ตอนที่ 10 — คำโกหกที่ถูกซ่อน

"อย่าไว้ใจเขา แพรรู้ไหมว่าเขาทำอะไรอยู่!" เสียงของ 'มินตรา' เพื่อนสนิทดังขึ้นในโทรศัพท์ของแพรดาว ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเข้าสู่คฤหาสน์หลังงามของภาคย์ หัวใจของแพรดาวกระตุกวูบเล็กน้อย แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย

"มินตรา ‌ระวังคำพูดของเธอหน่อยนะ" แพรดาวตอบเสียงเย็น พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ

"ระวังคำพูด? ฉันกำลังพยายามช่วยเธอต่างหาก! เธอไม่เห็นเหรอว่าภาคย์มันเปลี่ยนไปแค่ไหน? ตั้งแต่เธอกลับมา เขาก็ดูดีเกินจริงไปทุกอย่าง แล้วเบื้องหลังนั่นล่ะ ​เธอเคยคิดบ้างไหมว่าเขาอาจจะกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่" มินตราพรั่งพรูความกังวลออกมาไม่หยุด

แพรดาวถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน "ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วง แต่ทุกอย่างมันซับซ้อนกว่านั้น ฉันกับภาคย์... เรามีข้อตกลงกัน"

"ข้อตกลง? ข้อตกลงบ้าบออะไรที่จะทำให้เธอต้องยอมให้ผู้ชายที่เคยทำร้ายหัวใจเธอขนาดนั้นเข้ามาใกล้ได้อีกครั้ง! แพร ‍จำวันนั้นได้ไหม วันที่เธอเสียใจจนแทบจะยืนไม่ไหว วันที่เขาบอกว่าไม่ต้องการเธออีกต่อไป! เธอจะลืมมันไปง่ายๆ ได้ยังไง?" น้ำเสียงของมินตราเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแทนเพื่อน

"ฉันไม่เคยลืมมินตรา" แพรดาวพึมพำ "แต่ตอนนี้... ‌สถานการณ์มันบังคับ ถ้าฉันไม่ทำตามข้อตกลงนี้ ครอบครัวของฉันจะแย่กว่าเดิม"

"แล้วใครล่ะที่จะมาช่วยเธอ ถ้าไม่ใช่คนที่เธอไว้ใจที่สุด? ฟังฉันนะแพร ฉันเห็นอะไรบางอย่าง ฉันเห็นเขาแอบคุยโทรศัพท์ลับๆ มีท่าทางลับลมคมใน ‍ฉันรู้สึกได้ว่ามันไม่ปกติ" มินตราพยายามยัดเยียดความสงสัยเข้าไปในหัวใจของแพรดาว

แพรดาวหลับตาลง เธอรู้ว่ามินตราหวังดี แต่เธอก็ไม่สามารถบอกความจริงทั้งหมดได้ ความลับที่เธอและภาคย์กำลังแบกรับมันหนักอึ้งเกินกว่าจะปริปากบอกใครได้ แม้แต่เพื่อนรักที่สุด

"มินตรา ฉันขอโทษ ฉัน... ​ฉันต้องไปแล้ว" แพรดาวตัดบท ก่อนจะกดวางสายไป

ก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ แพรดาวพบว่าภาคย์กำลังยืนรอเธออยู่ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยทำให้เธอสั่นไหวกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ มันมีความเย็นชาเคลือบอยู่ภายใต้รอยยิ้มบางๆ นั้น

"มาแล้วเหรอที่รัก" ​ภาคย์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอบอุ่น แต่แววตาของเขากลับคมกริบ

แพรดาวพยายามยิ้มตอบ "ค่ะ"

"เป็นอะไรไป ดูหน้าไม่ค่อยสดใสเลย" ภาคย์เดินเข้ามาใกล้ ดึงมือของแพรดาวไปกุมไว้

สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้แพรดาวขนลุกซู่ เธอพยายามสะบัดมือออก แต่ภาคย์กลับบีบมันแน่นขึ้น ​"อย่าเพิ่งไป... เรามีเรื่องต้องคุยกัน"

"เรื่องอะไรคะ" แพรดาวถาม พยายามหลบสายตาของเขา

"เรื่องของเรา" ภาคย์พูดพลางใช้ปลายนิ้วของอีกข้างประคองคางของแพรดาวให้หันมาสบตา "เธอรู้ใช่ไหมว่าเรากำลังทำอะไรอยู่?"

แพรดาวกลืนน้ำลาย "ค่ะ"

"ดี... เพราะฉันไม่อยากให้ใครมาเข้าใจผิด" ภาคย์เน้นคำว่า 'เข้าใจผิด' ราวกับจะสื่อความหมายบางอย่าง "เธอเองก็ต้องแสดงให้คนอื่นเห็นว่าเรามีความสุขจริงๆ"

"แล้วถ้าฉันไม่อยากแสดงล่ะคะ" แพรดาวถามท้าทาย

ภาคย์หัวเราะเบาๆ "ถ้าเธอไม่อยาก... ฉันก็จะบังคับเอง"

คำพูดนั้นทำให้แพรดาวสะดุ้ง แต่เธอก็แข็งใจสู้กลับ "คุณจะทำอะไรฉันก็ได้ แต่ฉันจะไม่มีวันยอมให้คุณทำร้ายหัวใจฉันอีก"

"หัวใจเธอ..." ภาคย์เลิกคิ้ว "เธอยังมีหัวใจให้ฉันทำร้ายอยู่อีกเหรอ? หรือว่ามันด้านชาไปแล้ว?"

แพรดาวไม่ตอบ เธอรู้ดีว่าภาคย์กำลังพยายามยั่วโมโหเธอ แต่เธอก็ไม่อยากตกหลุมพราง

"คืนนี้... ฉันจะให้เธอพักผ่อนเต็มที่" ภาคย์พูดพลางปล่อยมือของแพรดาว "พรุ่งนี้เรามีนัดสำคัญ"

"นัดสำคัญอะไรคะ" แพรดาวถาม

"นัดเจอพ่อแม่เธอไง" ภาคย์ตอบเรียบๆ แต่แววตาของเขาฉายประกายบางอย่างที่แพรดาวอ่านไม่ออก

แพรดาวใจหายวาบ การเจอหน้าพ่อแม่ของเธอเป็นเรื่องที่เธอหวังว่าจะหลีกเลี่ยงไปได้นานที่สุด "แต่..."

"ไม่มีแต่" ภาคย์ขัดจังหวะ "ฉันต้องทำให้ทุกอย่างดูสมจริงที่สุด เพื่อที่... ใครบางคนจะได้ไม่กล้าเข้ามาแทรกแซง"

ใครบางคน... คำนี้ทำให้แพรดาวเริ่มสับสน ภาคย์กำลังพูดถึงใครกันแน่? และแผนการที่เขาพูดถึงคืออะไร?

เมื่อกลับมาถึงห้องนอน แพรดาวก็ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง ภาพของมินตราที่เต็มไปด้วยความกังวล ภาพของภาคย์ที่เต็มไปด้วยความลับ และภาพของอนาคตที่ไม่แน่นอน มันถาโถมเข้ามาในหัว

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความหาภาคย์: "ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทำได้"

ไม่นานนัก โทรศัพท์ก็สั่นตอบกลับมา: "เธอต้องทำได้... เพราะถ้าเธอไม่ทำ... ฉันก็จะทำให้เธอทำ"

แพรดาวหลับตาลงอีกครั้ง ความกลัวและความไม่สบายใจเกาะกุมหัวใจ เธอรู้ว่าสิ่งที่มินตรากังวลอาจจะเป็นจริง ภาคย์กำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ และเธอเองก็กำลังเดินเข้าไปในวังวนของคำโกหกที่เขาปูไว้...

ขณะที่แพรดาวกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดที่สับสนอยู่นั้น ประตูห้องนอนของเธอก็ถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงโปร่งของภาคย์ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู แววตาของเขามองสำรวจแพรดาวที่นอนอยู่บนเตียงราวกับกำลังประเมินสถานการณ์

เขาเดินเข้ามาใกล้ เงียบเชียบราวกับเงา มือของเขาเอื้อมไปหยิบสิ่งของบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะหันหลังเดินออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความรู้สึกที่บอกไม่ถูกว่ามีอะไรเกิดขึ้น

แพรดาวลุกขึ้นนั่ง เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ เธอเดินไปที่โต๊ะข้างเตียง สิ่งของที่เคยวางอยู่หายไป... นั่นคืออะไร? และทำไมภาคย์ถึงหยิบมันไป? ความสงสัยยิ่งทวีคูณขึ้นในใจเธอ...