“คุณแน่ใจนะคะว่าจะให้แพรดาวเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้?” เสียงหวานของแพรดาวสั่นเครือเล็กน้อยขณะเอ่ยถามภาคย์ที่ยืนอยู่ข้างกาย
“แน่ใจสิ” ภาคย์ตอบกลับทันที ใบหน้าของเขาฉายแววหนักแน่น “นี่คือโอกาสของเรา…โอกาสที่จะทำให้ทุกอย่างมันจบลง…และ…ผมต้องการให้คุณอยู่ที่นี่…เพื่อเห็นมันด้วยตาของคุณเอง”
แพรดาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ยิ่งเธอใกล้จะบรรลุเป้าหมายในการแก้แค้นมากเท่าไหร่…เธอก็ยิ่งรู้สึกถึงความสับสนในใจมากขึ้นเท่านั้น
“แต่…มันอาจจะอันตรายเกินไปนะคะ…สำหรับแพรดาว” เธอกล่าวเสียงแผ่ว
“ผมจะอยู่ตรงนี้…ผมจะไม่ปล่อยให้คุณเป็นอะไรไป” ภาคย์ยื่นมือมาจับมือของเธอเบาๆ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้ามา ทำให้หัวใจของแพรดาวเต้นแรงขึ้นผิดปกติ เธอพยายามสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป
“ขอบคุณค่ะ…” เธอตอบเสียงเบา
คืนนั้น…พวกเขาปรากฏตัวในงานเลี้ยงส่วนตัวที่จัดขึ้นอย่างเงียบๆ โดยตระกูลวิวัฒนาวิสัย งานเลี้ยงนี้ถูกจัดขึ้นเพื่อฉลองความสำเร็จของนายวิวัฒน์ ที่สามารถเซ็นสัญญาส่วนแบ่งการตลาดใหม่กับบริษัทคู่แข่งได้สำเร็จ แพรดาวรู้ดีว่านี่คือโอกาสทองของเธอ
“คุณจะทำอะไรต่อไปคะ?” ภาคย์กระซิบถามขณะที่พวกเขาเดินเข้าไปในงาน
“เดี๋ยวคุณก็รู้ค่ะ” แพรดาวตอบพลางยิ้มมุมปาก
บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความหรูหรา แต่แฝงไปด้วยความตึงเครียด แพรดาวมองไปรอบๆ เธอเห็นใบหน้าของคนที่เคยทำลายครอบครัวของเธอ หลายคนกำลังหัวเราะ พูดคุยกันอย่างมีความสุข ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“คุณภาคย์…เชิญคุณวิวัฒน์มาที่นี่หน่อยค่ะ” แพรดาวบอกกับภาคย์
ภาคย์พยักหน้าและเดินเข้าไปทักทายนายวิวัฒน์ เขาพูดคุยกับนายวิวัฒน์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเชิญนายวิวัฒน์ให้เดินมาหาแพรดาว
“คุณวิวัฒน์…ดีใจที่ได้เจอค่ะ” แพรดาวกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า
“คุณแพรดาว…มาด้วยเหรอครับ…ผมไม่เห็นทราบมาก่อนเลย” นายวิวัฒน์กล่าวอย่างมีพิรุธ
“ค่ะ…พอดี…แพรดาวได้ยินมาว่า…คุณวิวัฒน์กำลังจะมีข่าวดี…ก็เลยอยากจะมาแสดงความยินดีด้วยค่ะ” แพรดาวเว้นวรรคเล็กน้อย “แต่…ข่าวดีที่แพรดาวได้ยินมา…มันไม่ได้มีแค่เรื่องการเซ็นสัญญา…นะคะ”
ใบหน้าของนายวิวัฒน์เริ่มซีดเผือด เขาพยายามเก็บอาการ แต่ดวงตาที่สั่นระริกของเขาฟ้องทุกอย่าง
“คุณ…คุณแพรดาว…หมายความว่ายังไงครับ?”
“หมายความว่า…แพรดาวรู้ความลับของคุณวิวัฒน์…ความลับที่เกี่ยวกับการทุจริต…เกี่ยวกับการยักยอกเงิน…ของบริษัท…ที่…ได้ผลประโยชน์ไป…จาก…ธุรกิจของพ่อของแพรดาว…ไงคะ” แพรดาวพูดเสียงเย็นชา แต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่เธอเก็บกดมานาน
เสียงรอบข้างเงียบกริบ ทุกสายตาจับจ้องมาที่ทั้งสองคน นายวิวัฒน์หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ
“คุณ…คุณไม่มีหลักฐานอะไรทั้งนั้น!” นายวิวัฒน์ตะโกนขึ้น
“เหรอคะ?” แพรดาวหัวเราะในลำคอ “ถ้าอย่างนั้น…คุณวิวัฒน์…ลองอธิบายหน่อยสิคะ…ว่าทำไม…เอกสารการโอนเงิน…ที่ส่งตรงไปยังบัญชีของคุณ…ถึงได้มีชื่อย่อของแพรดาว…ติดมาด้วย…ในฐานะ…พยาน?”
ดวงตาของนายวิวัฒน์เบิกกว้าง เขาเหลียวไปมองภาคย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความหวัง แต่ภาคย์เพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ
“คุณภาคย์…คุณจะปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นไม่ได้นะครับ!” นายวิวัฒน์ร้องขอ
ภาคย์หันไปมองแพรดาว “แพรดาว…คุณแน่ใจเหรอ…ว่านี่คือสิ่งที่คุณต้องการจริงๆ?”
แพรดาวมองนายวิวัฒน์ที่กำลังตัวสั่นเทา ภาพของพ่อแม่ของเธอที่ต้องจากไปอย่างไม่มีวันกลับ ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ เธอเห็นความโหดร้ายที่พวกเขาเคยทำไว้ เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจ
“ใช่ค่ะ…แพรดาวแน่ใจ” เธอตอบเสียงหนักแน่น “นี่คือสิ่งที่แพรดาวต้องการ…นี่คือความยุติธรรมที่แพรดาวต้องการ…สำหรับครอบครัวของแพรดาว”
ทันใดนั้นเอง…เสียงเพลงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น…เป็นเพลงโปรดของเธอ…เพลงที่พ่อของเธอเคยเปิดให้ฟังเสมอ…แพรดาวชะงักไป…เธอหันไปมอง…
“คุณ…คุณแพรดาว…เป็นอะไรไปคะ?” ภาคย์ถามด้วยความเป็นห่วง
“ไม่…ไม่มีอะไรค่ะ” แพรดาวตอบพลางสลัดความรู้สึกประหลาดๆ ออกไป “เอาล่ะค่ะ…คุณวิวัฒน์…ตอนนี้…คุณมีทางเลือกสองทาง…หนึ่ง…คือ…ยอมรับในความผิดของคุณ…และ…ชดใช้ให้กับครอบครัวของแพรดาว…หรือ…สอง…แพรดาวจะเปิดเผยหลักฐานทั้งหมด…และ…ให้…กฎหมาย…เป็นคนตัดสิน…”
นายวิวัฒน์ตัวสั่นเทา เขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว ความลับของเขาถูกเปิดเผย เขาไม่มีทางหนีพ้น
“ผม…ผมยอมรับครับ…” นายวิวัฒน์กล่าวเสียงแผ่ว “ผมยอมรับทุกอย่าง…ผมพร้อมที่จะชดใช้…”
แพรดาวรู้สึกถึงความโล่งอกที่ถาโถมเข้ามา แต่ขณะเดียวกัน…เธอก็รู้สึกถึงความว่างเปล่า…การแก้แค้นที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด…มันจบลงแล้ว…แต่ทำไม…เธอถึงรู้สึก…ไม่เต็มใจ…
“ดีค่ะ…ถ้าอย่างนั้น…เราไปคุยกันในรายละเอียด…ที่บ้านของแพรดาว…นะคะ” แพรดาวกล่าว
ขณะที่เธอกำลังจะเดินจากไป…สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับสายตาของใครบางคน…ชายที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของงาน…เขามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า…และ…ความผิดหวัง…
“ใครน่ะ?” ภาคย์ถาม
“เปล่าค่ะ…ไม่มีใคร” แพรดาวตอบพลางรีบเดินนำไป
เมื่อกลับมาถึงบ้าน แพรดาวก็รู้สึกเหนื่อยล้า เธอเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น นั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง
“คุณเหนื่อยมากเลยใช่ไหม?” ภาคย์ถามพลางเดินเข้ามานั่งข้างๆ
แพรดาวพยักหน้า “ค่ะ…และ…แพรดาวก็รู้สึก…ว่างเปล่า…”
“คุณทำได้ดีที่สุดแล้ว…แพรดาว” ภาคย์กล่าว “อย่างน้อย…คุณก็ได้ความยุติธรรม…ให้กับครอบครัวของคุณแล้ว”
“แต่…มันไม่รู้สึกดีเลยค่ะ…ภาคย์” แพรดาวถอนหายใจ “แพรดาวคิดว่า…การแก้แค้น…มันจะทำให้แพรดาวมีความสุข…แต่…ตอนนี้…แพรดาวกลับรู้สึก…เหมือน…มีอะไรบางอย่าง…ขาดหายไป…”
เธอเงยหน้าขึ้นมองภาคย์ ดวงตาของเธอฉายแววสับสน
“ภาคย์…คุณเคยรู้สึกแบบนี้ไหม?” เธอถาม “เคยรู้สึกว่า…สิ่งที่เราเคยต้องการมาตลอด…พอได้มันมาแล้ว…กลับไม่รู้สึก…อย่างที่เราคิดไว้…”
ภาคย์มองเข้าไปในดวงตาของแพรดาว เขาเห็นความเจ็บปวดและความสับสนที่ซ่อนอยู่ เขาเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของเธออย่างอ่อนโยน
“ผมเข้าใจ…แพรดาว” เขาตอบเสียงนุ่ม “บางที…สิ่งที่เราตามหา…อาจจะไม่ได้อยู่ที่การแก้แค้น…เสมอไป…”
แพรดาวมองเข้าไปในดวงตาของภาคย์ เธอเห็นความห่วงใย…ความเข้าใจ…และความรัก…ที่เขาไม่เคยแสดงออกมาก่อน…ในแววตาคู่นั้น…หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง…
“แพรดาว…” ภาคย์เรียกชื่อเธอเบาๆ “ผม…ผมอยากจะบอกคุณ…”
ทันใดนั้นเอง…โทรศัพท์ของแพรดาวก็ดังขึ้น…เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย…เธอรับสายด้วยความสงสัย
“สวัสดีค่ะ…”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะมีเสียงของผู้หญิงดังขึ้น…เป็นเสียงที่แหบพร่า…และ…เต็มไปด้วยความเศร้า…
“แพรดาว…นี่ฉันเอง…อรุณรัศมี…”
แพรดาวถึงกับอึ้งไป…อรุณรัศมี…คนที่เธอคิดว่าตายไปแล้ว…กลับมา…พร้อมกับอะไรบางอย่าง…ที่อาจจะพลิกผันทุกสิ่งทุกอย่าง…
“คุณ…คุณพูดเรื่องอะไรคะ…คุณอรุณรัศมี…คุณไม่ตายไปแล้วเหรอคะ?” แพรดาวถามเสียงสั่น
“ฉัน…ฉันยังไม่ตาย…แพรดาว…แต่…ฉันมีเรื่องสำคัญ…ที่ต้องบอกคุณ…เรื่องที่…คุณต้องรู้…” เสียงของอรุณรัศมีขาดหายไป…ราวกับว่าเธอถูกตัดบทสนทนา…
“คุณอรุณรัศมี! คุณอรุณรัศมีคะ!” แพรดาวพยายามจะพูดต่อ แต่ปลายสายก็วางไปแล้ว…
แพรดาววางโทรศัพท์ลง…หัวใจของเธอเต้นระรัว…เรื่องราวทั้งหมด…กำลังจะเปลี่ยนไปอีกครั้ง…
สัญญาหวาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก