“ฉันไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับฉัน” น้ำเสียงของแพรดาวสั่นเครือขณะที่เธอกำลังพลิกดูเอกสารเก่าๆ ที่ซุกซ่อนอยู่ในกล่องไม้โบราณใต้เตียงนอนของเธอ แสงสลัวๆ จากโคมไฟริมหน้าต่างอาบไล้ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำราวกับผ่านการร่ำไห้มาทั้งคืน กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองลอยปะปนกับความอึดอัดในใจเธอ
กล่องใบนี้ถูกเก็บซ่อนไว้หลังงานแต่งงานที่ถูกยกเลิกอย่างกะทันหันเมื่อห้าปีก่อน เป็นเหมือนอนุสรณ์สถานแห่งความเจ็บปวด เป็นที่ที่เธอเลือกจะลืมมันให้เร็วที่สุด แต่ยิ่งนานวัน ความสงสัยก็ยิ่งกัดกินหัวใจ เธอไม่เคยเข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมภาคย์ถึงเลือกที่จะทำร้ายเธอมากขนาดนั้น ทำไมเขาถึงเลือกที่จะทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี โดยไม่แม้แต่จะอธิบายอะไรเลย
หลายปีที่ผ่านมา เธอใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก สร้างตัวเองขึ้นมาจากศูนย์ รอยแผลเป็นในใจยังคงอยู่ แต่เธอก็พยายามเข้มแข็งเพื่อตัวเอง เพื่อไม่ให้ใครมาเหยียบย่ำได้อีก แต่การกลับมาของภาคย์ในฐานะคู่หมั้นจำเป็นของเธอ มันเหมือนการรื้อฟื้นบาดแผลเก่าๆ ขึ้นมาอีกครั้ง แผลที่เธอคิดว่ามันแห้งไปแล้ว กลับปะทุขึ้นมาด้วยความโกรธแค้นและความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย
เธอหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมา มันเป็นจดหมายที่เธอเขียนถึงภาคย์ในวันก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น เป็นจดหมายที่เต็มไปด้วยความรัก ความหวัง และความฝันถึงอนาคตร่วมกัน เธอไม่เคยส่งมันออกไป เพราะทุกอย่างมันพังทลายไปก่อนที่จะมีโอกาสได้ยื่นมันให้เขา
“ถ้าวันนั้นฉันได้ให้จดหมายฉบับนี้… เรื่องราวคงไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหม” เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง
แต่แล้ว สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่ซุกอยู่ใต้สุดของกล่อง มันดูเก่ากว่าจดหมายของเธอ และมีตราประทับที่ไม่คุ้นตา เธอค่อยๆ หยิบมันขึ้นมา มือสั่นเทาเล็กน้อย เมื่อได้เห็นชื่อผู้ส่ง… ชื่อที่ไม่เคยปรากฏอยู่ในความทรงจำอันเจ็บปวดของเธอเลย
“คุณ… คุณนิชกุล?” แพรดาวเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ ชื่อของชายที่เธอไม่เคยรู้จัก ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยในชีวิต
เธอเปิดซองเอกสารอย่างระมัดระวัง ด้านในมีเอกสารหลายฉบับ เป็นเอกสารทางการ ที่มีลายเซ็นและตราประทับของบริษัทกฎหมายแห่งหนึ่ง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง คือเนื้อหาในเอกสารเหล่านั้น
มันคือเอกสารเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทภาคย์ กรุ๊ป เอกสารที่แสดงให้เห็นว่า… หุ้นส่วนใหญ่ของภาคย์ ถูกโอนไปยังชื่อของใครบางคน… ชื่อที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน
“ไม่จริง… นี่มันเรื่องอะไรกัน?” แพรดาวพยายามอ่านทำความเข้าใจ แต่สมองของเธอเหมือนจะหยุดทำงานไปชั่วขณะ ภาพความทรงจำที่เจ็บปวดก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ภาพที่ภาคย์ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในวันนั้น ด้วยแววตาเย็นชา ราวกับเธอเป็นคนแปลกหน้า
“ฉันไม่เข้าใจ… ทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้?” น้ำตาไหลไม่หยุด เธอจินตนาการถึงเหตุการณ์วันนั้นอีกครั้ง ภาพที่เธอวิ่งไปหาเขาด้วยความหวัง ภาพที่เขาหันมาด้วยสายตาว่างเปล่า ราวกับจะบอกว่า “เธอไม่มีค่าพอ”
แต่เอกสารพวกนี้… มันกำลังบอกอะไรเธอ? มันกำลังบอกว่า… การที่ภาคย์ทำลายเธอ อาจไม่ใช่เพราะความต้องการของเขาเอง?
เธอหยิบเอกสารอีกฉบับขึ้นมา เป็นบันทึกการประชุมบริษัท สั้นๆ แต่ชัดเจน มันพูดถึงการกดดันจากนักลงทุนรายใหญ่ ให้ภาคย์ต้องตัดสินใจอะไรบางอย่างเพื่อรักษาบริษัทไว้ และมีข้อความที่ทำให้เธอใจหล่นวูบ…
“…การถอนตัวของแพรดาวจากการเป็นคู่หมั้นและการแต่งงาน จะส่งผลดีต่อภาพลักษณ์ของบริษัท และช่วยลดแรงกดดันจากกลุ่มนักลงทุนบางส่วน…”
“ถอนตัว… การแต่งงาน… ลดแรงกดดัน?” แพรดาวอ่านซ้ำๆ จนแทบจะท่องจำได้ คำพูดเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ไม่เคยมีใครบอกเธอเรื่องนี้! ไม่มีใครเคยอธิบายให้เธอฟังว่าการถอนตัวของเธอ มันมีความสำคัญต่อบริษัทของภาคย์ถึงขนาดนี้
“หรือว่า… หรือว่าเขาไม่ได้อยากจะทำร้ายฉันจริงๆ?” ความคิดนี้ผุดขึ้นมาอย่างแผ่วเบา แต่กลับทรงพลัง มันเหมือนแสงสว่างวาบหนึ่งที่ส่องเข้ามาในความมืดมิดของหัวใจเธอ
เธอพลิกเอกสารไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพบกับเอกสารลับอีกฉบับหนึ่ง เป็นเอกสารที่เขียนด้วยลายมือของภาคย์เอง ข้อความสั้นๆ แต่ชัดเจน…
“แพรดาว… ฉันขอโทษ ถ้าการตัดสินใจครั้งนี้จะทำให้เธอเจ็บปวด แต่ฉันต้องทำ เพื่อปกป้องทุกอย่างที่เราเคยมี… ฉันจะกลับมาหาเธอเสมอ… สัญญา”
น้ำตาของแพรดาวไหลรินลงมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เพียงน้ำตาแห่งความเจ็บปวด แต่มันเป็นน้ำตาแห่งความสับสน ความสงสัย และความหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ
“สัญญาน่ะเหรอ… เขาเคยให้สัญญาอะไรกับฉันไว้บ้าง? แล้วเขาทำตามสัญญาได้สักข้อไหม?” เธอถามตัวเอง แต่ในใจลึกๆ เธอกลับรู้สึกได้ถึงความจริงที่ซ่อนอยู่
เธอจำได้ดี วันนั้น… วันที่เธอไปหาภาคย์ที่คอนโด เพื่อจะถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงไม่ติดต่อมาเลย ทำไมเขาถึงไม่ยอมรับสายของเธอ
เธอจำได้ว่าเขาปิดประตูใส่หน้าเธอ… จำได้ว่าเขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เธอไม่คู่ควรกับฉัน”
แต่ถ้าเอกสารพวกนี้เป็นความจริง… ถ้าเขาถูกบีบบังคับจริงๆ… ถ้าเขาต้องเลือกระหว่างเธอ กับบริษัทของเขา…
“นี่มัน… นี่มันหมายความว่ายังไง?” แพรดาวพูดเสียงแหบพร่า เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างไปรอบๆ เธอไม่รู้แล้วว่าอะไรคือความจริง อะไรคือเรื่องโกหก
เธอเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนัง เวลาล่วงเลยมานานเท่าไหร่แล้วนะ? ข้างนอกเริ่มมืดแล้ว แสงไฟจากถนนส่องลอดเข้ามาในห้อง สร้างเงาสะท้อนที่ดูน่ากลัว
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และกดเบอร์ของภาคย์อย่างอัตโนมัติ มือของเธอกำลังสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอต้องการคำตอบ ต้องการความกระจ่าง ต้องการรู้ว่าทั้งหมดที่เธอเจอมา มันคืออะไรกันแน่
เสียงรอสายดังขึ้น… ดังขึ้น… ดังขึ้น…
“ฮัลโหล…” เสียงทุ้มแหบพร่าของภาคย์ดังลอดออกมาจากปลายสาย
แพรดาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอไม่รู้จะเริ่มพูดอะไรดี หรือเธอจะเชื่อใจเขาได้จริงๆ เหรอ? หรือนี่จะเป็นอีกแผนการหนึ่งของเขา?
“ภาคย์…” เธอเอ่ยชื่อเขาออกมาเบาๆ เสียงสั่นเครือ “ฉัน… ฉันเจออะไรบางอย่าง…”
เธอหยุดไปชั่วขณะ พยายามรวบรวมสติ “เอกสาร… เกี่ยวกับการโอนหุ้น… แล้วก็… บันทึกการประชุม…”
ปลายสายเงียบไป มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของเขา
“คุณ… คุณรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?” เสียงของภาคย์ฟังดูตกใจอย่างเห็นได้ชัด
“ฉันเจอ… ในกล่องเก่าๆ ของฉัน” แพรดาวตอบเสียงแผ่วเบา “แล้วก็… มีจดหมาย… ที่คุณเขียน… สัญญา…”
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งนานกว่าเดิม ราวกับว่าเขาพยายามประมวลผลทุกอย่างที่เธอพูด
“แพรดาว…” ในที่สุดเขาก็เอ่ยชื่อเธอออกมาอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน “ผม… ผมอยากอธิบาย…”
“ไม่ต้อง!” แพรดาวตัดบททันที ความโกรธแค้นที่เคยคิดว่ามันมอดไหม้ไปแล้ว กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับว่าเธอไม่พร้อมที่จะฟังคำอธิบายใดๆ อีก “ฉันไม่ต้องการคำอธิบายอะไรทั้งสิ้น!”
เธอพูดเสียงดังขึ้น “ฉันแค่… แค่อยากรู้ว่า… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน! ทำไมคุณถึงทิ้งฉันไป! ทำไมคุณถึงทำลายชีวิตฉัน!”
“ผมไม่ได้อยากทำ…” ภาคย์พยายามจะแก้ต่าง
“แต่คุณก็ทำ!” แพรดาวตะโกนกลับ “แล้วตอนนี้… คุณจะให้ฉันเชื่อใจคุณได้ยังไง? คุณเคยบอกว่ารักฉัน! คุณเคยบอกว่าเราจะมีอนาคตร่วมกัน! แต่สุดท้าย… คุณก็เลือกที่จะทิ้งฉันไป! เพื่อผลประโยชน์ของคุณ!”
“มันไม่ใช่แบบนั้น…” เสียงของภาคย์อ่อนลง
“แล้วมันเป็นแบบไหน! บอกฉันมาสิ! หรือว่าทั้งหมดที่ฉันเห็น… ทั้งหมดที่ฉันเจอ… มันเป็นแค่เรื่องโกหกอีกครั้งหนึ่ง! เป็นแค่… การหลอกลวงครั้งใหม่!”
หัวใจของแพรดาวเต้นแรง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ คำพูดเหล่านั้นหลุดออกจากปากเธอไปโดยไม่ทันตั้งตัว
“ผม… ผมจะอธิบายให้คุณฟัง…” ภาคย์ยังคงพยายาม
“ไม่ต้อง!” แพรดาวพูดเสียงเด็ดขาด “ฉันไม่ต้องการฟังอะไรอีกแล้ว! ฉัน… ฉันจะจบเรื่องนี้!”
เธอรีบกดวางสายไป ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไรออกมาอีก มือของเธอสั่นอย่างรุนแรง เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้อง ตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตา
หลักฐานที่เธอเจอ มันไม่ได้ทำให้เธอเข้าใจเขา มันกลับทำให้เธอโกรธมากกว่าเดิม ราวกับว่าเขาพยายามจะแก้ตัว หรือพยายามจะปัดความผิด
“เขาจะอธิบายอะไร… ในเมื่อการกระทำของเขา มันชัดเจนขนาดนี้แล้ว!”
เธอจ้องมองโทรศัพท์ในมืออย่างว่างเปล่า ภาพของภาคย์ในวันนั้น กับภาพของภาคย์ในวันนี้ มันซ้อนทับกันอย่างไร้ร่องรอย
เธอคิดว่าเธอเข้าใจเขาแล้ว… แต่สุดท้าย เธอก็เข้าใจผิดอีกครั้ง
สัญญาหวาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก