ตอนที่ 6 — สายใยที่ผูกพัน

"เสียใจไปตลอดชีวิต..." คำพูดของภัทรดังก้องอยู่ในหูของรินดา ราวกับคำสาปแช่งที่ติดตามเธอไปทุกหนทุกแห่ง แววตาที่ฉายประกายเย็นชาของเขาในขณะนั้น มันไม่ใช่แค่ความเกลียดชังที่เธอเคยสัมผัส แต่มันแฝงไว้ด้วยความอันตรายที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง

รินดาพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง เธอรู้สึกได้ถึงมือที่กำลังสั่นเทาของตัวเอง เธอรู้ว่าภัทรไม่ได้พูดเล่น ‌การสวมรอยเป็นพี่สาวของเธอ มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของแผนการที่ดำมืด และดูเหมือนว่าเธอจะถูกดึงเข้าไปพัวพันกับมันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"ฉัน... ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ" รินดาพยายามตอบเสียงให้มั่นคงที่สุด แต่เธอก็รู้ว่าเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย

ภัทรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ราวกับจะประหลาดใจในความกล้าของเธอ "เธอไม่เข้าใจ? ​หรือเธอไม่อยากจะเข้าใจ?" เขาถามกลับ ใบหน้าของเขาเริ่มแสดงอารมณ์ที่ซับซ้อนมากขึ้น มีทั้งความแค้น ความเจ็บปวด และความโกรธที่ปะปนกันไป "เธอคิดว่าการหลอกลวงฉันมันสนุกนักหรือไง?"

"ฉันไม่ได้หลอกลวงคุณนะคะ" รินดาเผลอพูดออกไป ‍ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ควรพูดอะไรที่อาจทำให้เขาจับได้ "ฉัน... ฉันแค่ทำตามหน้าที่"

"หน้าที่?" ภัทรหัวเราะในลำคอ "หน้าที่ของเธอคือการเป็นภรรยาของฉัน และทำทุกอย่างที่ฉันสั่ง... ใช่ไหม?" เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง ‌จนเธอต้องถอยหลังไปจนติดประตู

"คุณภัทรคะ... ได้โปรดอย่าทำแบบนี้เลยค่ะ" รินดาอ้อนวอนด้วยเสียงที่สั่นเครือ เธอไม่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร แต่อาการของเขาในตอนนี้มันน่ากลัวเกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว

"ทำอะไร?" ภัทรถามเสียงกระซิบ เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนรินดาสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รินรดใบหน้าของเธอ "ทำในสิ่งที่สามีควรจะทำกับภรรยาของตัวเอง? ‍หรือทำในสิ่งที่ฉันอยากจะทำมาตลอด?"

หัวใจของรินดาเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอหลับตาลงแน่น พยายามเตรียมใจรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่แล้ว...

"พอได้แล้ว ภัทร!" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอก ทำให้ภัทรชะงักไป เขาผละออกจากรินดาอย่างรวดเร็ว

เป็นคุณหญิงอรุณรัศมี ​มารดาของภัทรที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องนอน ดวงตาของท่านฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

"แม่... แม่มาทำอะไรที่นี่?" ภัทรถามเสียงห้วน

"แม่มาดูว่าลูกเป็นอะไรไป" คุณหญิงอรุณรัศมีตอบ "เห็นลูกหายไปนาน" ท่านมองสำรวจรินดา แล้วใบหน้าของท่านก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา ​"ส่วนเธอ... รินลดา... มีอะไรที่ต้องคุยกับลูกชายของฉันในเวลานี้อีก"

"ผมกำลังคุยกับเธออยู่ครับแม่" ภัทรพูดแทรก

"พอได้แล้ว!" คุณหญิงอรุณรัศมีตวาด "แม่เห็นแล้วว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น" ท่านมองรินดาด้วยสายตาที่ตำหนิ "ลูกสะใภ้ที่ดีเขาไม่ทำแบบนี้"

"แล้วคุณแม่คิดว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ครับ?" ​ภัทรถามเสียงเย็น

"แม่ไม่รู้ว่าพวกเธอมีปัญหาอะไรกัน แต่แม่ขอให้พวกเธอจัดการเรื่องของพวกเธอให้จบๆ ไป" คุณหญิงอรุณรัศมีกล่าว "และคืนนี้... ภัทร... ลูกต้องไปกับแม่"

ภัทรหันไปมองคุณหญิงอรุณรัศมีด้วยสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็ยอมพยักหน้า "ครับแม่"

ก่อนที่ภัทรจะก้าวออกจากห้องไป เขาก็หันกลับมามองรินดาอีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายที่เธออ่านไม่ออก "จำคำพูดของฉันไว้ รินดา" เขากล่าวเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับมารดา

เมื่อทั้งสองคนหายลับไปจากสายตา รินดาก็ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้อง เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ จดหมายของพี่สาว ความหวาดกลัวต่อภัทร และเหตุการณ์ในงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้ มันทำให้เธอแทบจะทนไม่ไหว

เธอหยิบจดหมายของรินลดาขึ้นมาอ่านอีกครั้ง พยายามหาเบาะแสเพิ่มเติมเกี่ยวกับความจริงที่ซ่อนเร้นนั้น... พ่อ แม่ ภัทร ความโลภ ความแค้น... ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันอย่างไร?

ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิด จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเบาๆ รินดาเงยหน้าขึ้นมองประตูด้วยความประหลาดใจ ใครกัน? ภัทรกลับมา?

เธอค่อยๆ เดินไปเปิดประตู และสิ่งที่เธอเห็นก็ทำให้เธอแทบไม่เชื่อสายตา...

ภัทรยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องของเธอ มือข้างหนึ่งถือถุงยา และอีกข้างหนึ่งถือแก้วน้ำ

"คุณภัทร?" รินดาอุทานด้วยความตกใจ "คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่คะ"

ภัทรไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่ยื่นถุงยาและแก้วน้ำให้กับเธอ "ทานยาซะ" เขาพูดเสียงเบา

รินดาเอื้อมมือไปรับถุงยามาด้วยความงุนงง "นี่... นี่มันอะไรคะ"

"ยาแก้ปวดหัว" ภัทรตอบ "เมื่อคืนเธอคงจะเหนื่อยมาก"

รินดาอึ้งไป เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี ภัทรที่เกลียดเธอถึงขนาดนี้ กลับมาหาเธอพร้อมกับยาแก้ปวดหัว? นี่มันเป็นแผนการอะไรอีก? หรือว่าเขาไม่ได้เกลียดเธออย่างที่เขาแสดงออก?

"ขอบคุณค่ะ" รินดาพูดเสียงแผ่วเบา

ภัทรมองมาที่เธอ ดวงตาของเขาดูอ่อนลงเล็กน้อย ราวกับมีความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน "ถ้ามีอะไร... ก็บอกฉัน" เขาพูด ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้รินดาได้แต่ยืนงงอยู่กับเหตุการณ์ตรงหน้า

ความสับสนก่อตัวขึ้นในใจของรินดาอย่างรวดเร็ว ภัทรเกลียดเธอ... เขาเกลียดเธอมากจริงๆ แต่ทำไม... ทำไมเขาถึงแสดงความห่วงใยเธอในวันนี้? หรือว่าสิ่งที่เธอเห็นมันไม่ใช่ความจริงทั้งหมด?

เธอเริ่มสงสัยในความรู้สึกของตัวเอง เธอไม่ควรจะรู้สึกดีใจที่เขาห่วงใยเธอ... ไม่เลย... เธอไม่ควรมีความรู้สึกอะไรให้กับเขาเลยทั้งสิ้น

แต่ทำไม... หัวใจของเธอถึงเต้นแรงทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้? ทำไมเธอถึงรู้สึกถึงสายใยบางอย่างที่ผูกพันเธอไว้กับเขา?

รินดาได้แต่ยืนมองตามหลังภัทรไปที่กำลังเดินหายลับไป เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ ก็คือ... ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างเธอกับภัทร... มันกำลังจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ... และเธอเองก็เริ่มรู้สึกถึงความรู้สึกที่เธอไม่ควรจะมี...