ตอนที่ 5 — เงาอดีตที่ตามหลอกหลอน

"ฉันต้องไป" ภาคย์พูดเสียงเข้มพลางคว้าเสื้อคลุมที่วางอยู่บนเก้าอี้ แพรดาวมองตามด้วยความหงุดหงิด "ตอนนี้เนี่ยนะคะ?"

"มีเรื่องด่วน" เขาตอบสั้นๆ ไม่ได้มองหน้าเธอด้วยซ้ำ

"ด่วนแค่ไหนเชียวคะ? จนต้องทิ้งฉันไว้คนเดียวกลางดึกแบบนี้?" เธอถามเสียงประชดประชัน

ภาคย์หยุดชะงัก ‌หันกลับมามองเธอ แววตาของเขาดูอ่อนลงเล็กน้อย "ฉันจะรีบกลับ"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ" แพรดาวเชิดหน้าขึ้น "ไปเถอะค่ะ ไปกับเพื่อนของคุณให้สนุก"

ภาคย์มองเธออยู่นาน ราวกับจะอ่านใจเธอออก แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรอีก ​เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งแพรดาวไว้กับความรู้สึกว้าเหว่

เธอเดินกลับไปที่เตียง พยายามจะหลับตาลง แต่ภาพใบหน้าของภาคย์ที่ดูเคร่งเครียดเมื่อครู่นี้ ทำให้เธอนึกถึงเรื่องราวในอดีต

คืนนั้น... เธอฝันร้าย

ในฝัน ร่างของเธอถูกผลักกระเด็นไปบนพื้นเย็นเฉียบ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังรอบตัวเธอ ‍ภาพใบหน้าของภาคย์ที่บิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธและความสะใจ ลอยเข้ามาในความทรงจำ

"เธอคิดว่าเธอเป็นใคร! คิดว่าตัวเองดีกว่าฉันงั้นเหรอ!" เสียงของเขาดังก้องอยู่ในหัวเธอ

"ฉัน... ฉันไม่ได้..." เธอกลากลากพูด แต่เสียงของเธอกลับแหบพร่า

"เธอไม่มีค่าพอ! ไม่มีวันคู่ควรกับฉัน!"

ภาพเหล่านั้นย้อนกลับมาอีกครั้ง ‌ราวกับเป็นฉากที่กำลังฉายซ้ำในสมองของเธอ ภาพที่เธอถูกภาคย์เหยียบย่ำ ถูกดูถูก ถูกทำลายศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี

เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมา เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว หัวใจเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก

"ไม่! ฉันไม่ยอม!" เธอร้องออกมาเสียงหลง ‍พลางกอดตัวเองแน่น

น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งหัวใจ ภาพของภาคย์ในวันวานที่โหดร้าย ยังคงตามหลอกหลอนเธอ ราวกับเป็นเงาที่ไม่มีวันจางหาย

เธอพยายามหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ความรู้สึกหวาดกลัวและความเจ็บปวดก็ยังคงถาโถมเข้ามา

ทำไม? ทำไมเขาถึงทำกับเธอแบบนั้น?

คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวเธอไม่หยุด ​เธอจำได้ดีถึงวันที่เธอถูกเขาหักหลัง วันที่เธอต้องทนทุกข์ทรมานกับความอัปยศอดสู

เธอจำได้ว่าวันนั้นเธอรอคอยเขาที่คอนโด แต่เมื่อเธอไปถึง กลับพบว่าเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น

ภาพของพวกเขาสองคนบนเตียงนั้น ยังคงติดตาเธออยู่ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้

"ภาคย์! ทำไม!" เธอตะโกนถาม ​แต่เขาเพียงแค่หันมามองเธอด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะหันกลับไปสนใจผู้หญิงคนนั้นต่อ

"เธอไม่มีสิทธิ์มาที่นี่" เขาพูดเสียงเฉยชา

"ฉัน... ฉันเป็นใครสำหรับคุณ?" เธอถามเสียงสั่นเครือ

"ก็แค่... คนที่ฉันเคยสนุกด้วย" เขาตอบหน้าตาย

คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดแทงหัวใจของเธอ เธอไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดมากเท่านี้มาก่อน ​เธอวิ่งออกจากคอนโดไปอย่างไม่คิดชีวิต ราวกับจะหนีจากความจริงอันโหดร้าย

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ชีวิตของเธอก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เธอจมดิ่งอยู่กับความเศร้าและความแค้น

และตอนนี้... ทำไมโชคชะตาถึงเล่นตลกให้เธอต้องกลับมาพบกับเขาอีกครั้ง ในฐานะคู่หมั้นจำเป็น?

เธอพยายามจะปล่อยวาง พยายามจะให้อภัยเขา แต่ความทรงจำอันเลวร้ายเหล่านั้น มันฝังลึกเกินกว่าจะลบล้างไปได้ง่ายๆ

เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอสั่นขึ้นเบาๆ เป็นข้อความจากภาคย์

'ถึงแล้ว'

เธออ่านข้อความนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงส่งข้อความมา เธอไม่อยากรับรู้เรื่องราวของเขาอีกต่อไป

แต่แล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงภาพใบหน้าของเขาเมื่อครู่ ภาพที่ดูเหมือนจะมีความกังวลซ่อนอยู่

เธอพลิกตัวไปอีกด้าน หันหน้าเข้าหาหน้าต่าง มองออกไปเห็นแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในห้อง

เธอพยายามจะสงบจิตใจ ปลอบประโลมตัวเองว่าทุกอย่างจะดีขึ้น

แต่ในใจลึกๆ เธอก็รู้ดีว่า ความทรงจำอันเลวร้ายเหล่านั้น มันยังคงมีอำนาจเหนือเธออยู่

เธอได้ยินเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ ภาคย์กลับมาแล้ว

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถเผชิญหน้ากับเขาได้อีกนานแค่ไหน

เธอหลับตาลง พยายามจะลืมภาพฝันร้ายนั้นให้ได้เร็วที่สุด แต่เงาของอดีต มันยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่เสมอ

ในห้องทำงานของภาคย์ เขาได้ยินเสียงเคาะประตูเบาๆ

"เข้ามา" เขาพูดเสียงเหนื่อยอ่อน

ประตูเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าของเพื่อนเก่าของเขา "ฉันมาแล้ว ตามที่แกบอก"

ภาคย์มองหน้าเพื่อนด้วยความโล่งอก "ขอบใจมากที่มา"

"มีเรื่องอะไรด่วนขนาดนั้น?" เพื่อนถาม

ภาคย์ถอนหายใจยาว "เรื่องของแพรดาว"

เพื่อนของภาคย์เลิกคิ้ว "ยัยแพรดาว? ทำไม? มีปัญหาอะไรกับเธออีกเหรอ?"

"ฉัน... ฉันเจออะไรบางอย่างที่ทำให้ฉัน... หวั่นใจ" ภาคย์พูดเสียงเบา "ฉันกลัวว่า... ความลับบางอย่างของเธอ... กำลังจะถูกเปิดเผย"

"ความลับอะไร?" เพื่อนถามด้วยความสงสัย

ภาคย์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป "ความลับเกี่ยวกับ... การจากไปของเธอเมื่อห้าปีก่อน"

เพื่อนของภาคย์เบิกตากว้าง "หมายความว่าไง?"

"ฉัน... ฉันกำลังจะเล่าให้ฟัง" ภาคย์พูดเสียงหนักอึ้ง