แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาผ่านกระจกใสของร้านกาแฟสุดหรู แพรดาวนั่งอยู่ตรงมุมร้านที่คุ้นเคย ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลระคนความหวัง เธอพลิกดูเอกสารที่ภาคย์ให้มาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เอกสารที่อ้างว่าเป็นการบีบบังคับจากนักลงทุน และแผนการของคุณนิชกุล
เธอยอมรับว่าหลักฐานที่ภาคย์นำมาเสนอ มันดูน่าเชื่อถือ แต่ในใจลึกๆ ของเธอยังคงมีเสียงเล็กๆ กระซิบเตือนอยู่ตลอดเวลา เสียงที่บอกว่า… เธอไม่ควรรีบร้อนที่จะเชื่อใจเขาอีกครั้ง
“เขาเคยหลอกฉันมาแล้ว… เขาจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเขาจะไม่หลอกฉันอีก?”
เธอจำได้ดีถึงคำพูดของภาคย์ในตอนนั้น “ฉันไม่คู่ควรกับเธอ” คำพูดที่เหมือนคมมีดกรีดแทงหัวใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แล้วจดหมายที่เขาเขียนถึงเธอ… “ผมจะกลับมาหาเธอเสมอ… สัญญา” สัญญานั้นมันมีความหมายอะไรกันแน่?
ขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงทุ้มคุ้นเคยก็ดังขึ้น
“แพรดาว…”
เธอเงยหน้าขึ้นไปมอง ภาคย์ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาดูอ่อนล้า แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
“ขอโทษที่มาช้า” เขากล่าว พร้อมกับทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามเธอ
“ไม่เป็นไร” แพรดาวตอบเสียงเบา “ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน”
บรรยากาศระหว่างพวกเขาทั้งคู่ดูอึดอัด ทั้งๆ ที่เมื่อคืนนี้ดูเหมือนทุกอย่างจะดีขึ้น
“คุณ… คุณได้ดูเอกสารทั้งหมดแล้วใช่ไหม?” ภาคย์ถาม
“ค่ะ” แพรดาวพยักหน้า “มัน… มันดูน่าเชื่อถือ”
“ผมรู้ว่ามันยาก… ที่จะเชื่อผมอีกครั้ง” ภาคย์ถอนหายใจ “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า… ผมพูดความจริง… ทุกอย่างที่ผมทำ… ผมถูกบีบบังคับ…”
“แล้ว… คุณนิชกุลล่ะ?” แพรดาวเอ่ยชื่อนั้นขึ้นมา
“เขา… เป็นคนที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมด” ภาคย์อธิบาย “เขาเข้ามาตีสนิทกับพ่อผม… แล้วก็ใช้โอกาสที่พ่อผมป่วยหนัก… สร้างความวุ่นวายในบริษัท… เพื่อที่จะเข้ามาควบคุมทุกอย่าง”
“แล้ว… ทำไมเขาถึงต้องการให้คุณทำลายความสัมพันธ์กับฉัน?” แพรดาวถาม
“เพราะ… เขาต้องการให้นักลงทุนบางส่วนพอใจ… และการที่ผมมีคุณอยู่ข้างๆ… มันอาจจะดูเหมือนว่าผมไม่ค่อยใส่ใจเรื่องธุรกิจ… หรือ… หรืออาจจะทำให้พวกเขาไม่ไว้ใจผม” ภาคย์ตอบ
แพรดาวฟังเรื่องราวของเขาอย่างเงียบๆ เธอพยายามที่จะเชื่อ แต่ความรู้สึกไม่สบายใจยังคงกัดกินใจเธออยู่
“แล้ว… ทำไมคุณถึงไม่เคยอธิบายให้ฉันฟังเลย?” แพรดาวถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ “ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอด?”
“ผม… ผมไม่มีทางเลือก” ภาคย์ตอบเสียงแผ่วเบา “ถ้าผมอธิบาย… พวกเขาจะรู้ทันที… และแผนการทั้งหมดของผมก็จะล้มเหลว… ผมต้องรักษาบริษัทไว้… เพื่อพ่อของผม…”
“แล้ว… สัญญาที่คุณให้ไว้กับฉันล่ะ?” แพรดาวถาม “คุณจำได้ไหม… ว่าคุณสัญญาว่าจะกลับมาหาฉัน?”
ภาคย์มองเข้าไปในดวงตาของแพรดาว “ผมจำได้… ผมไม่เคยลืม”
“แล้วทำไม… ทำไมคุณถึงไม่ทำตามสัญญา? ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันรอเก้อ… เป็นเวลาถึงห้าปี?” น้ำเสียงของแพรดาวเริ่มดังขึ้น
“ผมพยายามตามหาคุณ… แต่คุณหายไป… ผมไม่รู้ว่าคุณไปอยู่ที่ไหน… ผมไม่รู้ว่าคุณปลอดภัยดีหรือเปล่า…” ภาคย์อธิบาย
“คุณ… คุณกำลังจะบอกว่า… ทั้งหมดที่เกิดขึ้น… มันเป็นความผิดของฉันเอง?” แพรดาวถามเสียงเย็น
“ไม่ใช่แบบนั้น… ผมแค่… อยากให้คุณเข้าใจ…”
“เข้าใจอะไร! เข้าใจว่าคุณเป็นคนโกหก! เข้าใจว่าคุณเป็นคนเห็นแก่ตัว! เข้าใจว่าคุณไม่เคยรักฉันเลย!” แพรดาวตะโกนกลับ ใบหน้าของเธอแดงก่ำ น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม
“แพรดาว… ฟังผมก่อน…”
“ไม่! ฉันไม่ต้องการฟังอะไรอีกแล้ว!” แพรดาวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว “ฉัน… ฉันคิดผิดจริงๆ… ฉันคิดว่าคุณจะเปลี่ยนไป… แต่คุณก็ยังเป็นคุณคนเดิม!”
เธอหยิบกระเป๋าของเธอขึ้นมา “ฉัน… ฉันขอโทษ… ที่ฉันหลงเชื่อคุณอีกครั้ง”
“เดี๋ยวก่อน… แพรดาว! อย่าเพิ่งไป!” ภาคย์พยายามจะคว้าแขนเธอไว้
แต่แพรดาวสะบัดมือของเขาออกอย่างแรง “ปล่อยฉันนะ!”
เธอหันหลังให้กับภาคย์ และเดินออกจากร้านกาแฟไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ภาคย์นั่งนิ่งอยู่ตรงที่เดิม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและความเจ็บปวด
“ทำไม… ทำไมเธอถึงไม่เชื่อผมเลย…”
ในขณะเดียวกัน แพรดาวกำลังเดินไปตามถนนอย่างรวดเร็ว น้ำตาไหลไม่หยุด เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลังอีกครั้ง
“เขาโกหกฉัน! เขาหลอกฉันอีกแล้ว!”
เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงยังคงมีความหวังอยู่ลึกๆ ว่าเขาอาจจะพูดความจริง แต่สุดท้าย… เธอก็กลับมาผิดหวังอีกครั้ง
“ฉันเกลียดเขา! ฉันเกลียดเขาที่สุด!”
ทันใดนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังยืนรอเธออยู่ตรงทางเข้าตึกอพาร์ตเมนต์ของเธอ
“คุณนิชกุล?” แพรดาวเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยความประหลาดใจ
ชายคนนั้นยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร “สวัสดีครับคุณแพรดาว… ผมเห็นว่าคุณดูเหมือนจะมีเรื่องไม่สบายใจ… มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?”
แพรดาวมองไปที่ชายคนนั้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย “คุณ… คุณรู้จักผมได้ยังไง?”
“ผมรู้จักคุณมานานแล้วครับ” คุณนิชกุลกล่าว “ผมรู้เรื่องราวของคุณกับคุณภาคย์ทั้งหมด…”
คำพูดของเขาทำให้แพรดาวรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
“คุณ… คุณรู้เรื่องทั้งหมด?”
“ใช่ครับ” คุณนิชกุลพยักหน้า “และผมรู้ว่า… คุณภาคย์กำลังโกหกคุณอยู่…”
คำพูดนั้น ทำให้แพรดาวแทบจะยืนไม่อยู่ เธอหันไปมองหน้าคุณนิชกุลอย่างไม่เชื่อสายตา
“โกหก… งั้น… ที่เขาเล่ามาทั้งหมด… มันเป็นเรื่องโกหก?”
“แน่นอนครับ” คุณนิชกุลยิ้ม “คุณภาคย์น่ะ… เขาเป็นคนเห็นแก่ตัว… เขาไม่เคยรักคุณเลย… เขาแค่ใช้คุณ… เพื่อผลประโยชน์ของเขาเท่านั้น”
หัวใจของแพรดาวแทบจะแตกสลาย เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาอีกครั้ง
“ไม่จริง… เขา… เขาเคยสัญญา…”
“สัญญา? สัญญาของคนอย่างคุณภาคย์น่ะ… ไม่มีค่าอะไรหรอกครับ” คุณนิชกุลพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “เขาแค่หลอกใช้คุณ… เพื่อให้คุณยอมทำตามข้อตกลงของเขา…”
แพรดาวมองไปที่ชายคนนั้น เธอรู้สึกถึงความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
“คุณ… คุณเป็นใครกันแน่?”
“ผม… คือคนที่พร้อมจะช่วยคุณ… ในเวลาที่คุณต้องการ” คุณนิชกุลกล่าว “ผมรู้ว่าคุณกำลังเจ็บปวด… และผมพร้อมที่จะ… ดูแลคุณ”
แพรดาวรู้สึกสับสนไปหมด เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี ระหว่างภาคย์ ที่ดูเหมือนจะโกหกเธอ กับคุณนิชกุล ที่ดูเหมือนจะเข้ามาเพื่อหวังผลประโยชน์บางอย่าง
เธอหันกลับไปมองที่ร้านกาแฟ ที่ภาคย์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ
“หรือว่า… ฉันตัดสินใจผิดไปจริงๆ?”
แต่แล้ว ภาพใบหน้าของภาคย์ในวันนั้น ที่เขาพูดว่า “เธอไม่คู่ควรกับฉัน” ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธออีกครั้ง
“ไม่! ฉันจะไม่มีวันหลงเชื่อเขาอีกแล้ว!”
แพรดาวหันกลับมามองที่คุณนิชกุล “คุณ… คุณจะช่วยฉันได้จริงๆ เหรอ?”
คุณนิชกุลยิ้มอย่างมีเลศนัย “แน่นอนครับ… ผมจะช่วยคุณ… ให้ได้ในสิ่งที่เธอต้องการ…”
แพรดาวไม่รู้ว่าเธอตัดสินใจถูกหรือผิด แต่ในเวลานั้น… เธอรู้สึกว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว
เธอเดินเข้าไปใกล้คุณนิชกุลมากขึ้น…
สัญญาหวาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก