"อย่าตามหาฉัน… ปล่อยฉันไป… ฉันจะอยู่ที่นี่… ตลอดไป…"
ประโยคสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอมือถือของแพรดาว ดั่งคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของภาคย์ เขากำมือถือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด พยายามประมวลผลความหมายของข้อความนั้น คำว่า "ปล่อยฉันไป" และ "ตลอดไป" มันส่งสัญญาณอะไรบางอย่างที่เขาไม่อาจเข้าใจได้
นี่คือแพรดาวที่เขาเคยรู้จักหรือ? แพรดาวผู้ที่เคยต่อสู้เพื่อความรักของเธอ แพรดาวผู้ที่เคยยืนหยัดเผชิญหน้ากับทุกสิ่งเพื่อพิสูจน์ตัวเอง บัดนี้กลับกำลังขอให้เขาปล่อยเธอไปอย่างนั้นหรือ?
ความสับสนและความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน เขาพยายามจะปลดล็อกโทรศัพท์เครื่องนี้ แต่ก็ไม่สำเร็จ รหัสผ่านที่แพรดาวตั้งไว้นั้นซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะคาดเดาได้ เขาได้แต่ยืนนิ่งอยู่กลางสนามหญ้าที่ชื้นด้วยน้ำค้างยามเช้า มองโทรศัพท์เครื่องนั้นราวกับมันเป็นวัตถุต้องสาป
"คุณแม่บ้านครับ! ท่านประธาน… ท่านประธานถูกจับตัวไปจริงๆ ใช่ไหมครับ?" เขาหันไปถามแม่บ้านที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ
แม่บ้านพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ค่ะคุณภาคย์… ดิฉันเห็นกับตาตัวเองเลยค่ะ… คนร้ายกลุ่มนั้น… พวกเขาแข็งแรงมาก… และมีจำนวนหลายคน… พวกเขาบังคับให้ท่านประธานเดินตามออกไป… ดิฉันพยายามจะขัดขืน… แต่ก็ถูกพวกเขาผลักล้มลง…"
"แล้ว… คุณแพรดาว… คุณแน่ใจนะครับว่าไม่เห็นเธอเลย?" ภาคย์ถามย้ำอีกครั้ง ความหวังริบหรี่ที่ยังคงค้างอยู่ในใจ
"ไม่เห็นจริงๆ ค่ะคุณภาคย์… ดิฉันมัวแต่ตกใจเรื่องท่านประธาน… พอตั้งสติได้… คนร้ายก็พาท่านประธานออกไปจากบ้านแล้ว… ดิฉันรีบวิ่งไปดูที่ห้องของคุณแพรดาว… แต่ห้องก็ว่างเปล่า… เหมือนกับที่คุณภาคย์เห็นนั่นแหละค่ะ…"
คำตอบของแม่บ้านทำให้ภาคย์ยิ่งจมดิ่งลงไปในความสิ้นหวัง เขารู้สึกราวกับตัวเองกำลังยืนอยู่บนขอบเหวอันมืดมิด เบื้องหน้าคือความไม่แน่นอน และเบื้องหลังคือความผิดพลาดในอดีตที่ตามหลอกหลอน
"ผมต้องตามหาเธอ… ผมต้องหาเธอให้เจอ" ภาคย์พึมพำกับตัวเอง เขาตัดสินใจทันที แม้ว่าจะมีเบาะแสเพียงน้อยนิดก็ตาม
เขาหันกลับไปมองที่ประตูหลังบ้านอีกครั้ง ประตูที่เปิดอ้าออกอย่างไม่เป็นใจนั้น ราวกับเป็นทางเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง โลกที่เต็มไปด้วยอันตรายและความไม่แน่นอน
"ผมจะไปตามหาคุณแพรดาวครับ" เขาหันไปบอกแม่บ้าน "คุณช่วยแจ้งตำรวจให้มาตรวจสอบที่เกิดเหตุด้วยนะครับ"
แม่บ้านพยักหน้าอย่างลวกๆ "ค่ะคุณภาคย์… ดิฉันจะรีบโทรแจ้งทันทีค่ะ… ขอให้คุณภาคย์ปลอดภัยนะครับ…"
ภาคย์ไม่ตอบรับ เขาเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว เขาต้องเตรียมตัว… เขาต้องออกเดินทางทันที
เขาตรงไปที่ห้องทำงานของบิดาอีกครั้ง แม้ว่าจะถูกรื้อค้นข้าวของจนกระจัดกระจาย แต่เขาก็ยังคงพยายามมองหาอะไรบางอย่างที่อาจจะเป็นประโยชน์ เขาหยิบเศษกระดาษที่ตกอยู่บนพื้นมาดู มันเป็นเอกสารบางส่วนที่เกี่ยวกับธุรกิจของตระกูล… ดูเหมือนว่าคนร้ายจะกำลังมองหาข้อมูลบางอย่าง
"พวกเขาต้องการอะไรกันแน่?" ภาคย์ครุ่นคิด เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่คิด
หลังจากรวบรวมเอกสารที่พอจะหยิบได้ ภาคย์ก็รีบกลับไปยังห้องนอนของเขา เขาหยิบเสื้อผ้าที่จำเป็น กระเป๋าเงิน และปืนพกที่เขาพกติดตัวเสมอ เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะคิด เขาต้องรีบออกไปตามหาแพรดาว
เมื่อออกมาจากบ้าน ภาคย์ก็ขึ้นรถสปอร์ตคู่ใจของเขา เขาสตาร์ทเครื่องยนต์และพุ่งทะยานออกไปบนถนน ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่เริ่มสาดส่อง
"แพรดาว… เธอจะอยู่ที่ไหนกันแน่?" เขาถามตัวเองซ้ำๆ
เขาขับรถไปตามถนนสายหลัก มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เขาคิดว่าแพรดาวอาจจะไป เขาโทรศัพท์หาเพื่อนสนิท และคนรู้จักที่อาจจะพอให้ความช่วยเหลือได้ แต่ก็ไม่มีใครให้เบาะแสใดๆ ที่เป็นประโยชน์เลย
"แกแน่ใจนะภาคย์ว่าเธอไม่ได้ไปไหนเอง?" เพื่อนสนิทคนหนึ่งถามเขาด้วยความสงสัย
"ฉันไม่รู้… แต่เธอไม่น่าจะทำแบบนี้" ภาคย์ตอบเสียงเข้ม "โทรศัพท์ของเธอ… มันมีข้อความแปลกๆ ขึ้นมา… เหมือนกับว่าเธอไม่อยากให้ฉันตามหา"
"ข้อความ? หมายความว่าไง?"
"ก็เหมือนกับ… เธอต้องการจะหายไป… ตลอดไป" ภาคย์อธิบายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล
"โห… ฟังดูไม่ดีเลยว่ะภาคย์… เรื่องบิดาแกก็ด้วย… เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน… แต่ฉันต้องหาแพรดาวให้เจอ… ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป"
ภาคย์วางสายโทรศัพท์จากเพื่อนสนิท เขาขับรถต่อไปเรื่อยๆ จิตใจของเขาว้าวุ่น เขาคิดถึงใบหน้าของแพรดาวที่กำลังจะจากไป คิดถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของเธอ เขาทำอะไรผิดไป? เขาควรจะทำอย่างไร?
เขาขับรถไปหลายชั่วโมง ผ่านเมือง ผ่านชนบท เขาถามไถ่ผู้คนตามที่ต่างๆ แต่ก็ไม่มีใครเห็นแพรดาวเลยสักคน
เขาแวะพักที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง สั่งกาแฟดำมาดื่มแก้กระหาย เขาหยิบโทรศัพท์ของแพรดาวขึ้นมาดูอีกครั้ง พยายามจะปลดล็อกมันอีกครั้ง แต่ก็ยังคงไม่สำเร็จ
"ทำไมเธอถึงทำแบบนี้กับฉัน?" เขาพึมพำกับตัวเอง "เธอเกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยหรือไง?"
เขาจำได้ถึงวันที่เขาทำร้ายหัวใจเธอ จำได้ถึงวันที่เขาเลือกที่จะเชื่อคำโกหกของคนอื่น จำได้ถึงวันที่เขาปล่อยให้เธอต้องเจ็บปวด… ความรู้สึกผิดที่เคยถูกกดทับไว้ บัดนี้มันกำลังปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง
"ฉันขอโทษ… แพรดาว… ฉันขอโทษจริงๆ" เขาเอ่ยขอโทษออกมาอย่างแผ่วเบา
ภาคย์ตัดสินใจขับรถกลับไปยังบ้านของแพรดาวอีกครั้ง เขาหวังว่าอาจจะมีอะไรบางอย่างที่เขาพลาดไป เขาใช้เวลาเกือบทั้งวันในการรื้อค้นข้าวของของเธออย่างละเอียด เขาหวังว่าจะเจอสมุดบันทึก หรืออะไรสักอย่างที่บ่งบอกถึงที่อยู่ของเธอ
เขาเปิดลิ้นชักทุกอัน รื้อค้นตู้เสื้อผ้าทุกใบ แต่ก็ไม่พบอะไรที่บ่งบอกถึงที่ไปของเธอเลย
จนกระทั่ง… เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งของแพรดาว… เขาพบกับกล่องเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ด้านใน
เมื่อเปิดกล่องออก… เขาพบกับรูปถ่ายใบหนึ่ง… เป็นรูปถ่ายที่เขาและแพรดาวถ่ายด้วยกันเมื่อครั้งยังเด็ก… พวกเขายิ้มแย้มแจ่มใส… เป็นภาพความสุขที่เขาเคยมีกับเธอ…
ข้างๆ รูปถ่าย… มีจดหมายฉบับหนึ่ง… ซองจดหมายสีขาวที่เขียนด้วยลายมือของแพรดาว…
เขาค่อยๆ แกะซองออกอย่างระมัดระวัง… มือของเขาสั่นเทา…
"ถึงภาคย์… ถ้าเธอได้อ่านจดหมายฉบับนี้… หมายความว่าฉันคงจากไปไกลแล้ว…"
ภาคย์กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เขาอ่านจดหมายต่อไปด้วยความรู้สึกที่เหมือนกำลังจะขาดใจ
"ฉัน… ฉันไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับฉันอย่างไรดี… แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า… ความลับที่ฉันปกปิดมาตลอด… มันกำลังจะเปิดเผย… และฉัน… ฉันไม่สามารถทนอยู่กับมันได้อีกต่อไป…"
"ความลับ? ความลับอะไรกัน?" ภาคย์เอ่ยถามอย่างร้อนรน
"เธอจำได้ไหม… วันที่เราเลิกกัน… วันที่เธอเชื่อคำพูดของคนอื่น… วันที่เธอทิ้งฉันไป… ในวันนั้น… ฉันไม่ได้จากไปเพียงลำพัง…"
น้ำตาของภาคย์เริ่มไหลริน เขาจำได้ถึงวันนั้น… วันที่เขาทำร้ายหัวใจเธออย่างแสนสาหัส
"ฉัน… ฉันกำลังจะบอกเธอว่า… ฉันไม่ได้ท้อง… ในตอนนั้น… แต่… แต่มีบางอย่างที่เกิดขึ้น… หลังจากที่เธอจากไป… บางอย่างที่เปลี่ยนชีวิตฉันไปตลอดกาล… บางอย่างที่ฉันไม่เคยบอกเธอเลย…"
ภาคย์อ่านจดหมายต่อไป… หัวใจของเขาเต้นระรัว… ความกลัวเริ่มเกาะกุมจิตใจ…
"ฉัน… ฉันถูกทำร้าย… ภาคย์… ฉันถูกทำร้ายในคืนนั้น… และ… และฉัน… ฉันกำลังตั้งท้อง… เด็กคนนั้น… ไม่ใช่ลูกของเธอ…"
ประโยคสุดท้ายของจดหมาย… ดั่งฟ้าผ่าลงกลางใจของภาคย์… เขาแทบจะยืนไม่อยู่… โลกทั้งใบหมุนคว้าง…
"ไม่… ไม่จริง… เป็นไปไม่ได้…" เขาพึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
เขาใช้เวลาทั้งวันตามหาแพรดาว… เขาคิดว่าเธอหายตัวไปเพราะความโกรธ หรือเพราะโดนลักพาตัว… แต่ความจริงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า… มันโหดร้ายยิ่งกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้เสียอีก
เขากุมจดหมายไว้ในมือแน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม… เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี… ความเสียใจ… ความโกรธ… ความสับสน… ความรู้สึกผิด… ทุกอย่างมันปะปนกันไปหมด
"แพรดาว… ทำไมเธอไม่เคยบอกฉันเลย…"
เขาเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง… ท้องฟ้าเริ่มมืดลง… ความหวังที่เคยมี… บัดนี้กลับริบหรี่ลงเรื่อยๆ
แต่แล้ว… ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้นเอง… โทรศัพท์มือถือของแพรดาวที่ยังคงอยู่ในมือของเขา… ก็สว่างขึ้นมา…
มีข้อความใหม่เข้ามา…
จากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย…
"ถ้าอยากเจอ 'ลูก' ของเธอ… ต้องมาที่นี่…"
และตามมาด้วย…
"ที่อยู่…"
ภาคย์มองไปยังที่อยู่ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ… เป็นสถานที่ที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน… แต่หัวใจของเขากลับเต้นแรงด้วยความหวัง…
เขาจะทำอย่างไรต่อไป? เขาจะยอมรับความจริงอันโหดร้ายนี้ได้หรือไม่? และเขาจะสามารถตามหาแพรดาวเจอหรือไม่?
สัญญาหวาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก