"แกแน่ใจนะว่าสิ่งที่แกสงสัยมันเป็นเรื่องจริง?" เสียงเพื่อนของภาคย์เต็มไปด้วยความกังวล
ภาคย์พยักหน้าช้าๆ "ฉันเจอหลักฐานบางอย่าง... ที่ทำให้ฉันเชื่ออย่างนั้น"
"แต่... ทำไมเธอถึงต้องปกปิดเรื่องนี้?"
"ฉันไม่รู้" ภาคย์ตอบ "แต่ถ้ามันเป็นจริง... มันจะส่งผลกระทบกับเรามาก"
ทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่ง ต่างจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง
ขณะเดียวกัน แพรดาวที่นอนไม่หลับ พยายามจะข่มตาให้หลับ แต่ภาพฝันร้ายเมื่อคืนยังคงติดตาเธออยู่ เธอตัดสินใจลุกขึ้นไปดื่มน้ำที่ห้องครัว
เธอเดินผ่านห้องโถงใหญ่ และได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากสวนหลังบ้าน
เสียงหัวเราะของผู้หญิง?
แพรดาวหยุดชะงักด้วยความสงสัย เธอค่อยๆ เดินไปที่ประตูกระจกบานใหญ่ที่เปิดออกสู่สวน พลางแง้มดู
ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
ภาคย์กำลังยืนคุยอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นดูสวยสง่า แต่งตัวหรูหรา ใบหน้าของเธอยิ้มแย้ม และดูสนิทสนมกับภาคย์เป็นอย่างมาก
เธอเห็นภาคย์ยื่นมือไปสัมผัสแขนของผู้หญิงคนนั้นเบาๆ ราวกับจะปลอบโยน
ภาพนั้นเหมือนมีดกรีดแทงหัวใจของแพรดาว เธอรู้สึกเจ็บปวดราวกับว่าอดีตกำลังย้อนกลับมาอีกครั้ง
"ใครกันนะ?" เธอพึมพำกับตัวเอง
ความรู้สึกไม่พอใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธอ เธอจำได้ดีว่าภาคย์เคยมีแฟนเก่าที่ชื่อ 'พิมพ์' ผู้หญิงคนนั้นก็สวยสง่าและดูเข้ากับภาคย์ได้ดี
หรือว่า... ผู้หญิงคนนั้นคือพิมพ์?
แพรดาวรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงรู้สึกไม่พอใจขนาดนี้ ในเมื่อเธอกับภาคย์ก็แค่คู่หมั้นจำเป็น
แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่นั้น
เธอกำลังรู้สึกหึง!
ความคิดนั้นทำให้เธอตกใจกับตัวเอง เธอรีบสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไป
"ไม่! ฉันต้องไม่รู้สึกแบบนี้!" เธอพยายามปลอบใจตัวเอง
แต่ภาพของภาคย์กับผู้หญิงคนนั้นก็ยังคงติดตาเธออยู่
เธอเห็นผู้หญิงคนนั้นหัวเราะอย่างมีความสุข ก่อนจะโผเข้ากอดภาคย์เบาๆ
แพรดาวแทบจะกรีดร้องออกมา เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา
เธอไม่สามารถทนดูต่อไปได้อีกแล้ว เธอรีบถอยกลับเข้าห้องไปอย่างเงียบๆ น้ำตาคลอเบ้า
เธอนั่งลงบนเตียง พยายามสงบสติอารมณ์ แต่ก็ทำได้ยาก
ทำไมภาคย์ถึงต้องแสดงความสนิทสนมกับผู้หญิงคนอื่นในเวลาที่เธออยู่ด้วย?
เขาไม่รู้หรือไงว่ามันจะทำให้เธอรู้สึกแย่?
หรือว่าเขาตั้งใจจะทำให้เธอรู้สึกแย่?
ความคิดนั้นทำให้เธอโกรธจัด
เธอตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับเขา
เธอเดินกลับไปที่ประตูห้องครัวอีกครั้ง คราวนี้เธอเปิดประตูออกไปอย่างแรง
"คุณกำลังทำอะไรอยู่คะ?" เธอถามเสียงแข็ง
ภาคย์และผู้หญิงคนนั้นหันมามองเธอพร้อมกัน สีหน้าของทั้งคู่ดูประหลาดใจ
"แพรดาว!" ภาคย์อุทาน
"ใครคะ?" ผู้หญิงคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
แพรดาวมองหน้าผู้หญิงคนนั้นอย่างพิจารณา ใบหน้าของเธอสวยหวาน แต่แววตาของเธอดูเย่อหยิ่งเล็กน้อย
"ฉันคือคู่หมั้นของคุณภาคย์ค่ะ" แพรดาวตอบเสียงเย็นชา พลางเดินเข้าไปหาภาคย์อย่างช้าๆ
"อ๋อ... คู่หมั้นจำเป็นไง" ผู้หญิงคนนั้นพูดพลางยิ้มมุมปาก
คำพูดนั้นทำให้แพรดาวรู้สึกไม่พอใจยิ่งขึ้น
"ใช่ค่ะ คู่หมั้นจำเป็น" แพรดาวตอบเสียงดังฟังชัด "และคุณ... เป็นใครคะ?"
ภาคย์ถอนหายใจเบาๆ "นี่พิมพ์ เพื่อนเก่าของฉัน"
"เพื่อนเก่า?" แพรดาวทวนคำ ราวกับจะเน้นย้ำ
"ใช่" ภาคย์ตอบ "เราไม่ได้เจอกันนานแล้ว วันนี้บังเอิญเจอกันที่นี่"
"บังเอิญ?" แพรดาวเลิกคิ้ว "บังเอิญมาอยู่สวนหลังบ้านคุณตอนดึกๆ แบบนี้เหรอคะ?"
"แพรดาว..." ภาคย์เริ่มพูด แต่แพรดาวขัดขึ้น
"ฉันว่า... คุณสองคนคงมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ" เธอพูดพลางมองไปที่พิมพ์อย่างเย้ยหยัน "ฉันขอตัวก่อนนะคะ"
เธอเดินผ่านภาคย์ไปอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่ต้องการเห็นหน้าเขาอีกต่อไป
เธอเดินกลับเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว ปิดประตูห้องเสียงดัง
เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้น พยายามกลั้นน้ำตา
ทำไมเธอถึงรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้?
เธอไม่ควรจะรู้สึกแบบนี้...
เธอไม่ควรจะหึง...
แต่เธอก็หึง...
เธอได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง
"แพรดาว?" เสียงภาคย์ดังมาจากอีกฝั่ง
เธอไม่ตอบ
"เปิดประตูหน่อย" เขาพูดอีกครั้ง
แพรดาวลุกขึ้นยืน เดินไปเปิดประตูห้อง
ภาคย์ยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าของเขาดูเป็นกังวล
"เธอเป็นอะไร?" เขาถาม
"ฉันเป็นอะไร?" แพรดาวหัวเราะเยาะ "คุณถามฉันว่าฉันเป็นอะไร? คุณยังจะถามฉันอีกเหรอคะ?"
"ฉันไม่เข้าใจ" ภาคย์พูด
"คุณไม่เข้าใจ?" แพรดาวเชิดหน้าขึ้น "คุณกับพิมพ์... คุณสองคนสนิทกันขนาดนั้นเลยเหรอคะ? คุณกอดกัน... หัวเราะกัน... เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
"พิมพ์เป็นแค่เพื่อน" ภาคย์อธิบาย "เราไม่ได้เจอกันนานแล้ว วันนี้เธอมาหาฉัน มีเรื่องอยากจะคุยด้วย"
"เรื่องอะไรคะ?" แพรดาวถามเสียงแข็ง
"เรื่องส่วนตัว" ภาคย์ตอบ "ฉันไม่อยากให้เธอต้องมารู้เรื่องพวกนี้"
"เรื่องส่วนตัวของคุณ?" แพรดาวหัวเราะ "แต่คุณก็ยังแสดงความสนิทสนมกับเธอต่อหน้าฉันอยู่ดี!"
"ฉันขอโทษ" ภาคย์พูดเสียงอ่อนลง "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอรู้สึกไม่ดี"
"คุณไม่ได้ตั้งใจ?" แพรดาวมองเขาด้วยแววตาผิดหวัง "แต่คุณก็ทำ!"
เธอไม่สามารถทนฟังอะไรได้อีกต่อไปแล้ว เธอรีบปิดประตูห้องใส่หน้าภาคย์
เธอรู้ดีว่าเธอควรจะเลิกคิดเรื่องนี้ได้แล้ว เพราะสถานะของเธอคือคู่หมั้นจำเป็น
แต่ทำไมหัวใจของเธอถึงปวดร้าวขนาดนี้?
ภาคย์ยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูห้องของแพรดาว เขาสัมผัสได้ถึงความโกรธและความเสียใจของเธอ
เขาถอนหายใจยาว เขาไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรให้เธอเข้าใจ
เขาหันหลังกลับ และเดินกลับไปหาพิมพ์ที่ยังรอเขาอยู่ที่สวน
"เป็นอะไรหรือเปล่า?" พิมพ์ถามเมื่อเห็นสีหน้าของภาคย์
"เปล่า" ภาคย์ตอบเสียงเรียบ "แค่... มีเรื่องต้องคุยกับเธอ"
"เรื่องอะไร?" พิมพ์ถาม
"เรื่องความลับ" ภาคย์พูดเสียงหนักอึ้ง "ความลับของแพรดาว"
พิมพ์เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "ความลับของยัยแพรดาว? เกี่ยวกับอะไร?"
ภาคย์มองหน้าพิมพ์ นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป
"เกี่ยวกับ... การจากไปของเธอเมื่อห้าปีก่อน"
สัญญาหวาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก