“เขาจะอธิบายอะไร… ในเมื่อการกระทำของเขา มันชัดเจนขนาดนี้แล้ว!” เสียงของแพรดาวดังก้องอยู่ในหัวของภาคย์ ขณะที่เขากำลังยืนมองสายที่ถูกตัดไปอย่างกะทันหัน มือของเขากำแน่นจนข้อกระดูกขาวซีด แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความรู้สึกผิด
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกเธอตัดสายทิ้ง แต่ทุกครั้ง มันเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้าไปในใจของเขาซ้ำๆ มันทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียทุกอย่างไปอีกครั้ง
“แพรดาว… เธอเข้าใจฉันผิดไปอีกแล้ว” เขาพึมพำกับตัวเอง
บริษัทภาคย์ กรุ๊ป กำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ นักลงทุนรายใหญ่บางรายกำลังถอนตัวออกไปอย่างต่อเนื่อง สร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับภาคย์ เขาต้องตัดสินใจอะไรบางอย่างอย่างเร่งด่วน เพื่อรักษาอาณาจักรที่พ่อของเขาสร้างมา
เขาจำได้ดี วันนั้น… วันที่เขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย การตัดสินใจครั้งนั้น มันเหมือนกับการต้องเลือกระหว่างหัวใจ กับธุรกิจ
“ผมจะอธิบายให้คุณฟัง…” เขาพยายามจะพูด แต่เสียงของแพรดาวที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก
เธอเข้าใจผิด… เธอคิดว่าเขาทำร้ายเธอเพราะความต้องการของตัวเอง แต่จริงๆ แล้ว… เขาถูกบีบบังคับ เขาถูกกดดัน เขาไม่มีทางเลือก
เขาหยิบเอกสารที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักออกมา มันคือเอกสารที่แสดงให้เห็นถึงการคุกคามจากนักลงทุนบางราย ที่ต้องการให้ภาคย์ถอนตัวจากการหมั้นกับแพรดาว เพื่อแลกกับการลงทุนที่สำคัญต่อบริษัท
“ถ้าผมไม่ยอม… พวกเขาจะทำให้บริษัทล้มละลาย” ภาคย์นึกย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน ภาพใบหน้าซีดเซียวของพ่อที่กำลังป่วยหนัก ลอยเข้ามาในความคิด
เขาไม่สามารถปล่อยให้ทุกอย่างที่พ่อของเขาสร้างมา พังทลายไปต่อหน้าต่อตาได้
“คุณนิชกุล…” ภาคย์เอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ ชายที่ดูเหมือนจะเข้ามาเป็นที่ปรึกษา แต่กลับเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังแผนการร้ายทั้งหมด
เขาเป็นคนที่เข้ามาเสนอแผนการ “แก้ปัญหา” ให้กับภาคย์ เขาบอกว่า… ถ้าภาคย์ยอมถอนตัวจากการหมั้น และปล่อยให้แพรดาวเข้าใจผิดว่าเขาเป็นคนใจร้าย… นักลงทุนเหล่านั้นก็จะพอใจ และการลงทุนก็จะดำเนินต่อไป
“มันเป็นทางออกที่ดีที่สุด… สำหรับทุกฝ่าย” คุณนิชกุลพูดด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร แต่แววตาของเขากลับซ่อนเร้นอะไรบางอย่าง
ภาคย์รู้ดีว่ามันเป็นทางออกที่เลวร้ายที่สุดสำหรับหัวใจของเขา แต่เขาไม่มีทางเลือก
เขาต้องทำลายความสัมพันธ์ของเขากับแพรดาว เพื่อรักษาทุกอย่างไว้
“ผมจะกลับมาหาเธอเสมอ… สัญญา” คำพูดที่เขาเขียนลงในจดหมาย สั้นๆ แต่เต็มไปด้วยความหวังที่เขาจะสามารถกลับไปอธิบายทุกอย่างให้เธอฟังได้
แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อแพรดาวหายตัวไปจากชีวิตของเขาอย่างกะทันหัน ทำให้เขาไม่สามารถติดต่อเธอได้อีกเลย
ห้าปีผ่านไป… เขาพยายามตามหาเธอแทบพลิกแผ่นดิน แต่ก็ไม่พบร่องรอย จนกระทั่งเธอปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ในฐานะคู่หมั้นจำเป็นของเขา
“ผมต้องรักษาสัญญา… แม้ว่าเธอจะเกลียดผมก็ตาม” ภาคย์ตัดสินใจที่จะยอมทำตามข้อตกลง เพื่อผลประโยชน์ของตระกูล และเพื่อหวังว่าวันหนึ่งเขาจะได้มีโอกาสอธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง
แต่การกลับมาครั้งนี้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ความเกลียดชังของแพรดาว มันรุนแรงยิ่งกว่าที่เขาเคยคาดคิด
“ผมต้องทำให้เธอเข้าใจ… ผมต้องพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าผมไม่ได้เป็นคนแบบที่เธอคิด” ภาคย์ตั้งปณิธานกับตัวเอง
เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองยามค่ำคืน เมืองที่เคยเป็นของเขา เมืองที่เขาเคยฝันถึงอนาคตกับแพรดาว
“ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายโอกาสนี้ไปอีก”
ภาคย์ตัดสินใจที่จะไม่รอช้า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และกดเบอร์ของทนายความส่วนตัวทันที
“ผมต้องการให้คุณรวบรวมหลักฐานทั้งหมด… เกี่ยวกับข้อตกลงกับนักลงทุนเมื่อห้าปีก่อน… โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… การคุกคามและการบีบบังคับที่ผมได้รับ”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและเด็ดเดี่ยว “ผมต้องการให้ทุกอย่างชัดเจน… เพื่อที่ผมจะได้พิสูจน์ให้แพรดาวเห็น… ว่าเธอเข้าใจผมผิดมาตลอด”
“ครับคุณภาคย์” เสียงทนายความดังตอบรับ
ภาคย์วางสายโทรศัพท์ลง และถอนหายใจยาว เขารู้ว่าเส้นทางข้างหน้ามันไม่ง่าย แต่มันก็คุ้มค่า ที่จะพยายาม
เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน และหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปของเขากับแพรดาวในวันที่มีความสุขที่สุดของพวกเขา รอยยิ้มของเธอในวันนั้น ยังคงสดใสไม่เคยจางหายไป
“ผมจะทำให้คุณกลับมายิ้มได้อีกครั้ง… สัญญา”
ในขณะเดียวกัน แพรดาวกำลังนั่งอยู่คนเดียวในห้องนอนของเธอ ความรู้สึกสับสนวุ่นวายยังคงถาโถมเข้ามาในหัว เธอไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่เธอเชื่อมาตลอดห้าปี มันถูกต้องหรือไม่
หลักฐานที่เธอเจอ มันเหมือนกับใบมีดที่กรีดลึกลงไปในใจของเธออีกครั้ง มันทำให้เธอตั้งคำถามกับทุกสิ่งทุกอย่าง
“หรือว่า… ฉันตัดสินใจผิดไป?”
เธอหยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมาอีกครั้ง มองดูรายชื่อของภาคย์ที่ยังคงค้างอยู่บนหน้าจอ เธอลังเลอยู่นาน ก่อนที่จะกดโทรออก
“ฮัลโหล…” เสียงของภาคย์ดังขึ้นอีกครั้ง
“ภาคย์…” แพรดาวเอ่ยชื่อเขาออกมาเบาๆ เสียงของเธออ่อนลงกว่าเดิมมาก “ฉัน… ฉันขอโทษ… ที่ฉันตะคอกใส่คุณเมื่อกี้…”
ภาคย์เงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับจะประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงของเธอ
“ไม่เป็นไร… ผมเข้าใจ” เสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
“ฉัน… ฉันแค่… สับสน” แพรดาวพูดต่อ “ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะเชื่ออะไร… ฉันเจอเอกสารบางอย่าง… แล้วก็… จดหมายที่คุณเขียน…”
“ผมอยากจะอธิบายให้คุณฟังทั้งหมด…” ภาคย์พูดแทรกขึ้นมา “แต่… ตอนนี้อาจจะยังไม่เหมาะ”
“หมายความว่ายังไง?” แพรดาวถาม
“ผมกำลังรวบรวมหลักฐาน… เพื่อที่จะพิสูจน์ให้คุณเห็น… ว่าผมไม่ได้ทำร้ายคุณโดยเจตนา… หรือ… หรือปล่อยให้คุณเข้าใจผิด” ภาคย์อธิบาย
แพรดาวอึ้งไป เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะพูดแบบนี้
“คุณ… คุณกำลังจะพิสูจน์อะไร?”
“ผมกำลังจะพิสูจน์ว่า… ห้าปีที่แล้ว… ผมถูกบีบบังคับ… ให้ต้องตัดสินใจแบบนั้น… เพื่อรักษาทุกอย่างไว้” ภาคย์พูดเสียงหนักแน่น
“บีบบังคับ?” แพรดาวทวนคำ “ใคร… ใครบีบบังคับคุณ?”
“ผมจะบอกคุณ… เมื่อผมมีหลักฐานพร้อม” ภาคย์ตอบ “แต่ตอนนี้… ผมอยากให้คุณรู้ไว้… ว่าผมไม่เคยอยากจะทำร้ายคุณเลย… แพรดาว”
คำว่า “แพรดาว” ที่เขาเอ่ยออกมา มันทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง เธอรู้สึกได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา
“แล้ว… แล้วเราจะเจอกันเมื่อไหร่?” แพรดาวถาม
“พรุ่งนี้… ตอนบ่าย… ที่ร้านกาแฟเดิมของเรา” ภาคย์ตอบ “ผมจะเตรียมทุกอย่างไว้ให้คุณ… แล้วเราจะคุยกันให้เคลียร์”
“ตกลง…” แพรดาวตอบรับ “ฉัน… ฉันหวังว่า… ครั้งนี้… เราจะได้เข้าใจกันจริงๆ”
“ผมก็หวังเช่นนั้น…” ภาคย์ตอบ “ราตรีสวัสดิ์นะ… แพรดาว”
“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ… ภาคย์”
แพรดาววางสายโทรศัพท์ลง เธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียง จ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงดาวส่องประกายอยู่บนท้องฟ้า
เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถให้อภัยเขาได้หรือไม่ แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ… ความจริงที่เธอเคยเชื่อมาตลอด อาจจะไม่ใช่ความจริงทั้งหมด
เธอจะเปิดใจรับฟังเขาหรือไม่? หรือความแค้นที่สะสมมานาน จะทำให้เธอปิดกั้นโอกาสที่จะเข้าใจเขา?
สัญญาหวาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก