โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 1,807 คำ
"เอริน!" เสียงกรีดร้องของแพรดาวดังขึ้นราวกับจะฉีกกระชากอากาศรอบตัว เธอรีบวิ่งเข้าไปหาลูกสาวที่ทรุดตัวลงไปกองกับพื้น ดวงตาของเด็กหญิงปิดสนิท ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ
ภาคย์ตกใจยิ่งกว่า เมื่อเห็นสภาพของเอริน เขารีบวิ่งเข้าไปหาแพรดาว และช่วยกันพยุงร่างเล็กๆ ของเอรินขึ้นมา
"เอริน! ลูก! ตอบแม่สิลูก!" แพรดาวเขย่าร่างของเอรินเบาๆ น้ำตาไหลพรากไม่หยุด
"เอริน... เธอเป็นอะไรไป!" ภาคย์ถามด้วยความร้อนรน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆ เอรินถึงได้มีอาการแบบนี้
"ไม่รู้! อยู่ๆ เธอก็ทรุดลงไปแบบนี้!" แพรดาวตอบเสียงสั่นเครือ
ภาคย์รีบอุ้มเอรินขึ้นมา "เราต้องรีบพาเธอไปโรงพยาบาล!"
แพรดาวพยักหน้าอย่างไม่ลังเล เธอรีบคว้ากระเป๋าของเอริน แล้วรีบวิ่งตามภาคย์ออกไปจากร้าน
ระหว่างทางไปโรงพยาบาล ภาคย์ขับรถด้วยความเร็วสูง เขาพยายามปลอบแพรดาวที่นั่งหน้าซีดอยู่ข้างๆ
"ไม่ต้องห่วงนะแพรดาว... เอรินจะต้องปลอดภัย" ภาคย์พูด พยายามปลอบเธอ
แพรดาวได้แต่พยักหน้า เธอไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีก คำว่า 'เอริน' คลออยู่ในหัวเธอตลอดเวลา
เมื่อถึงโรงพยาบาล แพทย์และพยาบาลรีบเข้ามาประคองเอริน และนำตัวเธอเข้าไปในห้องฉุกเฉินทันที
แพรดาวและภาคย์ยืนรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความกระวนกระวาย หัวใจของทั้งคู่เต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ทั้งคู่ไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเอริน
เวลาผ่านไปเนิ่นนานราวกับชั่วกัปกัลป์ ในที่สุด ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก แพทย์เดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"คุณแม่ของน้องเอรินใช่ไหมคะ?" แพทย์ถาม
"ค่ะ! ดิฉันเองค่ะ!" แพรดาวรีบตอบ
"น้องเอรินปลอดภัยแล้วค่ะ แต่... เธอมีอาการป่วยที่ต้องได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิด" แพทย์พูดต่อ
"ป่วย? ป่วยอะไรคะคุณหมอ?" แพรดาวถามด้วยความกังวล
"เท่าที่ตรวจสอบเบื้องต้น... ดูเหมือนว่าน้องเอรินจะได้รับสารพิษบางอย่างเข้าไปในร่างกาย ซึ่งอาจจะส่งผลกระทบต่อระบบประสาท" แพทย์อธิบาย "เรากำลังดำเนินการตรวจสอบอย่างละเอียด เพื่อหาสาเหตุและวิธีการรักษาที่ถูกต้องที่สุด"
"สารพิษ?" แพรดาวตกใจจนแทบยืนไม่อยู่ "เป็นไปได้อย่างไรคะ?"
ภาคย์ได้ยินดังนั้น ก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขาหันไปมองแพรดาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
"คุณแน่ใจนะคะคุณหมอ? เอรินไม่เคยทานอะไรแปลกๆ เลยค่ะ" แพรดาวถาม
"เรากำลังตรวจสอบอยู่ค่ะ แต่จากอาการของน้อง... เป็นไปได้ว่าอาจจะมีใครบางคนแกล้งทำ" แพทย์กล่าว
คำพูดของแพทย์ทำให้แพรดาวและภาคย์มองหน้ากันอย่างมีความหมาย ทั้งคู่คิดถึงผู้หญิงคนนั้น... ผู้หญิงที่เพิ่งจะเข้ามาอาละวาดในร้านกาแฟเมื่อไม่นานมานี้
"เราต้องรีบหาสาเหตุให้เร็วที่สุด" ภาคย์พูดเสียงหนักแน่น "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกของผม!"
หลังจากที่เอรินถูกย้ายไปยังห้องพักฟื้น แพรดาวและภาคย์ก็นั่งคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"คุณคิดว่าเป็นฝีมือของเธอจริงๆ เหรอ?" แพรดาวถาม
"ผมมั่นใจ" ภาคย์ตอบ "ผู้หญิงคนนั้น... เธอไม่เคยพอใจอะไรเลย เธอต้องการทำลายทุกอย่างที่ผมรัก"
"แต่... ทำไมเธอถึงอยากทำร้ายเอรินขนาดนั้น?" แพรดาวถามด้วยความไม่เข้าใจ
ภาคย์ถอนหายใจยาว "แพรดาว... มีบางอย่าง... ที่ผมต้องบอกคุณ"
แพรดาวมองภาคย์ด้วยความสงสัย เธอสัมผัสได้ว่าภาคย์กำลังจะเปิดเผยความจริงบางอย่างที่สำคัญ
"เรื่อง... เรื่องที่ผมจากคุณไป... เรื่องที่ผมทิ้งคุณไป... มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดทั้งหมด" ภาคย์เริ่มพูด
แพรดาวเงียบ เธอรอฟังสิ่งที่ภาคย์กำลังจะบอก
"ตอนนั้น... ผมถูกบังคับ... ถูกบังคับให้เลือก" ภาคย์พูดเสียงเครือ "ครอบครัวของผม... พ่อแม่ของผม... กดดันผมอย่างหนัก"
"กดดันเรื่องอะไร?" แพรดาวถาม
"เรื่อง... เรื่องคู่หมั้นของผม... ผู้หญิงคนนั้น" ภาคย์พูด "เธอเป็นลูกสาวของนักธุรกิจที่สำคัญมาก... การแต่งงานกับเธอ... จะช่วยเสริมฐานะทางธุรกิจของตระกูลผมได้มาก"
แพรดาวนิ่งไป เธอเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน... แต่เธอไม่เคยคิดว่ามันจะรุนแรงถึงขนาดนี้
"พวกเขา... พวกเขาขู่ผม" ภาคย์พูดต่อ "ถ้าผมไม่แต่งงานกับเธอ... พวกเขาจะตัดผมออกจากกองมรดก... และจะทำลายธุรกิจของผมทั้งหมด"
"แล้ว... แล้วทำไมคุณไม่บอกผม?" แพรดาวถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"ผมกลัว..." ภาคย์ยอมรับ "ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้... คุณจะเสียใจ... ผมไม่อยากให้คุณต้องมารับผิดชอบความผิดของผม"
"แต่... คุณก็เลือกที่จะทิ้งผมไป!" น้ำเสียงของแพรดาวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
"ผมไม่ได้เลือกที่จะทิ้งคุณ! ผมถูกบังคับ! ผมต้องทำ! ผมพยายามหาทางที่จะไม่ทำให้คุณเสียใจ... ผมเลย... ผมเลยตัดสินใจที่จะจากไป... แล้วบอกคุณว่าผมไม่ได้รักคุณอีกต่อไป" ภาคย์พูดทั้งน้ำตา "ผมคิดว่า... ถ้าคุณเกลียดผม... คุณก็จะเจ็บปวดน้อยลง"
แพรดาวมองภาคย์ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอเห็นความเจ็บปวดที่แท้จริงในแววตาของเขา เธอเห็นว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอ
"แล้ว... แล้วเอรินล่ะ?" แพรดาวถาม "คุณรู้เรื่องเอรินตอนไหน?"
"ตอนที่คุณหายไป... ผมพยายามตามหาคุณ... ผมรู้ว่าคุณหายไป... แต่ผมก็หาคุณไม่เจอ" ภาคย์ตอบ "จนกระทั่ง... ผมได้รับข่าว... ว่าคุณมีลูก... ตอนนั้นผมดีใจมาก... ผมคิดว่า... ผมมีโอกาสที่จะได้แก้ไขทุกอย่าง"
"แต่... ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกผมเลยว่าคุณท้อง?" ภาคย์ถาม
แพรดาวหลับตาลงอีกครั้ง "ตอนนั้น... ฉันโกรธคุณมาก... ฉันรู้สึกว่าคุณหักหลังฉัน... ฉันไม่อยากให้คุณเข้ามาเกี่ยวข้องกับชีวิตของฉันอีก... ฉันเลยตัดสินใจที่จะปกปิดเรื่องเอรินไว้... ฉันอยากเลี้ยงดูเธอด้วยตัวของฉันเอง... โดยไม่ต้องพึ่งพาคุณ"
"แต่... พอผมเจอคุณ... พอผมเห็นเอริน... ผมก็รู้ว่าผมคิดผิด" ภาคย์พูด "ผมอยากจะเป็นพ่อของเธอ... ผมอยากจะเป็นสามีของคุณ... ผมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอย่าง"
แพรดาวมองไปที่เอรินที่กำลังนอนหลับอยู่ในห้องพักฟื้น เธอสัมผัสได้ถึงความรักที่แท้จริงที่ภาคย์มีให้เธอและเอริน
"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าควรจะเชื่อคุณได้แค่ไหน" แพรดาวพูดเสียงเบา
"คุณไม่ต้องเชื่อผมตอนนี้ก็ได้" ภาคย์กล่าว "ให้เวลาผม... ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น... ว่าผมรักคุณจริงๆ... และผมจะดูแลเอรินให้ดีที่สุด"
แพรดาวมองภาคย์ เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในแววตาของเขา ความเจ็บปวดในอดีตมันยังคงอยู่ แต่มันก็เริ่มเจือจางลงไปบ้างแล้ว
"แล้ว... ผู้หญิงคนนั้นล่ะ?" แพรดาวถาม
"ผมจะจัดการเอง" ภาคย์ตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะไม่ยอมให้เธอมายุ่งเกี่ยวกับชีวิตของเราอีกต่อไป"
ทันใดนั้น ประตูห้องพักฟื้นก็เปิดออกอีกครั้ง เป็นพยาบาลที่เดินออกมา
"คุณแม่คะ..." พยาบาลกล่าว "น้องเอริน... เธอ... เธอตื่นแล้วค่ะ"
แพรดาวและภาคย์รีบวิ่งเข้าไปในห้องพักฟื้น ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ทั้งคู่ใจหายวาบ...
สัญญาหวาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก