ตอนที่ 30 — รอยยิ้มที่กลับคืนมา

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องนอนอย่างนุ่มนวล ปลุกแพรดาวให้ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าของ ‘น้องแก้มตุ่ย’ ลูกสาวตัวน้อยวัยสามขวบ ที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างๆ อย่างน่ารัก

“แม่จ๋า...” ‌เสียงเล็กๆ ดังขึ้นปลุกแพรดาวให้หลุดจากภวังค์ เธอหันไปยิ้มให้กับลูกสาว

“ตื่นแล้วเหรอคะเจ้าหญิงน้อยของแม่” แพรดาวกล่าว พลางลบน้ำตาแห่งความปิติที่ไหลออกมา

“พ่อไปไหนคะ?” น้องแก้มตุ่ยถาม พลางหันซ้ายหันขวา

“พ่อไปทำงานค่ะ... แต่เดี๋ยวตอนเย็นพ่อก็จะกลับมาหาเราแล้วนะคะ” ​แพรดาวตอบ พลางลูบหัวลูกสาว

“เย้! พ่อกลับบ้าน!” น้องแก้มตุ่ยดีใจ กระโดดโลดเต้นอยู่บนเตียง

แพรดาวหัวเราะเบาๆ เธอมีความสุขเหลือเกินเมื่อเห็นรอยยิ้มและความสดใสของลูกสาว

“เอาล่ะ... แม่จะพาไปอาบน้ำนะคะ แล้วเราก็จะไปกินข้าวเช้ากัน” ‍แพรดาวกล่าว

ขณะที่แพรดาวอุ้มน้องแก้มตุ่ยออกจากห้องนอน เสียงประตูห้องก็เปิดออก เผยให้เห็นร่างของ ‘ภาคย์’ ในชุดสูทที่ดูภูมิฐาน ดวงตาของเขาก็ฉายแววอบอุ่นเมื่อเห็นแพรดาวและลูกสาว

“อรุณสวัสดิ์ครับที่รัก” ภาคย์กล่าว พลางเดินเข้ามาจูบหน้าผากของแพรดาวเบาๆ ‌“แล้วก็อรุณสวัสดิ์เจ้าหญิงน้อยของพ่อด้วย”

“พ่ออออ!” น้องแก้มตุ่ยวิ่งเข้าไปกอดขาภาคย์อย่างรวดเร็ว

ภาคย์ก้มลงอุ้มลูกสาวขึ้นมา หอมแก้มฟอดใหญ่ “เป็นไงบ้างคะวันนี้ลูกสาวพ่อ?”

“หนูดีใจที่พ่อกลับมาค่ะ!” น้องแก้มตุ่ยตอบเสียงดัง

ภาคย์ยิ้ม “พ่อก็ดีใจที่ได้กลับบ้านมาหาลูกกับแม่เหมือนกัน” เขาหันไปมองแพรดาว

“ผมไปทำงานก่อนนะครับ เดี๋ยวเย็นนี้เจอกัน”

“ค่ะคุณภาคย์” ‍แพรดาวตอบ “ขับรถดีๆ นะคะ”

ภาคย์พยักหน้า ก่อนจะเดินออกจากห้องไป พร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรัก

แพรดาวมองตามหลังภาคย์ไป จนกระทั่งเขาหายลับสายตาไป เธอจึงหันกลับมาหากลูกสาว

“เอาล่ะค่ะ... เราไปอาบน้ำกันดีกว่า” ​แพรดาวกล่าว

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ห้าปีแล้วที่แพรดาวกับภาคย์ได้แต่งงานกัน และตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทั้งคู่ก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

ความรักของพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน จากที่เคยเต็มไปด้วยความแค้นและความเข้าใจผิด บัดนี้มันได้กลายเป็นความผูกพันที่แน่นแฟ้น

ภาคย์ได้แก้ไขทุกอย่างที่เขาเคยทำผิดพลาด เขาแสดงให้แพรดาวเห็นถึงความรักและความรับผิดชอบที่มีต่อเธอและลูกสาวอย่างสม่ำเสมอ

ส่วนแพรดาว เธอก็ได้ให้อภัยภาคย์ในที่สุด ​ความลับที่เคยซ่อนเร้นไว้ได้ถูกเปิดเผย และมันก็ไม่ได้ทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขา แต่มันกลับทำให้ทั้งสองคนเข้าใจกันมากขึ้น

น้องแก้มตุ่ยเติบโตขึ้นมาอย่างสดใสและมีความสุข เธอเป็นเหมือนดวงใจของทั้งสองคน เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความรักที่แท้จริง

เช้าวันหนึ่ง แพรดาวกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ในครัว เสียงหัวเราะของน้องแก้มตุ่ยดังมาจากห้องนั่งเล่น

“แม่จ๋า! พ่อกำลังเล่นกับหนู!”

แพรดาวเดินออกไปดู ​ก็เห็นภาคย์กำลังเล่นสนุกกับลูกสาวอย่างมีความสุข

“นี่คุณภาคย์คะ” แพรดาวกล่าว “ทำงานมาเหนื่อยๆ มาเล่นกับลูกแบบนี้ เดี๋ยวก็หมดแรงหรอกค่ะ”

ภาคย์หันมามองแพรดาว เขายิ้มกว้าง

“ไม่เหนื่อยหรอกครับ” ภาคย์ตอบ “แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว”

น้องแก้มตุ่ยวิ่งเข้ามาสวมกอดแพรดาว

“แม่ก็มาเล่นกับหนูด้วยสิคะ!”

แพรดาวหัวเราะ เธอก็เข้าไปร่วมวงเล่นกับสามีและลูกสาว

ทั้งสี่คนใช้เวลาช่วงเช้าด้วยกันอย่างมีความสุข เสียงหัวเราะของพวกเขาดังก้องไปทั่วบ้าน

หลังจากนั้น ภาคย์ก็ได้ปลดระวางจากตำแหน่งหน้าที่บางส่วน เพื่อที่จะได้มีเวลาอยู่กับครอบครัวมากขึ้น เขาและแพรดาวมักจะพาแก้มตุ่ยไปเที่ยวพักผ่อนตามสถานที่ต่างๆ

ครั้งหนึ่ง พวกเขาได้ไปเที่ยวทะเลกัน แพรดาวกำลังเดินเล่นริมหาดกับภาคย์ โดยมีน้องแก้มตุ่ยวิ่งเล่นอยู่ไม่ไกล

“คุณภาคย์คะ” แพรดาวเอ่ยขึ้น “จำได้ไหมคะ... ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก... คุณใจร้ายกับฉันมากเลยนะคะ”

ภาคย์หัวเราะ “ตอนนั้นผมก็ไม่รู้ว่าคุณจะกลายเป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตผม”

“แล้วจำได้ไหมคะ... วันที่เราให้สัญญากัน... ว่าจะรักกันตลอดไป” แพรดาวพูด ดวงตาของเธอก็ฉายแววมีความสุข

“จำได้สิ” ภาคย์ตอบ “และผมก็รักษาสัญญาของผมได้”

“ฉันก็เหมือนกันค่ะ” แพรดาวกล่าว “ขอบคุณนะคะ... ที่ทำให้ฉันกลับมายิ้มได้อีกครั้ง”

ภาคย์โอบกอดแพรดาวไว้แน่น “ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ... ที่ทำให้ชีวิตผมมีความหมาย”

ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความรัก และมองไปยังลูกสาวที่กำลังวิ่งเล่นอยู่บนหาดทราย

“เราจะมีความสุขไปด้วยกันตลอดไปนะคะ” แพรดาวกล่าว

“ตลอดไปครับ” ภาคย์ตอบ

วันเวลาแห่งความสุขยังคงดำเนินต่อไป ความรักของภาคย์และแพรดาวได้เบ่งบานอย่างงดงาม ราวกับดอกไม้ที่ผลิบานกลางแดด

ในบ้านหลังเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความรัก แพรดาวและภาคย์ได้สร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ

เมื่อแพรดาวมองไปยังภาคย์และลูกสาว เธอก็รู้สึกได้ถึงความสงบสุขในหัวใจ

รอยยิ้มที่เคยหายไปนาน บัดนี้ได้กลับคืนมาแล้ว... และมันก็สดใสกว่าเดิม