ตอนที่ 10 — หัวใจที่เริ่มสั่นไหวในเงาอดีต

"ฉันจะไปไหนได้อีกล่ะคะ ในเมื่อทางเดียวที่จะปลดหนี้ให้แม่ได้ ก็คือการอยู่ที่นี่ รับใช้คุณ" ดารารัตน์เอ่ยเสียงแผ่ว ขณะที่สายตาจับจ้องไปยังใบหน้าคมคายที่ไร้ซึ่งอารมณ์ของธนาคิน ดวงตาคู่นั้นยังคงฉายแววเย็นชาเหมือนวันแรกที่เธอมาถึง แต่ในความเย็นชานั้น ‌กลับมีบางสิ่งที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

"เธอมีทางเลือกอื่นเสมอ ดารารัตน์" ธนาคินพูดเสียงเรียบ สายตาของเขากวาดมองไปทั่วใบหน้าซีดเซียวของเธอ ราวกับกำลังประเมินบางสิ่งบางอย่าง "เพียงแต่เธอเลือกที่จะไม่ทำ"

คำพูดนั้นบาดลึกเข้ามาในใจของดารารัตน์ เธอรู้ดีว่าเขากำลังพูดถึงอะไร การจากไป ​การหลบหนี การยอมแพ้ แต่เธอทำไม่ได้ หน้าของแม่ที่กำลังป่วยหนักลอยเข้ามาในความคิด เธอไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ นอกเสียจากต้องทนอยู่ภายใต้เงาของเขาต่อไป

"ฉันไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ ค่ะ" เธอตอบกลับ ‍พยายามเก็บงำความรู้สึกที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "ฉันจะอยู่ที่นี่ จนกว่าจะใช้หนี้หมด"

ธนาคินไม่ตอบอะไร เพียงแต่พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้ดารารัตน์ยืนนิ่งอยู่กลางห้องรับแขกอันกว้างขวาง เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามเรียกสติให้กลับคืนมา ‌การอยู่ที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด ทุกย่างก้าว ทุกการกระทำของเธอล้วนอยู่ภายใต้การจับตามองของเขา

วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางงานบ้านที่หนักอึ้งและการเผชิญหน้ากับธนาคินที่แทบจะทุกวัน ดารารัตน์พยายามทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุด เธอเก็บกวาดบ้าน ทำอาหาร และคอยดูแลทุกอย่างให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ‍เธอพยายามไม่คิดถึงเรื่องราวในคืนนั้น ไม่คิดถึงสัมผัสที่เคยร่วมกัน ไม่คิดถึงคำพูดที่เคยแลกเปลี่ยนกัน แต่ยิ่งเธอพยายามมากเท่าไหร่ ภาพเหล่านั้นก็ยิ่งตามหลอกหลอนเธอมากขึ้นเท่านั้น

มีบางอย่างในตัวธนาคินที่ดึงดูดเธออย่างประหลาด แม้ว่าเขาจะเย็นชาและห่างเหิน แต่บางครั้ง เธอก็เห็นแววตาที่ซ่อนเร้นบางอย่างอยู่ภายใน ​ดวงตาที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความโดดเดี่ยว และความลับที่ไม่อาจเปิดเผย บางครั้ง เมื่อเธอเผลอสบตาเขา เธอรู้สึกเหมือนเห็นเงาของความเศร้าหมองฉายผ่านออกมา ราวกับว่าภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกร้าวของผู้ชายคนนี้ มีหัวใจดวงหนึ่งที่กำลังบอบช้ำ

ในอีกมุมหนึ่ง ​ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป จากนายจ้างกับลูกหนี้ มันเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ เมื่อเธอทำอาหารเช้าให้เขาตอนเช้าตรู่ แล้วเห็นเขานั่งทานอย่างเงียบๆ พร้อมกับสีหน้าผ่อนคลายกว่าปกติ เพียงเล็กน้อย แต่เธอก็สังเกตเห็น ​หรือเมื่อเธอจัดดอกไม้ในห้องนั่งเล่น แล้วเห็นเขายืนมองดอกไม้เหล่านั้นด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงกว่าที่เคย หรือแม้แต่เวลาที่เขาเดินผ่านเธอไป แล้วมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่ติดตัวเขา มันก็ทำให้ใจเธอหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก

คืนหนึ่ง หลังจากที่เธอทำอาหารเย็นเสร็จแล้ว เธอก็เดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อเก็บของ แล้วได้ยินเสียงเพลงบรรเลงเบาๆ ลอยมาจากห้องทำงานของธนาคิน เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ เธอค่อยๆ แง้มประตูออก แล้วเห็นภาพที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ธนาคินกำลังนั่งอยู่หน้าเปียโนตัวใหญ่ เขาไม่ได้สวมสูทหรูเหมือนทุกวัน แต่เป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวที่ปลดกระดุมบนออกสองสามเม็ด เผยให้เห็นลำคอระหง และแขนเสื้อที่ถูกพับขึ้นอย่างลวกๆ นิ้วเรียวยาวของเขากำลังบรรเลงบทเพลงที่ไพเราะและเศร้าสร้อยอย่างอ่อนโยน แสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟตั้งพื้นส่องลงมา ทำให้ใบหน้าของเขาดูอ่อนหวานและนุ่มนวลกว่าที่เธอเคยเห็น

ดารารัตน์ยืนมองภาพนั้นอย่างเงียบๆ ไม่กล้าที่จะขยับหรือส่งเสียงใดๆ เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าธนาคินจะเล่นเปียโนได้ และที่สำคัญกว่านั้น เธอไม่เคยเห็นเขาในมุมที่อ่อนโยนและเปราะบางเช่นนี้มาก่อน บทเพลงนั้นเหมือนจะสื่อสารกับความรู้สึกภายในใจของเธอ มันเต็มไปด้วยความโหยหา ความเหงา และความปรารถนาบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

เมื่อเพลงจบลง ธนาคินก็วางมือลงบนคีย์บอร์ด แล้วเอนศีรษะลงไปพัก เขาดูเหมือนจะเหนื่อยล้า หรืออาจจะกำลังจมอยู่กับความคิดบางอย่าง ดารารัตน์ตัดสินใจรวบรวมความกล้า แล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ

"เพราะมากค่ะ"

ธนาคินสะดุ้งเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมา แล้วสายตาของเขาก็ประสานเข้ากับดารารัตน์ที่ยืนอยู่ตรงประตู เขาดูเหมือนจะตกใจที่เห็นเธออยู่ที่นั่น แต่แววตาของเขาไม่ได้ฉายแววเย็นชาเหมือนทุกครั้ง

"เธอ... มาทำอะไรตรงนี้" เขาถามเสียงห้วน แต่แฝงด้วยความแปลกใจ

"ฉัน... ได้ยินเสียงเพลงค่ะ" ดารารัตน์ตอบ พลางเดินเข้าไปใกล้ "ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณเล่นเปียโนได้"

ธนาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "มันเป็น... งานอดิเรกเก่าๆ ของฉัน"

"เพลงเมื่อกี้... เศร้าจังค่ะ" ดารารัตน์เอ่ยต่อ "เหมือน... เหมือนคนกำลังรอใครสักคน"

คำพูดของเธอทำให้ธนาคินเงียบไปอีกครั้ง เขาจ้องมองมาที่เธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา "บางที... มันอาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้"

ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในใจของดารารัตน์กำลังเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เธอพบว่าตัวเองกำลังมองหาช่วงเวลาที่จะได้เห็นธนาคินในมุมที่แตกต่างออกไป เธอเริ่มสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวันของเขา เช่น วิธีที่เขาดื่มกาแฟตอนเช้า วิธีที่เขาอ่านหนังสือ หรือแม้แต่รอยย่นเล็กๆ ที่ปรากฏบนหน้าผากเมื่อเขากำลังครุ่นคิด

ความรู้สึกนี้มันอันตราย และเธอรู้ดี แต่มันก็เป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถควบคุมได้ ยิ่งเธออยู่ใกล้เขามากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าไปในโลกของเขา โลกที่เต็มไปด้วยปริศนาและความลับ

คืนนั้น หลังจากที่เธอเข้านอนแล้ว ดารารัตน์ก็พลิกตัวไปมาบนเตียง เธอนึกถึงใบหน้าของธนาคินตอนเล่นเปียโน ความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านในอก และความหวั่นไหวที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ เธอพยายามบอกตัวเองว่านี่เป็นเพียงภาพลวงตา เป็นเพียงความรู้สึกที่เกิดขึ้นชั่วคราวจากการอยู่ใกล้ชิดกัน แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่

บางที... ความรู้สึกนี้ อาจจะพาเธอไปในทิศทางที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน หรืออาจจะพาเธอไปสู่หายนะที่รออยู่เบื้องหน้า

ขณะที่เธอเริ่มจะเคลิ้มหลับ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ทำให้เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวล ใครจะมาเคาะประตูห้องเธอในเวลานี้?

เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่ประตูอย่างช้าๆ มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะที่เอื้อมไปจับลูกบิด

"ใครคะ?" เธอถามเสียงแผ่ว

ไม่มีเสียงตอบกลับมา มีเพียงความเงียบอันน่าอึดอัด

ทันใดนั้น ประตูห้องของเธอก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของธนาคินที่ยืนอยู่ตรงหน้า แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างส่องกระทบใบหน้าของเขา ทำให้เห็นเงาของความกังวลบางอย่างปรากฏอยู่บนดวงตาคู่นั้น

"มีอะไรคะ คุณธนาคิน?" ดารารัตน์ถาม พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น

ธนาคินก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบๆ ก่อนจะปิดประตูลง เสียงประตูปิดลงอย่างแผ่วเบา ยิ่งเพิ่มความรู้สึกไม่ปลอดภัยให้กับดารารัตน์

"ฉัน... ฝันร้าย" เขาพูดเสียงแหบพร่า ราวกับว่าคำพูดนั้นยากจะหลุดออกมาจากริมฝีปาก "ฉัน... ฉันแค่อยากจะมาดูให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัย"

ดารารัตน์ยืนนิ่ง ทำอะไรไม่ถูกกับคำพูดนั้น หัวใจของเธอเต้นรัวแรงกว่าเดิมอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างไม่สามารถควบคุมได้