ตอนที่ 16 — ลมหนาวพัดพาความว่างเปล่า

เสียงประตูห้องนอนปิดลงอย่างแผ่วเบา แต่กลับดังก้องอยู่ในโสตประสาทของภาคย์ราวกับเสียงฟ้าผ่า หัวใจเขาเต้นระส่ำด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ มันไม่ใช่ความสงสัยใคร่รู้ธรรมดา แต่เป็นลางสังหรณ์อันเลวร้ายที่คลืบคลานเข้ามาเกาะกุมจิตใจ เขาพยายามสะบัดความคิดนั้นทิ้งไป แต่มันก็เหมือนเงาที่ติดตามไม่ยอมห่างหาย

“แพรดาว… เธออยู่ที่ไหน?” ‌เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอออกมาแผ่วเบาในความเงียบของห้องพักหรู ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลอดผ่านม่านเข้ามาเป็นลำ เงามืดที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความขัดแย้ง ตอนนี้กลับรู้สึกว่างเปล่าจนน่าใจหาย

เมื่อคืน… ทุกอย่างยังคงเป็นปกติ แม้จะมีความตึงเครียดระหว่างพวกเขาทั้งคู่ แต่ก็ยังคงมี ‘แพรดาว’ ​อยู่ตรงนั้น มีเสียงหัวเราะประชดประชันของเธอ มีแววตาที่เต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความเกลียดชัง และมีสัมผัสที่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจ แต่เช้านี้… ทุกอย่างได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

ภาคย์ลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกผิดที่เคยถูกกดทับไว้ใต้สำนึกเริ่มผุดขึ้นมาอีกครั้ง เขาจำได้ถึงคำพูดของเธอเมื่อวานนี้ ‍คำพูดที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง “คุณมันก็เหมือนเดิม… ไม่เคยเห็นค่าอะไรของฉันเลย” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ และแววตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ มันสะท้อนภาพความผิดพลาดในอดีตที่เขาก่อไว้กับเธออย่างชัดเจน

เขาเดินไปที่ประตูห้องนอนของแพรดาว มือเรียวยาวหยุดชะงักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ หมุนลูกบิด ‌มันเปิดออกอย่างเงียบเชียบ… ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืด มีเพียงแสงสลัวๆ ที่เล็ดลอดเข้ามาจากภายนอก เผยให้เห็นเตียงนอนที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบไร้ร่องรอยของการใช้งาน เสื้อผ้าบางส่วนที่เคยวางกองไว้อย่างไม่เป็นระเบียบเมื่อคืน บัดนี้หายไปจนหมดสิ้น

“แพรดาว!” เขาตะโกนเรียกชื่อเธออีกครั้ง ‍เสียงดังขึ้นกว่าเดิม แต่ก็ยังคงไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา มีเพียงความเงียบที่กัดกินหัวใจเขา

ความหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในอก ภาคย์รีบเดินสำรวจทั่วห้อง ทุกซอกทุกมุม เขาเปิดตู้เสื้อผ้า เคาะผนัง ​มองใต้เตียง… แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงาของเธอ

“เป็นไปไม่ได้… เธอจะหายไปไหน?” เขาพึมพำกับตัวเอง มือไม้เริ่มสั่นเทา เขาพยายามคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มีอะไรผิดปกติไปหรือไม่? เขาจำได้ว่าหลังจากที่พวกเขาทะเลาะกัน ​แพรดาวก็เดินหนีเข้าไปในห้องนอนของเธอ เธอต้องการเวลาอยู่คนเดียว… เขาเข้าใจ… แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะจากไปแบบนี้

ภาคย์รีบวิ่งออกจากห้องนอนของแพรดาว ตรงไปยังห้องทำงานของบิดา เขาหวังว่าบิดาของเขาอาจจะมีข้อมูลอะไรบางอย่าง แต่เมื่อไปถึง ภาพที่เห็นกลับทำให้เขาใจหล่นวูบ

ห้องทำงานถูกรื้อค้นข้าวของกระจัดกระจาย ​เอกสารกองเกลื่อนกลาด และที่เลวร้ายที่สุด… ประตูหลังห้องที่เชื่อมต่อไปยังสวนหลังบ้านถูกเปิดอ้าออก ลมเย็นยามเช้าพัดเข้ามาปะทะใบหน้าของเขา ทำให้เขารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก

“บิดา…!” เขาตะโกนเรียกบิดาเสียงดัง แต่มันก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

ความสับสนและความตื่นตระหนกถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง แพรดาวหายตัวไป… ห้องของเธอว่างเปล่า… และห้องทำงานของบิดาก็ถูกรื้อค้น… ทั้งหมดนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร? เขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะดำมืดและเต็มไปด้วยปริศนา

ภาคย์รีบวิ่งไปที่ห้องนั่งเล่น เขาหวังว่าจะเจอใครสักคนในบ้าน แต่กลับพบเพียงแม่บ้านที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บกวาดเศษแก้วที่แตกกระจายอยู่บนพื้น

“คุณแม่บ้าน… เกิดอะไรขึ้นครับ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

แม่บ้านเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตกใจ “คุณภาคย์… คุณ… คุณไม่รู้เรื่องอะไรเลยหรือคะ?”

“รู้เรื่องอะไร? คุณแพรดาวหายไปไหนครับ? แล้วทำไมห้องทำงานของท่านประธานถึง…” เขาไม่สามารถพูดประโยคนั้นจนจบได้

แม่บ้านถอนหายใจยาว “เมื่อคืน… มีคนบุกเข้ามาในบ้านค่ะคุณภาคย์”

“บุกเข้ามา? เมื่อไหร่?”

“ประมาณตีสองได้ค่ะคุณภาคย์… ดิฉันได้ยินเสียงดังโครมคราม เลยรีบออกมาดู… พอมาถึงห้องทำงานของท่านประธาน ดิฉันก็เห็น… เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังรื้อค้นข้าวของอยู่ค่ะ… พวกเขา… พวกเขาจับตัวท่านประธานไปด้วยค่ะ!”

“หา! ท่านประธาน… ถูกจับตัวไป?!” ภาคย์แทบไม่เชื่อหูตัวเอง ภาพบิดาผู้แข็งแกร่ง บิดาผู้ซึ่งเขาเกลียดชัง แต่ก็ยังคงเป็นบิดาของเขา… บัดนี้ถูกลักพาตัวไปอย่างนั้นหรือ?

“แล้ว… แล้วคุณแพรดาวล่ะครับ? คุณเห็นคุณแพรดาวหรือเปล่า?” เขาถามด้วยความหวังริบหรี่

แม่บ้านส่ายหน้าช้าๆ “ไม่เห็นค่ะคุณภาคย์… ตอนที่ดิฉันเห็นคนร้าย พวกเขากำลังพาตัวท่านประธานออกไปทางประตูหลัง… ดิฉันพยายามจะตะโกนเรียก… แต่ก็มีคนร้ายคนหนึ่งเข้ามาจับตัวดิฉันไว้… ดิฉันไม่เห็นคุณแพรดาวเลยค่ะ… ไม่เลยจริงๆ…”

คำพูดของแม่บ้านทำให้ภาคย์รู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมา เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี ความโกรธ ความเสียใจ ความรู้สึกผิด… ทุกอย่างตีรวนปนเปกันไปหมด

เขาเดินโซซัดโซเซออกไปนอกบ้าน มองไปยังทิศทางที่คาดว่าคนร้ายจะพาบิดาของเขาไป หัวใจของเขากำลังเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความโกรธแค้นต่อผู้ที่กระทำการโหดร้าย และความรู้สึกผิดที่เขามีต่อแพรดาว

เขาหันกลับไปมองยังหน้าต่างห้องนอนของแพรดาว… มันยังคงปิดสนิท ไม่มีวี่แววว่าเธอจะอยู่ที่นั่นอีกต่อไป

“แพรดาว… นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ? เธออยู่ที่ไหน? เธอปลอดภัยดีใช่ไหม?” เขาเอ่ยถามกับความว่างเปล่า

ภาพของแพรดาวในชุดนอนสีอ่อน ใบหน้าซีดเซียวจากการร้องไห้เมื่อคืน ผุดขึ้นมาในความคิด เขาจำได้ว่าเธอพูดว่าเขาไม่เคยเห็นค่าอะไรของเธอเลย… และตอนนี้… เขาอาจจะสูญเสียเธอไปจริงๆ

ความลับที่ซ่อนเร้นภายใต้รอยยิ้มของเขา… ความจริงที่เขาพยายามปกปิด… ความรู้สึกที่เขาไม่กล้าแสดงออก… บัดนี้มันกำลังย้อนกลับมาทำร้ายเขาอย่างแสนสาหัส

ภาคย์ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าเย็นๆ มองไปยังท้องฟ้าสีหม่นที่กำลังจะสว่างขึ้น ความรู้สึกโดดเดี่ยวและสิ้นหวังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาเคยคิดว่าตัวเองแข็งแกร่ง แต่บัดนี้เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังจะแตกสลาย

เขาต้องตามหาแพรดาว… และเขาต้องหาบิดาของเขาให้เจอ

แต่เขาจะเริ่มต้นจากตรงไหน? เขาไม่มีข้อมูลอะไรเลย… ทุกอย่างมันดูเหมือนจะเกิดขึ้นอย่างกะทันหันและไร้เหตุผล

ในความสับสนวุ่นวายนั้นเอง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่บริเวณพุ่มไม้ใกล้กับประตูหลังบ้าน

มันคือ… โทรศัพท์มือถือของแพรดาว

ภาคย์รีบวิ่งเข้าไปหยิบมันขึ้นมา มือของเขาเย็นเฉียบขณะที่ปลายนิ้วสัมผัสกับหน้าจอสัมผัสที่เย็นชืด

เขาพยายามปลดล็อกเครื่อง แต่ก็ไม่สำเร็จ… เขาไม่รู้รหัสผ่านของเธอ

แต่แล้ว… สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นข้อความที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอล็อกหน้าจอ…

“อย่าตามหาฉัน… ปล่อยฉันไป… ฉันจะอยู่ที่นี่… ตลอดไป…”

ข้อความนั้น… สั้นๆ แต่กลับทำให้หัวใจของภาคย์ราวกับถูกบีบคั้นจนแทบหยุดเต้น

“นี่มันหมายความว่ายังไง… แพรดาว!” เขาตะโกนออกมาอย่างสิ้นหวัง

เขาเงยหน้ามองไปยังท้องฟ้าอีกครั้ง… ลมหนาวพัดพาเอาความว่างเปล่าเข้ามาแทนที่… และในความว่างเปล่านั้น… เขารู้สึกได้ถึงความจริงบางอย่างที่กำลังจะเปิดเผย… ความจริงที่อาจจะเจ็บปวดกว่าการจากไปของเธอเสียอีก