"เธอ... มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?" เสียงของภัทรเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของรินดา ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องมาที่เธอ ราวกับจะทะลุเข้าไปในดวงวิญญาณ รินดาตัวสั่นสะท้านราวกับใบไม้ต้องลม ในใจของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอเพิ่งจะได้รับรู้ความจริงอันน่าตกใจเกี่ยวกับอุบัติเหตุของพี่สาว ที่ว่าภัทรคือผู้อยู่เบื้องหลัง! และตอนนี้... เขามายืนอยู่ตรงหน้าเธอในสภาพที่ดูเหมือนจะรู้ทุกอย่าง!
ชานนท์รีบก้าวเข้ามาขวางระหว่างรินดากับภัทร "ภัทร... ฉันกำลังจะคุยกับรินดาเรื่องบางอย่างพอดี"
"เรื่องบางอย่าง? ที่เธอต้องแอบคุยกันในห้องทำงานส่วนตัวของเธอตอนที่ผมไม่อยู่?" ภัทรย้อนถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ ดวงตาของเขากวาดมองไปที่รินดาอีกครั้ง ก่อนจะหันมาจ้องมองชานนท์เขม็ง "ผมว่า... มันไม่ใช่แค่เรื่อง 'บางอย่าง' หรอกนะ คุณชานนท์"
รินดาพยายามรวบรวมสติ เธอรู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาตัดสินชี้ขาด เธอจะปล่อยให้ภัทรหลอกลวงต่อไป หรือจะเปิดโปงความจริงทั้งหมด! ความคิดเกี่ยวกับพี่สาวที่จากไปอย่างไม่เป็นธรรม ตอกย้ำความกล้าหาญในใจของเธอ
"ฉัน... ฉันรู้ทุกอย่างแล้วค่ะ คุณภัทร" รินดาเอ่ยเสียงสั่น แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ฉันรู้ว่าใครเป็นคนทำร้ายพี่อรทัย"
คำพูดของรินดาทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งตึงเครียด ภัทรนิ่งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนอ่านไม่ออก แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่รินดาไม่เคยเห็นมาก่อน... มันไม่ใช่ความโกรธแค้น แต่เป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนยิ่งกว่านั้น
"รู้? รู้เรื่องอะไร?" ภัทรถามกลับ เสียงของเขาค่อยๆ เบาลง แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่น่าเกรงขาม
"ฉันรู้ว่า... คุณเป็นคนสั่งให้ดัดแปลงรถของพี่อรทัย" รินดานัยน์ตาของเธอประสานเข้ากับดวงตาของภัทร เธอไม่กลัวอีกต่อไป ความเจ็บปวดจากการสูญเสียพี่สาว ทำให้เธอพร้อมจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง
ใบหน้าของภัทรซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาหันไปมองชานนท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเจ็บปวด "คุณ... คุณบอกเธอแล้วเหรอ?"
"ฉัน... ฉันไม่สามารถปิดบังความจริงไปตลอดได้ ภัทร" ชานนท์ตอบเสียงแผ่วเบา
ภัทรหันกลับมามองรินดาอีกครั้ง คราวนี้ความโกรธแค้นเริ่มฉายชัดขึ้นในดวงตาของเขา "นี่มัน... นี่มันคือแผนการของเธอสินะ! เธอรู้ความจริงมาตลอด! แล้วก็แกล้งทำเป็นไม่รู้! แกล้งทำเป็นอ่อนแอ! เพื่อรอวันที่จะเปิดโปงฉัน!"
"แผนการ? คุณกำลังพูดถึงแผนการอะไรคะ!" รินดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ฉันไม่เคยมีแผนการอะไร! ฉันแค่... ฉันแค่ต้องการความจริง! ฉันต้องการรู้ว่าใครเป็นคนพรากชีวิตพี่สาวของฉันไป!"
"ความจริง? ความจริงที่เธออยากรู้ คือเธอจะทำลายฉันใช่ไหม!" ภัทรตะคอกเสียงดัง ความอดทนของเขาขาดสะบั้น "เธอรู้ไหมว่าฉันต้องเจออะไรมาบ้าง! เธอรู้ไหมว่าฉันถูกบีบคั้นแค่ไหน! เธอรู้ไหมว่าสิ่งที่อรทัยทำ มันร้ายแรงแค่ไหน!"
"บีบคั้น? ร้ายแรง? คุณกำลังจะบอกว่า... พี่อรทัยทำอะไรผิดร้ายแรงถึงขั้นที่คุณต้องฆ่าเธออย่างนั้นเหรอคะ!" รินดาตะโกนกลับ ความโกรธที่ถูกเก็บกดไว้มานานเริ่มปะทุขึ้น
"เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย!" ภัทรเดินเข้ามาหารินดาอย่างรวดเร็ว เขาจับแขนของเธอไว้แน่นจนรินดาเจ็บ "อรทัย... เธอพยายามจะทำลายทุกอย่างของฉัน! เธอวางแผนที่จะขโมยทุกอย่างไป! เธอเป็นคนที่อันตรายกว่าที่เธอคิด!"
"ไม่จริง! พี่อรทัยรักคุณนะคะ! เธอไม่เคยคิดร้ายกับคุณ!" รินดาท้วงอย่างสิ้นหวัง เธอไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ภัทรพูด
"ความรัก? เธอพูดถึงความรักเหรอ! ความรักของอรทัยคือการหลอกลวง! การหักหลัง! เธอรู้ไหมว่าเธอทำลายผมมากแค่ไหน!" ภัทรปล่อยแขนของรินดาอย่างแรงจนเธอเซถอยหลังไป
"แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงแต่งงานกับฉันล่ะคะ! ถ้าคุณเกลียดพี่อรทัยขนาดนี้! ถ้าคุณคิดว่าฉันก็เหมือนพี่สาวของคุณ! ทำไมคุณถึงยอมแต่งงานกับฉัน! นี่มันคือการแก้แค้นใช่ไหม! คุณกำลังจะทำให้ฉันทรมานใช่ไหม!" รินดากล่าวเสียงสั่น น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม
ภัทรมองรินดาด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความโกรธแค้นในแววตาของเขาลดลงไปเล็กน้อย ถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะอธิบาย
"การแต่งงานกับเธอ... มันไม่ใช่การแก้แค้น รินดา" ภัทรกล่าวเสียงเบาลง "มันคือ... การชดใช้"
"ชดใช้? ชดใช้ในสิ่งที่พี่อรทัยทำอย่างนั้นเหรอคะ! คุณกำลังจะทำให้ฉันต้องรับผิดชอบแทนพี่สาวของฉันอย่างนั้นเหรอ!" รินดาหัวเราะเยาะอย่างขมขื่น
"ไม่ใช่แบบนั้นทั้งหมด" ภัทรเดินเข้าไปใกล้รินดาอีกครั้ง เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันไม่กี่ก้าว "ฉัน... ฉันต้องปกป้องเธอ รินดา"
"ปกป้อง? คุณกำลังปกป้องฉันจากการทำลายธุรกิจของครอบครัวฉันอย่างนั้นเหรอคะ! คุณกำลังจะบอกว่า... คุณแต่งงานกับฉัน เพื่อไม่ให้ฉันไปเปิดโปงแผนการของพี่อรทัยอย่างนั้นเหรอคะ!" รินดาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวในใจ เธอรู้ดีว่าพี่สาวของเธอมีเบื้องหลังที่ดำมืด แต่เธอไม่เคยคิดว่ามันจะร้ายแรงถึงขนาดนี้
"เธอ... เธอรู้เรื่องบางอย่างเกี่ยวกับแผนการของอรทัยแล้วสินะ" ภัทรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ประหลาดใจ "คุณชานนท์... คุณบอกเธอไปถึงไหนแล้ว?"
"ฉันบอกเธอ... แค่บางส่วน" ชานนท์ตอบอย่างระมัดระวัง "ฉันบอกเธอว่าภัทรเป็นคนทำรถของอรทัยเสียหาย... แต่ฉันไม่ได้บอกเธอเรื่องแผนการทั้งหมด"
"แผนการอะไรคะ! พี่อรทัยมีแผนการอะไร! แล้วทำไมคุณถึงต้องปกป้องฉัน! คุณกำลังปิดบังอะไรฉันอีก!" รินดารู้สึกเหมือนกำลังถูกโยนลงไปในวังวนแห่งความลับที่ไม่สิ้นสุด
ภัทรหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังต่อสู้กับอารมณ์ภายใน "อรทัย... เธอวางแผนจะทำลายธุรกิจของตระกูลเรา... และใช้ประโยชน์จากเธอ"
"ใช้ประโยชน์จากฉัน? ยังไงคะ!" รินดาถามอย่างร้อนรน
"เธอ... เธอคือ 'กุญแจ' ที่อรทัยใช้ในการเข้าถึงข้อมูลบางอย่าง... ข้อมูลที่จะทำให้เธอทำลายเราได้ทั้งหมด" ภัทรกล่าว "และถ้าอรทัยทำสำเร็จ... เธอเองก็จะตกอยู่ในอันตรายด้วย"
"อันตราย? ฉันจะอันตรายยังไงคะ!" รินดาเริ่มรู้สึกหวาดกลัวจริงๆ "แล้วคุณ... คุณจะทำยังไงกับฉัน! ถ้าฉันรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว!"
ภัทรมองรินดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด "ฉัน... ฉันไม่รู้" เขาตอบเสียงแผ่วเบา "แต่สิ่งที่ฉันรู้แน่ๆ คือ... ฉันไม่ต้องการให้เธอต้องตกอยู่ในอันตราย"
"ถ้าอย่างนั้น... ทำไมคุณถึงทำร้ายพี่อรทัย! ทำไมคุณถึงทำให้เธอต้องตาย!" รินดาตะโกนถาม น้ำตาของเธอไหลไม่หยุด
"ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เธอตาย!" ภัทรกล่าวเสียงเครียด "ฉันแค่ต้องการหยุดเธอ! หยุดแผนการของเธอ! ฉันไม่ได้คิดว่า... มันจะนำไปสู่หายนะแบบนี้!"
"แต่คุณก็ทำ! คุณทำให้พี่ของฉันตาย!" รินดาตะโกนเสียงดัง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า
"ฉันรู้... และฉันเสียใจ" ภัทรกล่าว "แต่สิ่งที่เธอต้องรู้คือ... ฉันไม่ได้เกลียดเธอ รินดา"
"แล้วคุณรักฉันเหรอคะ! คุณแต่งงานกับฉันเพราะคุณรักฉันอย่างนั้นเหรอ!" รินดาหัวเราะเยาะอย่างขมขื่น "นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน! ตอนแรกคุณเกลียดฉัน ตอนนี้คุณบอกว่าคุณไม่ได้เกลียดฉัน แล้วต่อไปคุณจะบอกว่าคุณรักฉันอย่างนั้นเหรอ!"
"ฉัน... ฉันไม่ได้รักเธอ" ภัทรกล่าวอย่างตรงไปตรงมา "แต่ฉัน... ฉันรู้สึกบางอย่าง... กับเธอ"
"รู้สึกบางอย่าง? รู้สึกอะไรคะ!" รินดาจ้องมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ
"ความรู้สึกที่... ซับซ้อน" ภัทรกล่าว "มันไม่ใช่ความเกลียด... แต่มันก็ไม่ใช่ความรัก... ในตอนนี้"
"แล้วมันคืออะไรกันแน่!" รินดากำลังจะคลั่งตาย เธอไม่เข้าใจอะไรเลย!
"ฉัน... ฉันอยากจะอธิบายให้เธอฟัง" ภัทรพูดพลางเอื้อมมือไปจะสัมผัสใบหน้าของรินดา แต่รินดาก็ผงะถอยหลังไป
"อย่า! อย่ามาแตะตัวฉัน! ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณทั้งนั้น!" รินดากล่าวเสียงดัง "ฉันจะเปิดโปงคุณ! ฉันจะบอกทุกคนว่าคุณคือใคร! คุณคือฆาตกร!"
"รินดา! ใจเย็นๆ ก่อน!" ชานนท์พยายามเข้ามาห้าม
"ไม่ค่ะ! ฉันจะไม่ใจเย็น! ฉันจะไม่มีวันให้อภัยเขา!" รินดาตะโกนเสียงดัง เธอหันหลังให้กับภัทรและชานนท์ ก่อนจะวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
ภัทรมองตามหลังรินดาไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำลงไปนั้น จะนำพาไปสู่จุดจบแบบไหน
"เธอ... เธอกำลังจะไปไหน!" ภัทรถามชานนท์
"ผม... ผมไม่แน่ใจ" ชานนท์ตอบเสียงเครียด "แต่ผมกลัวว่า... เธอจะทำอะไรที่เสี่ยงอันตราย"
ภัทรมองไปที่ประตูที่รินดาเพิ่งวิ่งออกไป แววตาของเขาฉายแววของความกังวลและความรู้สึกผิดอันใหญ่หลวง เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะบานปลายไปถึงขนาดนี้
"ฉัน... ฉันต้องหยุดเธอ" ภัทรกล่าวอย่างมุ่งมั่น "ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป"
เขารีบวิ่งออกจากห้องไปอีกคน ทิ้งให้ชานนท์ยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบที่เต็มไปด้วยความอึดอัดและความไม่แน่นอน
รินดาวิ่งออกมาจากห้องทำงานของชานนท์อย่างไม่คิดชีวิต หัวใจของเธอเต้นระส่ำราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป สิ่งเดียวที่เธอรู้คือ... เธอไม่สามารถอยู่ใกล้ภัทรได้อีกต่อไป!
แต่เมื่อเธอวิ่งไปถึงโถงทางเดินหลัก เธอก็ต้องชะงัก!
ร่างสูงสง่าของภัทรยืนขวางทางเธออยู่! ดวงตาคมกริบของเขากำลังจ้องมองมาที่เธอ ราวกับจะรู้ทุกความคิดของเธอ!
"เธอจะไปไหน รินดา?" ภัทรถามเสียงเย็นเยียบ "เธอกำลังจะไปเปิดโปงฉันใช่ไหม?"
รินดาตัวแข็งทื่อ เธอไม่มีทางหนี! เธอถูกขังอยู่ระหว่างความจริงอันโหดร้ายและความโกรธแค้นของสามีที่เธอเกลียด!
นักแสดงที่ฟินที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก