กลิ่นอายของหนังสือเก่าและกระดาษที่ซีดจางลอยมาแตะจมูกแพรดาว เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของภาคย์อย่างไม่ทันตั้งตัว เสียงนาฬิกาโบราณที่แขวนอยู่บนผนังดังติ๊กต็อกเป็นจังหวะ ชวนให้รู้สึกราวกับเวลากำลังหยุดนิ่ง
“คุณมาทำอะไรที่นี่” เสียงของภาคย์ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้แพรดาวสะดุ้งตกใจ หันไปเผชิญหน้ากับเขา
“ฉัน… ฉันแค่เดินผ่านมา” แพรดาวตอบตะกุกตะกัก พยายามซ่อนความรู้สึกผิดที่เข้าไปในห้องของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต “แล้วก็… เห็นประตูเปิดอยู่”
ภาคย์มองแพรดาวด้วยสายตาที่อ่านยาก เขาสังเกตเห็นความตื่นตระหนกในดวงตาของเธอ แต่ก็ไม่ได้กล่าวโทษอะไร “ถ้าอยากได้อะไร… ก็บอกภาคย์ได้นะ” เขาพูดเสียงเรียบ เดินเข้ามาใกล้เธอ
แพรดาวหลบสายตาของภาคย์ พยายามหันไปสำรวจห้องทำงานของเขาอีกครั้ง ห้องนี้ดูแตกต่างจากห้องทำงานที่เธอเคยรู้จักเมื่อห้าปีก่อน มันดูเรียบง่ายกว่าเดิม แต่ก็ยังมีกลิ่นอายของความเป็นภาคย์หลงเหลืออยู่
“ฉัน… ฉันแค่กำลังมองหาหนังสือเล่มหนึ่ง” แพรดาวยืนกราน “คุณจำได้ไหม… หนังสือเกี่ยวกับตำนานดอกไม้โบราณน่ะ”
“จำได้สิ” ภาคย์ตอบ “เดี๋ยวภาคย์จะช่วยหาให้นะ” เขาเดินไปยังชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยตำราหนาแน่น
ในขณะที่ภาคย์กำลังง่วนอยู่กับการค้นหาหนังสือ แพรดาวก็เหลือบไปเห็นสมุดปกหนังสีน้ำตาลเล่มหนึ่ง วางซ่อนอยู่ใต้กองเอกสารบนโต๊ะทำงาน มันดูเก่าแก่และมีร่องรอยของการใช้งานมานาน ความอยากรู้อยากเห็นผลักดันให้เธอเดินเข้าไปใกล้
“สมุดเล่มนี้… คืออะไรคะ” แพรดาวชี้ไปที่สมุดเล่มนั้น
ภาคย์หันมามอง “อ๋อ… นั่นเป็นสมุดบันทึกเก่าของภาคย์เอง” เขาตอบ “ไม่มีอะไรพิเศษหรอก”
แต่คำพูดนั้นกลับทำให้แพรดาวสงสัยยิ่งขึ้น “ไม่มีอะไรพิเศษ… จริงหรือคะ” เธอถาม พลางเอื้อมมือไปหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมา
ภาคย์ชะงักไปเล็กน้อย แววตาของเขาฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะค่อยๆ คลี่คลาย “ก็… ไม่มีอะไรมากหรอก” เขาพยายามจะพูดให้ดูเป็นปกติ “เป็นแค่เรื่องสัพเพเหระที่ภาคย์เคยเขียนไว้”
แพรดาวไม่ฟังคำทัดทานของภาคย์ เธอค่อยๆ เปิดสมุดเล่มนั้นออก หน้ากระดาษที่เหลืองกรอบเผยให้เห็นลายมือที่คุ้นเคย… มันคือลายมือของภาคย์จริงๆ
“นี่มัน…” แพรดาวอุทานเมื่ออ่านข้อความบางส่วนในหน้าแรกๆ “นี่คุณเขียนถึงฉันเหรอคะ”
ภาคย์เดินเข้ามาใกล้ ยืนมองแพรดาวด้วยท่าทีที่ดูอึดอัด “ภาคย์บอกแล้วว่าไม่มีอะไร”
“ไม่มีอะไร?” แพรดาวเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน “ในนี้เขียนว่า… ‘เธอคือแสงสว่างเดียวของฉัน’… ‘ถ้าไม่มีเธอ ฉันคงอยู่ไม่ได้’… นี่คือสิ่งที่เรียกว่า ‘ไม่มีอะไร’ งั้นหรือคะ”
น้ำเสียงของแพรดาวสั่นเครือ เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าภาคย์จะเคยมีความรู้สึกแบบนี้ให้กับเธอในช่วงเวลาที่เขา… ทำร้ายเธออย่างแสนสาหัส
“แพรดาว… ภาคย์… ” ภาคย์พยายามจะอธิบาย แต่ก็เหมือนจะหาคำพูดที่เหมาะสมไม่ได้
แพรดาวเลื่อนสายตาไปอ่านหน้าที่ถัดไปเรื่อยๆ ข้อความที่เธออ่านเจอ ยิ่งทำให้เธอสับสนมากขึ้นไปอีก มันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ตรงกันข้ามกับสิ่งที่เธอเคยรับรู้มาโดยตลอด
“ทำไม… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้” แพรดาวถามเสียงเครือ “ทำไมคุณถึงเขียนแบบนี้… แล้วก็ทำร้ายฉันได้ลงคอ”
ภาคย์หลับตาลง เขาดูเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด “มัน… มันซับซ้อนกว่าที่แพรดาวคิด”
“ซับซ้อน?” แพรดาวแค่นเสียง “ฉันไม่เข้าใจเลยภาคย์! ฉันคิดว่าฉันรู้จักคุณดี… ฉันคิดว่าฉันรู้ว่าคุณเป็นคนยังไง… แต่ตอนนี้… ฉันไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้ว”
เธอพลิกหน้ากระดาษไปอีกแผ่น และแล้ว… สิ่งที่เธอเห็น ก็ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน
“นี่มัน… หมายความว่ายังไง” แพรดาวถามเสียงสั่นเครือ มือของเธอค่อยๆ เลื่อนไปแตะรูปถ่ายใบเล็กที่แนบอยู่ในหน้ากระดาษนั้น รูปของเธอ… ในวันที่เธอป่วยหนักเมื่อห้าปีก่อน
“รูปนี้… คุณถ่ายไว้ตอนไหน” แพรดาวถาม ภาคย์ยังคงยืนนิ่ง ไม่ตอบอะไร
“ตอบฉันสิภาคย์!” แพรดาวตะโกนอย่างสุดเสียง “รูปนี้… มันมาจากไหน! ทำไมคุณถึงมีรูปฉันในสภาพนั้น!”
ภาคย์ถอนหายใจอย่างหนัก “รูปนั้น… ภาคย์ถ่ายไว้ตอนที่แพรดาวอยู่ที่โรงพยาบาล” เขาตอบเสียงเบา
“โรงพยาบาล?” แพรดาวถามด้วยความตกใจ “โรงพยาบาลไหน? ฉัน… ฉันไม่เคยไปโรงพยาบาลช่วงนั้นเลยนะ!”
“แพรดาวจำไม่ได้… เพราะตอนนั้นแพรดาวป่วยหนักมาก” ภาคย์พูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้า “แพรดาวเกือบจะ… เกือบจะเสียชีวิต”
แพรดาวอึ้งไป เธอจำอะไรเกี่ยวกับช่วงเวลานั้นไม่ได้เลย… สมองของเธอว่างเปล่า ราวกับว่าเหตุการณ์เหล่านั้นไม่เคยเกิดขึ้น
“คุณ… คุณพูดจริงหรือ” แพรดาวถาม น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ “แล้ว… แล้วทำไมฉันถึงจำไม่ได้”
“เพราะหลังจากวันนั้น… แพรดาวก็จำอะไรเกี่ยวกับช่วงเวลาสุดท้ายก่อนจะป่วยหนักไม่ได้เลย” ภาคย์พูด “รวมถึง… เรื่องของเราด้วย”
เรื่องของเรา… คำนั้นทำให้หัวใจของแพรดาวบีบรัด เธอจำไม่ได้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงสุดท้ายก่อนที่เธอจะป่วยหนัก
“แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน!” แพรดาวถามอย่างตัดพ้อ “ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอด! ทำไมคุณถึง… ทิ้งฉันไป!”
“ภาคย์… ภาคย์ถูกบังคับ” ภาคย์พูดเสียงแหบพร่า “ภาคย์ไม่มีทางเลือก… ถ้าภาคย์ไม่ทำตาม… ทุกอย่างจะแย่ลงกว่าเดิม”
“ถูกบังคับ? แย่ลงกว่าเดิม? คุณกำลังพูดเรื่องอะไรภาคย์!” แพรดาวรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจะเปิดเผย แต่เธอก็ยังคงไม่เข้าใจ
“มัน… มันเป็นความลับที่อันตรายเกินกว่าที่แพรดาวจะรู้” ภาคย์พูด “และภาคย์… ภาคย์ก็ไม่อยากให้แพรดาวต้องมารับรู้เรื่องพวกนี้”
“อันตราย?” แพรดาวถาม “อันตรายแค่ไหนกันเชียว! จนคุณต้องทำร้ายฉัน… จนคุณต้องปล่อยให้ฉันเกลียดคุณไปตลอดชีวิตแบบนี้เหรอ!”
เธอรู้สึกเหมือนถูกต้มทั้งเป็น ความจริงที่กำลังจะปรากฏมันช่างโหดร้ายเสียจนเธอไม่อาจจะรับได้
“ภาคย์ขอโทษ” ภาคย์พูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสำนึกผิด “ภาคย์รู้ว่ามันสายไปแล้ว… แต่ภาคย์หวังว่าวันหนึ่ง… วันหนึ่งแพรดาวจะเข้าใจ”
แพรดาวส่ายหน้าช้าๆ เธอไม่เข้าใจอะไรเลย… นอกจากความเจ็บปวดที่กำลังท่วมท้นหัวใจ
“ฉัน… ฉันไม่อยากฟังอะไรอีกแล้ว” แพรดาวพูดเสียงสั่นเครือ เธอวางสมุดบันทึกเล่มนั้นลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรง แล้วรีบเดินออกจากห้องทำงานของภาคย์ไป
ทิ้งให้ภาคย์ยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง ด้วยความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา ความลับที่เขาเก็บซ่อนไว้ กำลังจะถูกเปิดเผย… แต่เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าแพรดาวจะรับมันได้หรือไม่
แพรดาววิ่งออกมาจากห้องทำงานของภาคย์อย่างไม่คิดชีวิต เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน รู้แต่เพียงว่าเธอต้องหนีไปให้ไกลจากที่แห่งนี้ จากความจริงที่ช่างโหดร้ายเกินกว่าจะรับไหว
น้ำตาไหลอาบแก้มของเธอไม่หยุดหย่อน สมุดบันทึกเล่มนั้น… ข้อความในนั้น… รูปถ่ายใบนั้น… มันทุกอย่างมันกำลังตีรวนอยู่ในหัวของเธอ
“ทำไม… ทำไมต้องเป็นแบบนี้” เธอพึมพำ “ทำไมเรื่องราวของฉันถึงได้ซับซ้อนและเจ็บปวดได้ขนาดนี้”
เธอไม่เข้าใจเลย… ว่าทำไมภาคย์ถึงทำร้ายเธอได้ลงคอ ทั้งๆ ที่ในใจของเขากลับมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งมากมายขนาดนี้
“เขาโกหกฉัน… หรือเขาพูดจริง” แพรดาวถามตัวเอง “แล้วความลับที่เขาพูดถึง… มันคืออะไรกันแน่”
คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ไม่สามารถหาคำตอบได้
เมื่อเธอเดินมาถึงสวนด้านนอก ท้องฟ้าที่เคยสดใสพลันมืดครึ้ม เมฆฝนก่อตัวหนาทึบ ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกที่กำลังถาโถมเข้ามาในใจของเธอ
“หรือ… หรือฉันจะปล่อยให้เขาไปอีกครั้ง” แพรดาวคิด “หรือฉันจะยอมรับความเจ็บปวดนี้… และใช้ชีวิตต่อไปด้วยความเกลียดชัง”
แต่ในขณะเดียวกัน… ความสงสัยในตัวภาคย์ก็เริ่มก่อตัวขึ้น… ความสงสัยในสิ่งที่เขาปิดบัง… และความหวังเล็กๆ ที่ว่า บางที… บางทีสิ่งที่เขาพูด อาจจะเป็นเรื่องจริง
สัญญาหวาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก