โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 2,074 คำ
"ลุง... ลุงเป็นอะไรไปคะ?" เสียงเล็กๆ ของเด็กหญิงเอรินดังขึ้น ปลุกภาคย์จากภวังค์อันน่าตกใจ เขายังคงจ้องมองใบหน้าใสซื่อของเด็กหญิงตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
แพรดาวรีบเดินเข้ามาหาภาคย์ "เอริน นี่ลุง... เอ่อ..." เธอชะงักไปชั่วขณะ ไม่รู้จะแนะนำภาคย์ให้เอรินรู้จักในฐานะอะไรดี
"ผม... ผม... ภาคย์" ภาคย์ตอบเสียงตะกุกตะกัก เขาพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายไปกับภาพตรงหน้า
"อ๋อ ลุงภาคย์! หนูจำได้! ลุงเคยมาหาหนูตอนหนูยังเล็กๆ ใช่ไหมคะ?" ดวงตาของเอรินเป็นประกาย เธอจำเขาได้จริงๆ!
ภาคย์แทบจะทรงตัวไม่อยู่ เขาจำได้ว่าเขาเคยเจอกับเด็กคนนี้... แต่เขาคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้! เด็กคนนี้... เป็นลูกของแพรดาว... เป็นลูกของเขา! ความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น
"เอริน... หนูจำลุงผิดคนแล้วจ้ะ" แพรดาวรีบพูดแก้ เธอไม่ต้องการให้เอรินเข้าใจผิดไปมากกว่านี้
"ไม่จริงนะคะแม่! หนูจำได้! ลุงคนนี้ใจดี หนูเคยให้ตุ๊กตาหมีกับลุงด้วย!" เอรินยืนยันเสียงแข็ง
ภาคย์มองแพรดาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย เขาไม่เข้าใจ... เขาไม่เข้าใจอะไรเลย เขาจำได้ว่าตอนที่เขาจากแพรดาวไป... เธอไม่ได้ท้อง! เขาแน่ใจ! หรือว่า...
"แพรดาว... เด็กคนนี้..." ภาคย์พยายามถามอย่างระมัดระวังที่สุด เขาไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของเธออีก
แพรดาวมองภาคย์ด้วยแววตาที่ซับซ้อน เธอรู้ดีว่าถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องบอกความจริงทั้งหมด แต่เธอก็ยังรู้สึกกลัว กลัวว่าความจริงนั้นจะยิ่งทำให้เขาเกลียดเธอมากขึ้นไปอีก
"เอรินคะ... แม่มีเรื่องจะคุยกับลุงภาคย์สักครู่นะคะ หนูไปนั่งเล่นที่มุมโน้นก่อนได้ไหมคะ?" แพรดาวหันไปพูดกับเอริน
"ได้ค่ะแม่! แต่แม่สัญญาว่าจะพาหนูไปกินไอติมหลังคุยเสร็จนะคะ!" เอรินยิ้มร่า แล้ววิ่งไปนั่งเล่นที่มุมหนึ่งของร้าน
เมื่อเอรินไปแล้ว บรรยากาศระหว่างแพรดาวกับภาคย์ก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ภาคย์ยังคงยืนมองแพรดาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความคาดหวัง
"แพรดาว... เด็กคนนั้น... เป็นลูกของผมใช่ไหม?" ภาคย์ถามตรงๆ เขาไม่สามารถทนอยู่กับความไม่แน่นอนนี้ได้อีกต่อไป
แพรดาวหลับตาลง เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยักหน้าเบาๆ
"ใช่... เอริน... เป็นลูกของเรา"
คำตอบนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของภาคย์ เขาแทบจะยืนไม่อยู่ เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย! เขาถูกเธอหลอกงั้นเหรอ? หรือว่า... มันมีเหตุผลอื่น?
"ทำไม... ทำไมคุณไม่เคยบอกผม?" ภาคย์ถามเสียงสั่นเครือ
"ถ้าผมบอกคุณ... คุณก็จะทิ้งผมไปอยู่ดี... ใช่ไหม?" เสียงของแพรดาวเต็มไปด้วยความขมขื่น "คุณจะเลือกผลประโยชน์ของตระกูล... คุณจะเลือกผู้หญิงคนนั้น... คุณจะทิ้งผมกับลูกของเรา... ใช่ไหม?"
ภาคย์มองเธอด้วยความเจ็บปวด เขาไม่รู้จะตอบเธออย่างไร เพราะในอดีต... สิ่งที่เธอพูดมันก็เป็นความจริง
"ผม... ผมเสียใจ..." ภาคย์พูดเสียงแผ่ว "ผมไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย... ถ้าผมรู้... ผมคงไม่..."
"คุณคงไม่ทำอะไร? คุณคงไม่ทิ้งผมไป?" แพรดาวหัวเราะอย่างขมขื่น "อย่ามาหลอกตัวเองเลยภาคย์! คุณมันก็แค่ผู้ชายที่เห็นแก่ตัว! คุณไม่เคยรักผมเลย!"
"ไม่จริง!" ภาคย์ตะโกนเสียงดัง "ผมรักคุณ! ผมรักคุณมาตลอด! การจากไปของคุณ... การที่ผมไม่รู้ว่าคุณท้อง... มันทำลายผมแทบจะทั้งชีวิต!"
"ทำลายคุณ? แล้วชีวิตผมล่ะ! ชีวิตของผมกับลูกของเราล่ะ! คุณคิดถึงมันบ้างไหม!" แพรดาวตะโกนกลับ น้ำตาไหลอาบแก้ม
"ผมขอโทษ... ผมขอโทษจริงๆ" ภาคย์เดินเข้าไปหาแพรดาว เขาเอื้อมมือออกไปจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่แพรดาวก็สะบัดหน้าหนีอีกครั้ง
"อย่า! อย่ามาแตะต้องฉัน! คุณไม่มีสิทธิ์!"
"ผมมีสิทธิ์! ผมมีสิทธิ์ในฐานะพ่อของเอริน! และผมก็มีสิทธิ์ในฐานะคนที่คุณเคยรัก!" ภาคย์จับมือของแพรดาวไว้แน่น
แพรดาวมองมือของภาคย์ที่กุมมือของเธอไว้ เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความมั่นคงที่เธอโหยหามาตลอดหลายปี แต่มันก็มีความเจ็บปวดและความทรงจำอันเลวร้ายที่ผุดขึ้นมาเช่นกัน
"คุณมาหาผม... เพื่ออะไร?" แพรดาวถามเสียงเบา
"ผมมาเพื่อขอโอกาส... โอกาสที่จะได้ชดใช้... โอกาสที่จะได้เป็นพ่อของเอริน... โอกาสที่จะได้กลับไปรักคุณอีกครั้ง" ภาคย์มองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างจริงจัง
แพรดาวส่ายหน้าช้าๆ "มันสายเกินไปแล้วภาคย์... ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมดแล้ว"
"ไม่! มันยังไม่สายเกินไป!" ภาคย์ย้ำ "เรายังมีเอริน... เอรินคือโซ่ทองที่ผูกเราไว้ด้วยกัน"
แพรดาวมองไปที่เอรินที่กำลังเล่นอยู่ เธอยิ้มให้ลูกสาวอย่างอ่อนโยน เอรินคือทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ เธอจะยอมให้ใครมาทำร้ายลูกของเธอไม่ได้เด็ดขาด
"คุณแน่ใจเหรอภาคย์... ว่าคุณพร้อมที่จะรับผิดชอบ?" แพรดาวถามเสียงแข็ง
"ผมแน่ใจ! ผมพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อคุณและเอริน!" ภาคย์ตอบอย่างหนักแน่น
ทันใดนั้น ประตูร้านก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่ง เธอสวมชุดสูทสีดำ ดูสง่างาม แต่แววตาของเธอฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
"ภาคย์! นี่คุณมาทำอะไรที่นี่!" เสียงของเธอแหลมสูง เต็มไปด้วยความโกรธ
ภาคย์หันไปมองผู้หญิงคนนั้นด้วยความประหลาดใจ "คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่?"
"ฉันมาหาคุณ! ฉันรู้ว่าคุณต้องมาหาเธอ! ผู้หญิงสารเลวคนนั้น!"
แพรดาวมองผู้หญิงคนนั้นด้วยความไม่เข้าใจ แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความเกลียดชังที่แผ่ออกมาจากตัวผู้หญิงคนนั้น
"คุณเป็นใคร?" แพรดาวถามเสียงเย็น
"ฉันคือคู่หมั้นของคุณภาคย์!" ผู้หญิงคนนั้นประกาศเสียงดัง "ส่วนเธอ... เธอเป็นแค่ของเหลือเดน!"
คำพูดนั้นทำให้แพรดาวหน้าซีดเผือด แต่ก่อนที่เธอจะได้ตอบอะไร ภาคย์ก็รีบก้าวเข้ามาขวางเธอไว้
"คุณ! คุณพูดอะไรของคุณ!" ภาคย์ตะคอกใส่ผู้หญิงคนนั้น "เธอไม่ใช่คู่หมั้นของผม! และแพรดาวก็ไม่ใช่ของเหลือเดน! เธอคือคนที่ผมรัก!"
ผู้หญิงคนนั้นแทบจะลมจับเมื่อได้ยินคำพูดของภาคย์ "คุณ... คุณพูดอะไรของคุณ! คุณกำลังจะทิ้งฉันเพื่อผู้หญิงคนนี้เหรอ!"
"ผมไม่ได้กำลังจะทิ้งใคร! แต่ผมกำลังจะเลือกคนที่ผมรัก!" ภาคย์ตอบอย่างเด็ดขาด
แพรดาวมองภาคย์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ ประหลาดใจ และมีความหวังเล็กๆ น้อยๆ ผุดขึ้นมาในใจ เธอไม่เคยคิดว่าภาคย์จะปกป้องเธอได้ถึงขนาดนี้
"ถ้าอย่างนั้น... ก็ไปตายซะ!" ผู้หญิงคนนั้นตะโกนเสียงดัง แล้วหยิบกระเป๋าถือของเธอขึ้นมา แล้วโยนใส่หน้าภาคย์เต็มแรง!
"โอ๊ย!" ภาคย์ร้องด้วยความเจ็บปวด กระเป๋าถือใบนั้นกระแทกเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างจัง
แพรดาวรีบเข้าไปหาภาคย์ "ภาคย์! คุณเป็นอะไรไหม?"
แต่ก่อนที่ภาคย์จะได้ตอบอะไร ผู้หญิงคนนั้นก็หันไปมองเอรินที่กำลังมองเหตุการณ์อยู่ด้วยความตกใจ
"เด็กนั่น... ก็เป็นลูกของคุณภาคย์จริงๆ สินะ!" ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่าๆๆๆ! ดี! ดีมาก! ถ้าฉันไม่ได้ภาคย์... เธอก็ไม่มีวันได้ครอบครัวที่สมบูรณ์หรอก!"
พูดจบ ผู้หญิงคนนั้นก็รีบวิ่งออกจากร้านไป ทิ้งไว้เพียงความตกใจและความสับสนให้กับทุกคน
ภาคย์ยังคงกุมใบหน้าของเขาที่โดนกระเป๋าใบนั้นฟาด แพรดาวรีบหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเลือดที่มุมปากของเขา
"คุณ... คุณโอเคไหม?" แพรดาวถามด้วยความเป็นห่วง
ภาคย์มองหน้าแพรดาว แล้วเขาก็ยิ้มออกมา "ผมโอเค... ขอบคุณนะ"
รอยยิ้มนั้น ทำให้แพรดาวใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขา แล้วก็เห็นบางอย่างที่เปลี่ยนไป... บางอย่างที่ทำให้เธอเริ่มเชื่อว่า... บางที... ความรักของเขาอาจจะไม่ใช่คำโกหก
แต่แล้ว... เสียงเล็กๆ ของเอรินก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
"แม่คะ... หนู... หนูไปเข้าห้องน้ำนะคะ"
เอรินพูดพลางเดินตรงไปที่ห้องน้ำที่อยู่ด้านในร้าน แต่ก่อนที่เธอจะถึงประตู... เธอก็ทรุดตัวลงกับพื้น!
"เอริน!" แพรดาวตะโกนเสียงดังด้วยความตกใจ
สัญญาหวาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก