปได้อย่างไร ภาคย์เคยบอกเธอว่าเขาไม่สนใจธุรกิจของครอบครัวเธอเลย
"ฉันไม่เข้าใจค่ะ" แพรดาวแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ "เราไม่มีธุรกิจร่วมกัน"
"ตอนนี้อาจจะยังไม่มี" ภาคย์เอ่ย "แต่ในอนาคตอันใกล้นี้ มันอาจจะมีก็ได้"
แพรดาวมองหน้าภาคย์อย่างไม่ไว้ใจ รอยยิ้มของเขายังคงอยู่ แต่แววตาของเขาทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัย เขาจะทำอะไรอีก? เขาจะกลับมาเพื่อทำลายทุกสิ่งที่เธอสร้างขึ้นมาอีกหรือไม่?
"ฉันว่าเราไม่น่าจะมีเรื่องต้องคุยกันนะคะ" แพรดาวพยายามจะเดินหนี แต่ภาคย์กลับคว้าแขนเธอไว้เบาๆ
"ใจเย็นสิครับแพรดาว" ภาคย์บีบแขนเธอเบาๆ "ผมแค่จะบอกว่า... คุณกำลังจะได้รับข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้"
คำว่า "ปฏิเสธไม่ได้" ดังสะท้อนก้องอยู่ในหูของแพรดาว ราวกับคำสาปแช่งอะไรบางอย่าง เธอมองเข้าไปในดวงตาของภาคย์ พยายามจะอ่านความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มนั้น แต่ยิ่งมอง เธอก็ยิ่งรู้สึกถึงความลึกลับดำมืดที่รายล้อมตัวเขา
"ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้วค่ะ" แพรดาวพยายามสะบัดแขนออก แต่ภาคย์กลับกุมไว้แน่นขึ้น
"คุณอาจจะพูดแบบนั้นตอนนี้" ภาคย์กระซิบข้างหูเธอ "แต่ผมรับรองว่า... คุณจะเปลี่ยนใจ"
หัวใจของแพรดาวเต้นแรง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในห้วงแห่งความทรงจำอันเลวร้ายอีกครั้ง ภายใต้แสงไฟระยิบระยับของงานเลี้ยงที่ควรจะเต็มไปด้วยความสุข แต่กลับกลายเป็นเวทีแห่งการเผชิญหน้ากับอดีตที่เธอพยายามหนีสุดชีวิต
สัญญาหวาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก