ตอนที่ 26 — บทสรุปของความแค้น

"ความลับที่ถูกเก็บงำมานาน... บัดนี้กำลังจะเปิดเผย และมันจะสั่นสะเทือนทุกสิ่งที่คุณเคยเชื่อ!"

คืนนั้น แพรดาวแทบไม่ได้หลับ เธออ่านจดหมายทุกฉบับอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ความจริงที่ปรากฏขึ้นนั้นโหดร้ายเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ จดหมายของแม่ภาคย์เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน ก่อนที่เธอจะจากไปอย่างกระทันหัน ‌แม่ภาคย์ป่วยหนัก และรู้ดีว่าตัวเองคงอยู่ได้ไม่นาน ท่านได้วางแผนบางอย่างไว้เพื่อรักษาอนาคตของลูกชาย และเพื่อให้ตระกูลของพวกเขายังคงอยู่รอด

ความจริงก็คือ... การจากไปของแพรดาว ไม่ใช่การถูกภาคย์หักหลังอย่างที่เธอเข้าใจทั้งหมด มันมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนกว่านั้นมาก จดหมายหลายฉบับกล่าวถึงบุคคลที่ชื่อ ​"คุณหญิงอรุณรัศมี" ซึ่งเป็นบุคคลที่มีอำนาจและมีอิทธิพลอย่างมากต่อตระกูลของภาคย์ คุณหญิงอรุณรัศมีเป็นผู้ที่คอยบงการอยู่เบื้องหลัง และเป็นผู้ที่ต้องการให้แพรดาวหายไปจากชีวิตของภาคย์

ในจดหมายฉบับสุดท้ายที่แม่ภาคย์เขียนถึงแพรดาว มีใจความที่กล่าวถึงการเสียสละของเธอ... การเสียสละที่ทำให้แพรดาวต้องเข้าใจผิดต่อภาคย์มาตลอด "แพรดาวลูกรัก... แม่รู้ว่ามันยากเย็นเหลือเกินที่แม่จะต้องขอให้ลูกทำเช่นนี้ ‍แต่เพื่ออนาคตของภาคย์ เพื่อให้เขาไม่ต้องถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่เขาไม่ได้รัก แม่จึงต้องขอให้ลูกยอมจากเขาไป... แม่ได้เตรียมการทุกอย่างไว้แล้ว ขอเพียงแค่ลูกทำตามที่แม่บอก... ความรักของแม่ที่มีต่อลูกและภาคย์ จะเป็นเครื่องนำทางให้ลูกเสมอ"

น้ำตาของแพรดาวไหลทะลักออกมาไม่หยุด เธอไม่เคยรู้เลยว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ‌เธอคือเหยื่อของเกมการเมืองและความลับของตระกูล การที่เธอเข้าใจว่าภาคย์ทอดทิ้งเธออย่างเลือดเย็นนั้น แท้จริงแล้วคือความเข้าใจผิดอันใหญ่หลวงที่เกิดจากการวางแผนของคุณหญิงอรุณรัศมี

เช้าวันรุ่งขึ้น แพรดาวตัดสินใจเผชิญหน้ากับภาคย์ เธอเดินเข้าไปหาเขาขณะที่เขากำลังจะออกไปทำงาน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความเศร้า

"พี่ภาคย์คะ"

ภาคย์หันมามองเธอ แววตาฉายความสงสัย "มีอะไรเหรอครับแพรดาว"

แพรดาวค่อยๆ ‍ยื่นกองจดหมายที่เธออ่านเมื่อคืนให้เขา "ฉันเจอสิ่งนี้ค่ะ"

ภาคย์รับจดหมายมาอ่าน สีหน้าของเขาค่อยๆ เปลี่ยนไปจากสงสัย เป็นตกใจ และสุดท้ายก็เป็นความเสียใจอย่างสุดซึ้ง เขาเงยหน้าขึ้นมองแพรดาว ดวงตาแดงก่ำ

"แพรดาว... ​ผม..."

"ทำไมคะพี่" เสียงของแพรดาวสั่นเครือ "ทำไมพี่ถึงไม่เคยบอกฉันเลย... ทำไมถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอด"

"ผม... ผมไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง" ภาคย์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา "หลังจากแม่เสีย ผมก็เจอจดหมายพวกนี้... ​ผมรู้ว่าแม่เสียสละเพื่อผมมากแค่ไหน... แต่ผมก็ไม่เคยคิดเลยว่าคุณหญิงอรุณรัศมีจะเล่นตุกติกขนาดนี้"

"คุณหญิงอรุณรัศมี... เป็นคนบงการทุกอย่างใช่ไหมคะ" แพรดาวถามด้วยเสียงที่แข็งกร้าวขึ้น "เป็นเขาที่บังคับให้ฉันต้องจากไป... เป็นเขาที่ทำให้พี่ต้องทำร้ายฉัน"

ภาคย์พยักหน้าอย่างช้าๆ "ผม... ผมพยายามจะบอกคุณหลายครั้งแล้ว ​แต่ทุกครั้งที่ผมจะพูด คุณหญิงอรุณรัศมีก็จะเข้ามาขัดขวาง หรือไม่ก็หาเรื่องให้ผมต้องไปจัดการ... ผมไม่สามารถทำอะไรได้เลยตอนนั้น ผมกลัว... กลัวว่าถ้าผมขัดขืน คุณหญิงอรุณรัศมีจะทำร้ายคุณ"

"แล้วทำไมพี่ถึงยอมรับข้อตกลงหมั้นจำเป็นกับฉันล่ะคะ" แพรดาวถามต่อ "ในเมื่อพี่ก็รู้ว่าฉันเกลียดพี่"

"ผม... ผมยอมรับเพราะผมอยากจะปกป้องคุณ" ภาคย์ตอบเสียงสั่นเครือ "ผมรู้ว่าคุณหญิงอรุณรัศมีมีแผนบางอย่าง... ผมต้องการอยู่ใกล้ๆ คุณ เพื่อที่จะได้ปกป้องคุณจากแผนการร้ายของเขา... และผมก็หวังว่า... วันหนึ่ง... คุณจะให้อภัยผม"

ความจริงที่ว่าภาคย์พยายามปกป้องเธอมาตลอด ทำให้แพรดาวรู้สึกสับสน เธอเคยคิดว่าเขาเป็นคนใจร้าย เป็นคนทำร้ายเธอ แต่บัดนี้เธอกลับเห็นความรักและความเสียสละในตัวเขา

"แล้วคุณหญิงอรุณรัศมีล่ะคะ" แพรดาวถาม "เขาจะทำอะไรต่อไป"

"ผม... ผมจะไม่ยอมให้เขาทำร้ายใครอีกแล้ว" ภาคย์ลุกขึ้นยืน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ผมจะจัดการกับเขาให้เด็ดขาด"

ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลธนกฤต คุณหญิงอรุณรัศมีกำลังวางแผนการขั้นต่อไปของเธอ เธอคาดไม่ถึงว่าแพรดาวจะค้นพบความจริงได้เร็วขนาดนี้ และยิ่งไม่คาดคิดว่าภาคย์จะยอมต่อสู้เพื่อปกป้องแพรดาว

"ยัยแพรดาว... ยัยเด็กเวรนั่น!" คุณหญิงอรุณรัศมีสบถด้วยความโกรธ "กล้าดียังไงถึงมายุ่งกับเรื่องของฉัน!"

เธอสั่งให้คนสนิทของเธอไปจัดการกับแพรดาว เพื่อตัดปัญหาให้สิ้นซาก

เมื่อภาคย์รู้ข่าวว่าคุณหญิงอรุณรัศมีส่งคนมาทำร้ายแพรดาว เขาก็รีบตรงไปหาเธอทันที การต่อสู้ที่ดุเดือดได้อุบัติขึ้นระหว่างภาคย์และลูกน้องของคุณหญิงอรุณรัศมี

ในระหว่างการต่อสู้ แพรดาวเองก็ไม่ได้อยู่เฉย เธอใช้ไหวพริบและความกล้าหาญของเธอในการหลบหนีและต่อสู้กลับ เธอรู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะได้ปลดปล่อยตัวเองจากเงื้อมมือของคุณหญิงอรุณรัศมี

สุดท้าย ภาคย์สามารถเอาชนะลูกน้องของคุณหญิงอรุณรัศมีได้ และสามารถจับกุมตัวคุณหญิงอรุณรัศมีได้สำเร็จ ความแค้นที่สะสมมานานหลายปี ได้ถูกคลี่คลายลงในที่สุด

"แพรดาว" ภาคย์กอดเธอไว้แน่น "ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด"

แพรดาวมองหน้าเขา น้ำตาที่เคยไหลริน บัดนี้กลายเป็นน้ำตาแห่งความสุข "ฉันให้อภัยคุณแล้วค่ะ... และฉันก็รักคุณ"

ความรักของทั้งคู่ที่เคยถูกบดบังด้วยความเข้าใจผิดและความแค้น บัดนี้ได้กลับมาผลิบานอีกครั้ง

แต่เมื่อทุกอย่างกำลังจะเข้าที่เข้าทาง เสียงโทรศัพท์ของภาคย์ก็ดังขึ้น ปลายสายเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจที่แจ้งข่าวร้ายเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของภาคย์...