"ถ้าอยากเจอ 'ลูก' ของเธอ… ต้องมาที่นี่…"
ข้อความสั้นๆ จากเบอร์นิรนามที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอมือถือของแพรดาว ราวกับเป็นประภาคารท่ามกลางพายุหมึกที่โหมกระหน่ำจิตใจของภาคย์ มันคือความหวัง… แต่ในขณะเดียวกันก็คือความกลัวที่กำลังจะกัดกินเขา เขาไม่รู้ว่าใครคือเจ้าของเบอร์นี้ และทำไมเขาถึงได้ส่งข้อความมาบอกใบ้ถึงที่อยู่ของแพรดาว
"ลูก…?" คำนี้ดังก้องอยู่ในหูของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความจริงในจดหมายของแพรดาวที่ว่าเธอตั้งท้องกับชายอื่น มันยังคงเป็นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของเขา แต่ตอนนี้… ข้อความนี้กลับทำให้ทุกอย่างยิ่งซับซ้อนขึ้นไปอีก
ภาคย์กวาดสายตามองไปที่ที่อยู่ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เป็นชื่อของเมืองเล็กๆ ที่อยู่ห่างออกไปจากเมืองหลวงหลายร้อยกิโลเมตร เป็นที่ที่เขาไม่เคยมีเหตุผลใดๆ ที่จะต้องไปเยือน
"ฉันต้องไป… ฉันต้องไปดูให้รู้เรื่อง" เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ความรู้สึกผิดที่เขามีต่อแพรดาว ความอยากรู้ว่า "ลูก" ที่ว่านั้นคือใคร และที่สำคัญที่สุด… คือความเป็นห่วงที่เขามีต่อเธอ… มันเป็นแรงผลักดันให้เขาต้องก้าวออกไป
เขาหันไปมองรอบๆ บ้านอีกครั้ง บ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงทะเลาะ และความรักที่ซับซ้อน บัดนี้กลับเงียบสงัด จนน่าใจหาย เขารู้สึกเหมือนทุกอย่างที่เคยมีกำลังจะพังทลายลงไปต่อหน้าต่อตา
"ผมต้องไปแล้วครับคุณแม่บ้าน" เขาหันไปบอกแม่บ้านที่ยังคงนั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้ากังวล "ถ้ามีอะไรคืบหน้า… หรือถ้ามีใครติดต่อมา… ช่วยแจ้งผมทันทีนะครับ"
แม่บ้านพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ค่ะคุณภาคย์… ขอให้คุณภาคย์ปลอดภัยนะครับ… และ… ขอให้คุณได้พบกับคุณแพรดาวในเร็ววันค่ะ"
ภาคย์พยักหน้ารับคำ เขาไม่สามารถอธิบายความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนี้ได้ เขารู้เพียงแค่ว่า เขาต้องไป… เขาต้องตามหาความจริง
เขาเดินออกจากบ้านด้วยความเร่งรีบ ตรงไปยังรถสปอร์ตของเขา วันเวลาที่เสียไปกับการตามหาแพรดาวในวันนี้ มันมีค่าเกินกว่าจะปล่อยให้หลุดลอยไปได้อีก
การเดินทางครั้งนี้… มันแตกต่างจากการเดินทางครั้งก่อนๆ อย่างสิ้นเชิง ครั้งก่อนเขาออกตามหาเพียงเพราะความห่วงใยและความเสียใจ แต่ครั้งนี้… มันมีความลับอันดำมืดและความเป็นไปได้ที่น่าหวาดหวั่นเข้ามาผสมปนเป
ตลอดเส้นทาง ภาคย์พยายามจะติดต่อกลับไปยังเบอร์นิรนามนั้น แต่ก็ไม่มีการตอบรับใดๆ เขาพยายามค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับที่อยู่ที่ได้รับมา แต่ก็ไม่พบข้อมูลที่น่าสนใจมากนัก มันเป็นเพียงแค่เมืองเล็กๆ ที่เงียบสงบ
เมื่อไปถึงเมืองที่ระบุในข้อความ ภาคย์รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างจากเมืองหลวงอย่างสิ้นเชิง ที่นี่เต็มไปด้วยความเรียบง่าย ความเงียบสงบ และผู้คนที่ไม่ค่อยคุ้นเคยกับคนแปลกหน้า
เขาขับรถไปตามที่อยู่ที่ได้รับ เขาจอดรถไว้หน้าบ้านหลังเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ริมถนน ท่ามกลางสวนที่ดูรกร้างเล็กน้อย
บ้านหลังนี้… มันดูไม่เหมือนสถานที่ที่ใครจะสามารถซ่อนใครสักคนไว้ได้… มันดูธรรมดาเกินไป…
ภาคย์ลงจากรถ เขารู้สึกถึงความเย็นที่สัมผัสผิวหนังจากลมยามค่ำคืน เขามองไปที่บ้านหลังนั้น ดวงตาของเขามองสำรวจทุกซอกทุกมุม
"นี่คือที่ที่เธออยู่จริงๆ หรือ?" เขาพึมพำกับตัวเอง
เขารวบรวมความกล้า แล้วเดินตรงไปยังประตูบ้าน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตู
ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…
เสียงเคาะประตูเบาๆ ก้องอยู่ในความเงียบของยามค่ำคืน
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา
ภาคย์เคาะประตูอีกครั้ง… ครั้งนี้เสียงดังกว่าเดิม…
ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…
ยังคงเงียบ…
ความสงสัยและความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในอก เขาเดินอ้อมไปดูรอบๆ บ้าน มองผ่านหน้าต่างที่ปิดมิดชิด
แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็น…
กระถางต้นไม้ที่วางอยู่ริมหน้าต่าง… มันถูกวางเอียงผิดปกติ… เหมือนกับว่าเพิ่งถูกขยับไป
ภาคย์เดินเข้าไปใกล้ๆ เขาค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเขี่ยกระถางต้นไม้นั้น…
และเมื่อเขาดันมันออก…
เขาก็พบกับ…
กุญแจ…
กุญแจดอกเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้กระถางต้นไม้…
หัวใจของภาคย์เต้นแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาหยิบกุญแจดอกนั้นขึ้นมา เขาแน่ใจว่านี่คือสิ่งที่เจ้าของข้อความต้องการให้เขาพบ
เขาเดินกลับมาที่ประตูบ้านอีกครั้ง มือที่สั่นเทาของเขาค่อยๆ สอดกุญแจเข้าไปในรูกุญแจ
คลิก…
เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นเบาๆ
ภาคย์ผลักประตูออกอย่างช้าๆ…
แสงไฟจากภายในบ้านสลัวๆ สาดส่องออกมา เผยให้เห็นห้องนั่งเล่นที่ดูเรียบง่ายและอบอุ่น…
แต่สิ่งที่ทำให้ภาคย์ต้องหยุดชะงัก…
คือภาพของ…
ผู้หญิงคนหนึ่ง…
เธอนั่งอยู่บนโซฟา… กำลังอุ้มเด็กทารกน้อยไว้ในอ้อมแขน…
ใบหน้าของเธอ… ซีดเซียว… แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความเข้มแข็ง…
และเด็กทารกน้อยในอ้อมแขนของเธอ…
ภาคย์มองเห็น…
ดวงตาคู่นั้น…
ดวงตาที่เหมือนกับ…
เขา…
"แพรดาว…?" เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอออกมาอย่างแผ่วเบา…
แพรดาวเงยหน้าขึ้นมองเขา… ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ… เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะตามมาถึงที่นี่…
"ภาคย์…?" เสียงของเธอสั่นเครือ…
เด็กทารกน้อยในอ้อมแขนของเธอ… ร้องไห้เบาๆ…
ภาคย์ก้าวเข้าไปในบ้านอย่างช้าๆ… เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร… ความจริงที่เขาเพิ่งได้รับรู้… มันถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง…
เขาเดินตรงไปหาแพรดาว… เขาก้มลงมองเด็กทารกน้อยในอ้อมแขนของเธอ…
ใบหน้าของเด็กน้อย… ยังเล็กนัก… แต่ก็มีเค้าโครงบางอย่างที่คุ้นเคย…
"เขา… เขาคือ…?" ภาคย์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ…
แพรดาวค่อยๆ พยักหน้า… น้ำตาคลอหน่วย…
"ใช่… เขาคือลูกของฉัน… ลูกของฉันกับ… ผู้ชายอีกคน…"
คำพูดของแพรดาว… มันเหมือนกับดาบที่กรีดซ้ำลงไปในหัวใจของภาคย์… เขายืนนิ่ง… ไม่สามารถขยับไปไหนได้…
เขาจ้องมองไปที่เด็กทารกน้อย… ดวงตาคู่นั้น… มันเหมือนกับดวงตาของเขาจริงๆ…
"แต่… แต่เขา… เหมือนฉันมากเลย…" ภาคย์พึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง…
แพรดาวถอนหายใจยาว… เธอมองภาคย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า…
"เพราะ… เพราะเขาคือลูกของเธอ… ภาคย์…"
ประโยคสุดท้ายของแพรดาว… มันทำให้โลกทั้งใบของภาคย์หยุดนิ่ง… เขาแทบจะยืนไม่อยู่…
"อะไรนะ…?" เขาถามย้ำ…
แพรดาวค่อยๆ ยื่นเด็กทารกน้อยให้เขา…
"เด็กคนนี้… คือลูกของเธอ… ภาคย์…"
ภาคย์รับเด็กทารกน้อยมาไว้ในอ้อมแขนอย่างงุนงง… เขาจ้องมองใบหน้าของเด็กน้อย… ดวงตาคู่นั้น… มันคือดวงตาของเขาจริงๆ…
ในขณะที่เขากำลังประมวลผลความจริงอันน่าตกใจนี้…
จู่ๆ…
เสียงรถยนต์ดังขึ้นมา…
แล้ว…
ประตูก็ถูกเปิดออกอย่างแรง…
ร่างของชายฉกรรจ์หลายคน… ก้าวเข้ามาในบ้าน…
และ…
ท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้น…
ภาคย์ก็เห็น…
ใบหน้าที่เขาจำได้ดี…
ใบหน้าของ…
"คุณ… คุณพ่อ…?"
สัญญาหวาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก