“ถ้าแพรดาวอยากได้อะไร บอกภาคย์ได้เลยนะ” เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหู พลางเอื้อมมือมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าของแพรดาวอย่างแผ่วเบา จนความรู้สึกซ่านไปทั่วทั้งกาย
หัวใจของแพรดาวเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ภาคย์แสดงออกถึงความเอาใจใส่ แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป... มันเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากเขา น้ำเสียงที่อ่อนหวานขึ้น ดวงตาที่ทอประกายด้วยความห่วงใยที่เหมือนจะจริงจังกว่าทุกครั้ง ช่างยั่วเย้าให้เธอเริ่มสั่นคลอนกับกำแพงที่สร้างไว้แน่นหนา
“ฉัน… ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณทั้งนั้น” แพรดาวพยายามสะบัดหน้าหนี แต่แขนแกร่งของภาคย์ก็รั้งเธอไว้เบาๆ ไม่ให้ขยับไปไหน
“อย่าพูดแบบนี้เลยแพรดาว ภาคย์รู้ว่าแพรดาวเหนื่อย” เขาเอื้อมมืออีกข้างมาประคองแก้มของเธออย่างอ่อนโยน สัมผัสที่อบอุ่นนั้นแทรกซึมผ่านผิวหนัง ทำให้ความเย็นชาในหัวใจของเธอค่อยๆ ละลายไปทีละน้อย “แพรดาวต้องพักผ่อนนะ”
คำพูดและการกระทำของภาคย์ในวันนี้ ทำให้สมองของแพรดาวประมวลผลอย่างหนัก ภาพของภาคย์ที่เคยยืนอยู่ตรงหน้าเธอเมื่อห้าปีก่อน โยนเอกสารหย่าให้เธอพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เย็นชาราวกับน้ำแข็ง กลับซ้อนทับกับภาพของภาคย์ในปัจจุบันที่อ่อนโยนและห่วงใยราวกับคนละคน มันเป็นไปได้อย่างไร?
“คุณ… คุณเปลี่ยนไป” แพรดาวเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาของภาคย์ ราวกับจะหาคำตอบจากแววตาคู่นั้น
ภาคย์ยิ้มบางๆ ใบหน้าคมคายฉายแววอ่อนโยน “ภาคย์ก็หวังว่าแพรดาวจะเห็นอย่างนั้นนะ” เขาค่อยๆ เลื่อนมือลงมาลูบแขนของเธอเบาๆ “เพราะความรู้สึกของภาคย์ที่มีต่อแพรดาว… มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย”
คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของแพรดาว มันราวกับมีบางอย่างกำลังกระตุ้นความรู้สึกที่หลับใหลมานานให้ตื่นขึ้น เธอพยายามยันตัวเองไม่ให้เชื่อ ไม่ให้ฝันถึงความเป็นไปได้ที่ภาคย์จะกลับมาเป็นคนเดิม คนที่เธอเคยรักหมดหัวใจ แต่หัวใจที่แข็งกระด้างของเธอกลับเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่สบตาเขา
“คุณ… คุณกำลังพูดอะไร” เสียงของแพรดาวสั่นเครือ เธอพยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้มันตีแผ่จนภาคย์จับได้
“ภาคย์กำลังพูดความจริง” ภาคย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินอยู่บนใบหน้าของเธอ “ภาคย์รู้ว่าแพรดาวเกลียดภาคย์… และภาคย์ก็สมควรได้รับมัน” เขาถอนหายใจเบาๆ “แต่เวลาที่ผ่านมามันทำให้ภาคย์ได้คิดทบทวนทุกอย่าง… ได้รู้ว่าแพรดาวมีความหมายต่อชีวิตของภาคย์มากแค่ไหน”
แพรดาวหลับตาลง พยายามข่มน้ำตาที่เอ่อคลอ เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่ภาคย์พูดนั้นจริงใจแค่ไหน หรือเป็นเพียงการหลอกลวงอีกครั้ง แต่ทว่า… การกระทำของเขาในวันนี้มันช่างแตกต่างจากเมื่อห้าปีก่อนเหลือเกิน
“อย่า… อย่าพูดแบบนี้” เธอพึมพำ พยายามผลักแผงอกของเขาออกไปเบาๆ “ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว”
“สำหรับแพรดาว มันอาจจะผ่านไปแล้ว… แต่สำหรับภาคย์ มันเพิ่งจะเริ่มต้น” ภาคย์จับมือของแพรดาวที่กำลังจะผลักเขาออกไป บีบเบาๆ “ภาคย์ขอโอกาสแก้ตัวนะแพรดาว… ขอโอกาสที่จะทำให้แพรดาวกลับมารักภาคย์อีกครั้ง”
คำขอร้องนั้นราวกับมีมนต์สะกด แพรดาวรู้สึกว่าหัวใจของเธอเริ่มอ่อนยวบลง เธอพยายามยึดมั่นในความเกลียดชังที่มีต่อเขา แต่ความรู้สึกที่ภาคย์แสดงออกมามันช่างน่าเชื่อถือเสียจนเธออดที่จะเผลอไผลไม่ได้
“คุณ… คุณพูดเหมือนจริง” แพรดาวเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความลังเล
“ภาคย์พูดจริง” ภาคย์ยืนยัน ดวงตาของเขาสบตาเธออย่างแน่วแน่ “ถ้าแพรดาวให้โอกาสภาคย์… ภาคย์จะพิสูจน์ให้เห็นว่าแพรดาวตัดสินใจไม่ผิด”
แพรดาวอึ้งไป เธอไม่รู้จะตอบอะไรดี ความสับสนถาโถมเข้ามาในหัว คำพูดของภาคย์มันช่างเย้ายวนเหลือเกิน ราวกับจะฉุดรั้งเธอให้จมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความหวังอีกครั้ง
“ภาคย์… ภาคย์รู้ว่ามันยาก” ภาคย์เอ่ยต่อ พลางกุมมือของเธอแน่นขึ้น “แต่ขอแค่ให้แพรดาวลองเปิดใจ… แค่ลองให้โอกาสภาคย์ได้ดูแลแพรดาวอีกครั้ง”
แพรดาวมองเข้าไปในดวงตาของภาคย์ เธอเห็นความจริงใจในนั้น… หรืออาจจะเป็นเพียงภาพลวงตาที่เธออยากจะเชื่อ? ความรู้สึกที่ซับซ้อนประดังเข้ามา ทั้งความโกรธ ความเจ็บปวด และความหวังที่ค่อยๆ ผลิบาน
“ฉัน… ฉันไม่รู้” เธอตอบเสียงแผ่วเบา
“ไม่เป็นไร” ภาคย์ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ภาคย์จะรอ” เขาค่อยๆ ปล่อยมือของเธอ แล้วเลื่อนมือมาลูบแก้มของเธออีกครั้ง “ตอนนี้… ไปพักผ่อนเถอะนะ”
แพรดาวมองตามหลังภาคย์ไปอย่างเลื่อนลอย หัวใจของเธอสับสนวุ่นวายเหลือเกิน ความหวังที่เคยถูกฝังกลบไว้ภายใต้เถ้าถ่านแห่งความแค้น กำลังค่อยๆ ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เธอจะหลงกลกับกับดักของภาคย์อีกครั้งหรือไม่? หรือความหวังที่เกิดขึ้นครั้งนี้ จะนำพาเธอไปสู่วันที่สวยงามกว่าเดิม?
เมื่อภาคย์เดินจากไป แพรดาวก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง ใบหน้าของเธอซีดเผือด มือทั้งสองข้างสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เอ่อล้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่” เธอพึมพำกับตัวเอง “ฉันจะกลับไปเชื่อใจเขาอีกครั้งได้อย่างไร”
แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจอีกดวงหนึ่งของเธอกลับร่ำร้องหาความอบอุ่น ความรักที่เธอเคยได้รับจากเขา ความทรงจำดีๆ ที่เคยมีร่วมกัน มันคอยจะกระตุ้นให้เธอโหยหา
“หรือ… หรือเขาจะเปลี่ยนไปจริงๆ” แพรดาวพยายามปลอบประโลมตัวเอง “หรือบางที… ความผิดพลาดในอดีต มันก็เป็นแค่ความผิดพลาด”
ความคิดที่ขัดแย้งกันตีรวนอยู่ในหัวของเธอ เธอสับสน ไม่รู้จะเชื่อสิ่งใดระหว่างความเจ็บปวดในอดีต กับความหวังที่กำลังจะก่อตัวขึ้นในปัจจุบัน
“ถ้าเขาโกหกฉันอีกครั้งล่ะ” ความกลัวแล่นเข้ามาในใจ “ถ้าฉันกลับไปเชื่อใจเขา แล้วสุดท้ายก็ต้องเจ็บปวดซ้ำรอยเดิม”
แต่เมื่อนึกถึงแววตาของภาคย์เมื่อครู่ มันช่างดูจริงใจเหลือเกิน ราวกับว่าเขากำลังจะยอมพลีทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเธอ
“บางที… ฉันอาจจะควรให้โอกาสเขา” แพรดาวสูดหายใจลึก “เผื่อว่า… เผื่อว่าครั้งนี้มันจะเป็นเรื่องจริง”
ความคิดนั้นทำให้เธอใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีความกังวลปะปนอยู่
“แต่จะให้ฉันแน่ใจได้อย่างไร” แพรดาวพึมพำ “ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาไม่ได้หลอกฉันอีก”
คำถามนั้นยังคงไร้คำตอบ ทิ้งให้แพรดาวต้องจมอยู่กับความสับสนและความหวังที่เปราะบาง
ภาคย์เดินออกจากห้องของแพรดาวด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขาเห็นความลังเลในแววตาของเธอ เห็นร่องรอยของความเจ็บปวดที่ยังคงฝังลึก แต่เขาก็เห็นประกายแห่งความหวังเล็กๆ ที่กำลังจะก่อตัวขึ้นเช่นกัน
“แพรดาว… ภาคย์รู้ว่ามันยาก” เขาพึมพำกับตัวเองขณะเดินไปตามโถงทางเดินที่ว่างเปล่า “แต่ภาคย์จะทำให้แพรดาวเชื่อใจภาคย์ให้ได้… แม้จะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”
เขากำหมัดแน่น รู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล และเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่เขาก็พร้อมที่จะสู้ เพื่อพิสูจน์ความรู้สึกที่แท้จริงของเขา
สัญญาหวาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก