“เป็นไปไม่ได้…คุณอรุณรัศมี…คุณยังไม่ตาย?” แพรดาวพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอสั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้ ภาพของหญิงสาวที่เธอเคยรักและนับถือ…คนที่เธอคิดว่าจากไปตลอดกาล…กลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง…พร้อมกับความลับบางอย่างที่ดูเหมือนจะสำคัญยิ่งกว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยเผชิญมา
ภาคย์มองแพรดาวด้วยความตกใจ เขาไม่เคยเห็นเธออยู่ในสภาพเช่นนี้มาก่อน ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้าง ราวกับเห็นผี
“แพรดาว…เกิดอะไรขึ้น?” เขาถามด้วยความเป็นห่วง
แพรดาวสลัดความรู้สึกประหลาดๆ ออกไป เธอพยายามตั้งสติ “เมื่อกี้…เป็นคุณอรุณรัศมีค่ะ…ภาคย์…เขาโทรมา…เขาบอกว่า…เขายังไม่ตาย…และ…มีเรื่องสำคัญ…จะบอกแพรดาว…”
“อรุณรัศมี? หมายถึง…คนที่…เคยเป็น…ผู้ช่วยพ่อของคุณ…และ…ถูกเข้าใจว่าเสียชีวิตไปแล้ว…คนนั้นเหรอ?” ภาคย์ถามด้วยความประหลาดใจ
แพรดาวพยักหน้า “ใช่ค่ะ…แต่…เขาตัดสายไปก่อน…แพรดาวไม่รู้ว่า…เขาจะบอกอะไร…แต่…แพรดาวรู้สึก…ว่ามันสำคัญมาก…”
ความรู้สึกว่างเปล่าจากการแก้แค้นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกังวลใจ ความลับที่อาจจะถูกเปิดเผย…อาจจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่าง…
“บางที…เขาอาจจะรู้ความจริงบางอย่าง…เกี่ยวกับเรื่องราวในอดีต…เกี่ยวกับ…การตายของพ่อแม่ของคุณ…” ภาคย์กล่าว เขาเห็นแววตาของแพรดาวที่เต็มไปด้วยความหวังและความกลัว…
“ถ้าอย่างนั้น…เราต้องตามหาเขา…” แพรดาวตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว “แพรดาวต้องรู้ความจริง…”
ภาคย์กุมมือของแพรดาวแน่น “ผมจะช่วยคุณ…แพรดาว…ผมจะไม่ปล่อยให้คุณเผชิญหน้ากับเรื่องนี้เพียงลำพัง…”
การตามหาอรุณรัศมีไม่ใช่เรื่องง่าย เขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับว่าไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง แพรดาวและภาคย์ใช้เวลาหลายวันในการสืบค้นข้อมูล ติดต่อผู้ที่เคยรู้จักกับอรุณรัศมี แต่ก็ยังคงได้แต่ข่าวลือที่ไม่มีมูลความจริง
จนกระทั่งวันหนึ่ง…แพรดาวได้รับข้อความจากเบอร์นิรนาม…ข้อความนั้นมีเพียงแค่ที่อยู่หนึ่งแห่ง…พร้อมกับคำว่า “ความจริงรอคุณอยู่”
“ภาคย์…นี่ไง!” แพรดาวตื่นเต้น “แพรดาวคิดว่า…นี่คือที่ที่คุณอรุณรัศมีนัดเราไว้…”
พวกเขารีบเดินทางไปยังสถานที่นั้น…มันเป็นบ้านหลังเล็กๆ ที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว ชานเมือง…บรรยากาศดูเก่าแก่และเงียบสงัด
เมื่อพวกเขาเข้าไปในบ้าน…ภาพที่เห็นทำให้แพรดาวถึงกับชะงัก…
“อรุณรัศมี!” แพรดาวอุทาน
ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้…เขามีใบหน้าที่คุ้นเคย…แต่ก็ดูทรุดโทรมลงไปมาก…เขาคืออรุณรัศมี…ที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้ว…
“คุณ…คุณปลอดภัยดี…ใช่ไหมคะ?” แพรดาวถามด้วยความดีใจ
อรุณรัศมียิ้มบางๆ “ผม…ผมปลอดภัย…แพรดาว…และ…ผมมีเรื่อง…ที่คุณต้องรู้…”
เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมด…เรื่องราวที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด…และการทรยศหักหลัง…เขาเปิดเผยว่า…การตายของพ่อแม่ของแพรดาว…ไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ…แต่เป็น…การวางแผน…โดยคนที่แพรดาวคาดไม่ถึง…
“คุณวิวัฒน์…เป็นคนบงการเรื่องทั้งหมด?” แพรดาวถามด้วยความตกตะลึง
“ใช่…และ…เขาไม่ได้ทำคนเดียว…” อรุณรัศมีกล่าว “เขามี…ผู้ร่วมขบวนการ…ที่สำคัญ…และ…คนๆ นั้น…ก็คือ…”
อรุณรัศมีมองไปยังภาคย์…แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ…
“ภาคย์…นาย…นายรู้เรื่องนี้มาตลอดเหรอ?” แพรดาวถามภาคย์ด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง…
ภาคย์ยืนนิ่ง…เขาไม่สามารถปฏิเสธได้…เขาเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของแพรดาว…ความผิดหวัง…และความโกรธ…
“แพรดาว…ผม…ผมขอโทษ…” ภาคย์กล่าวเสียงสั่น “ผม…ผมรู้…แต่…ผม…ไม่รู้ว่าจะบอกคุณยังไง…”
“คุณรู้…คุณรู้มาตลอด…ว่าพ่อแม่ของฉัน…ถูกฆาตกรรม…และ…คุณ…คุณไม่ได้บอกฉันเลย?” แพรดาวถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“ผม…ผมกลัว…แพรดาว…ผมกลัวว่าคุณจะเจ็บปวด…ผมกลัวว่า…คุณจะเกลียดผม…” ภาคย์ตอบ
“เกลียดเหรอ? คุณทำขนาดนี้…แล้วคุณคิดว่า…ตอนนี้…แพรดาวจะรู้สึกยังไง?” แพรดาวกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด…
อรุณรัศมีมองดูทั้งสองคน…เขารู้ดีว่า…ความรักของพวกเขา…กำลังถูกทดสอบ…
“ผม…ผมรู้ว่าผมผิด…แพรดาว…” ภาคย์กล่าว “ผม…ผมอยากจะแก้ไขทุกอย่าง…ผม…ผมพร้อมที่จะรับผิดชอบ…ทุกอย่างที่ผมทำ…”
“แก้ไขเหรอ?” แพรดาวหัวเราะเยาะ “คุณจะแก้ไขอะไรได้อีก…ภาคย์? ความตายของพ่อแม่ของฉัน…มันไม่มีอะไรจะมาทดแทนได้…”
เธอหันหลังให้เขา…น้ำตาไหลอาบแก้ม…
“แพรดาว…ได้โปรด…ฟังผมก่อน…” ภาคย์พยายามจะเข้าไปหาเธอ
“ไม่ต้อง…ภาคย์…ตอนนี้…แพรดาว…ต้องการอยู่คนเดียว…” แพรดาวพูดเสียงแผ่วเบา…
เธอเดินออกจากบ้านหลังนั้นไป…ทิ้งให้ภาคย์ยืนนิ่ง…เต็มไปด้วยความเสียใจ…
ภาคย์มองตามหลังแพรดาวไป…เขารู้ดีว่า…เขาได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง…เขาปล่อยให้ความกลัว…และความไม่มั่นใจ…เข้ามาครอบงำ…จนทำให้เขา…สูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดไป…
“คุณ…คุณจะทำยังไงต่อไป…ภาคย์?” อรุณรัศมีถาม
ภาคย์ถอนหายใจอย่างหนัก “ผม…ผมจะตามหาแพรดาว…ผมจะทำทุกอย่าง…เพื่อให้เธอให้อภัยผม…ผมจะพิสูจน์ให้เธอเห็น…ว่าผม…รักเธอจริงๆ…”
เขาหันไปมองบ้านหลังเล็กๆ นั้นอีกครั้ง…ความผิดพลาดในอดีต…ได้สอนบทเรียนอันยิ่งใหญ่ให้กับเขา…บทเรียนที่เขาจะต้องจดจำไปตลอดชีวิต…
แพรดาวเดินไปเรื่อยๆ…เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลง…ความแค้น…ความรัก…และความลับ…ทั้งหมด…มันถาโถมเข้ามา…จนเธอแทบจะหายใจไม่ออก…
เธอไม่รู้ว่า…อนาคตของเธอจะเป็นอย่างไร…เธอไม่รู้ว่า…เธอจะให้อภัยภาคย์ได้หรือไม่…แต่…สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ…คือ…ชีวิตของเธอ…จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป…
สัญญาหวาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก