"เธอเป็นคนของฉัน" เสียงกระซิบข้างใบหูเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่กำลังจะกัดกินหัวใจดารารัตน์ให้แข็งตายไปเสียตรงนั้น คำพูดนั้นไม่ใช่คำหวานที่เอ่ยออกมาจากปากของ 'เขา' ชายหนุ่มผู้เย็นชาที่เธอต้องยอมจำใจมาทำงานใช้หนี้ในคฤหาสน์หรูแห่งนี้ แต่เป็นคำพูดที่ดังมาจากใครอีกคน... ใครกัน? จู่ๆ ความมืดก็เหมือนจะกลืนกินทุกสิ่งรอบตัว ดารารัตน์พยายามจะกรีดร้อง แต่เสียงกลับติดอยู่ที่ลำคอ ภาพสุดท้ายที่เห็นคือใบหน้าของชายปริศนาที่ซ่อนอยู่ใต้เงาตะคุ่มของต้นไม้ใหญ่ในสวน ก่อนที่สติจะเลือนหายไป...
เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ ดารารัตน์พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงนุ่มในห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ไม่ใช่ห้องเล็กๆ ที่เธอเคยพัก มันคือห้องนอนของ 'เขา' คันทรี่! หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความสับสนและหวาดกลัว สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน เธอน่าจะถูกทำร้ายหรือลักพาตัวไปแล้ว!
"ตื่นแล้วเหรอ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากมุมห้อง คันทรี่ปรากฏตัวขึ้น เขาอยู่ในชุดลำลอง แต่แววตาเย็นชาคู่นั้นยังคงเหมือนเดิม เขาก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับแก้วกาแฟร้อนในมือ "ดื่มนี่ซะ จะได้รู้สึกดีขึ้น"
ดารารัตน์ผงะถอยหลัง "เมื่อคืน... เกิดอะไรขึ้น? ใครกันที่พูดแบบนั้น?" เธอถามเสียงสั่น
คันทรี่ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ ราวกับไม่ใส่ใจในความตื่นตระหนกของเธอ "ไม่มีอะไรหรอก คนสวนเมาเหล้า เห็นภาพหลอนไปเอง"
"ไม่จริง!" ดารารัตน์ปฏิเสธเสียงดัง "ฉันได้ยินชัดเจน เขาบอกว่าฉันเป็นคนของคุณ! มันไม่ใช่คนสวนแน่ๆ"
แววตาของคันทรี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะข้างเตียง "ดารารัตน์ เธอคงเหนื่อยเกินไป เลยคิดไปเอง" เขาพูดน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ดวงตานั้นกลับสอดส่องไปทั่วใบหน้าของเธอ ราวกับพยายามจับผิดอะไรบางอย่าง
"ฉันไม่ได้คิดไปเอง! คุณกำลังปิดบังอะไรอยู่ใช่ไหม?" ดารารัตน์ลุกขึ้นจากเตียง เธอรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง คันทรี่ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดกับเธอเกี่ยวกับอุบัติเหตุในคืนนั้น และตอนนี้ยังมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นอีก
"เธอควรกินข้าวเช้า แล้วกลับไปทำงานของเธอได้แล้ว" คันทรี่พูดตัดบท เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ดารารัตน์เผชิญหน้ากับความสงสัยเพียงลำพัง
ตลอดทั้งวัน ดารารัตน์พยายามค้นหาคำตอบ เธอแอบสังเกตพฤติกรรมของทุกคนในคฤหาสน์ พนักงานทุกคนดูเหมือนจะปกติสุขดี ไม่มีใครมีท่าทีพิรุธเลยแม้แต่น้อย หรือว่าเธอจะเข้าใจผิดจริงๆ? แต่เสียงที่ได้ยินเมื่อคืนมันชัดเจนเสียจนเธอไม่สามารถปัดความรู้สึกนั้นทิ้งไปได้
ขณะที่เธอกำลังกวาดใบไม้แห้งในสวนหลังบ้าน สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งยืนพิงต้นไม้ใหญ่ที่เคยเห็นเมื่อคืน เขาแต่งกายด้วยชุดสีดำสนิท ใบหน้าถูกบดบังด้วยหมวกปีกกว้าง ดารารัตน์ใจหายวาบ เธอรีบหลบเข้าหลังพุ่มไม้ใหญ่ หัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว
ชายคนนั้นก้าวออกมาจากเงาไม้ เขาไม่ได้เดินตรงมาทางเธอ แต่เดินไปที่มุมหนึ่งของสวน แล้วหยิบซองจดหมายสีขาวที่ซ่อนอยู่ใต้แผ่นหินขึ้นมา เขากวาดตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ก่อนจะรีบเดินหายเข้าไปในป่าด้านหลังคฤหาสน์
ดารารัตน์รอจนแน่ใจว่าชายคนนั้นไปไกลแล้ว จึงค่อยๆ คลานออกมาจากที่ซ่อน เธอเดินไปยังจุดที่ชายคนนั้นเคยยืนอยู่ ใต้แผ่นหินนั้นมีร่องรอยของการถูกเปิดออก เธอลองขยับแผ่นหินดู ก็พบว่ามันสามารถยกขึ้นได้พอดี
ข้างในนั้นมีเพียงซองจดหมายสีขาวใบเดียว ดารารัตน์หยิบมันขึ้นมา มือของเธอสั่นเทา เธอเปิดมันออกอย่างเชื่องช้า ข้อความภายในเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า...
"ถึงคุณคันทรี่
ข้าฯ รู้ความลับของคุณดี คุณไม่สามารถทำลายหลักฐานได้อีกต่อไป หากข้าฯ เป็นอะไรไป โปรดทราบว่าทุกอย่างจะถูกเปิดเผย
จาก... ศัตรูที่มองไม่เห็น"
ดารารัตน์อ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา ศัตรูที่มองไม่เห็น? ความลับ? หลักฐาน? อะไรกันแน่ที่คันทรี่กำลังปิดบัง? และทำไมเธอถึงเข้ามาพัวพันกับเรื่องราวอันดำมืดนี้?
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นใกล้เข้ามา ดารารัตน์สะดุ้งสุดตัว เธอรีบเก็บซองจดหมายใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วรีบเดินกลับไปที่ตัวบ้านราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่เธอก็รู้ดีว่า ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว มีใครบางคนกำลังวางแผนร้ายต่อคันทรี่ และเธอก็อาจจะตกเป็นเป้าหมายไปโดยไม่รู้ตัว
เย็นวันนั้น ขณะที่เธอกำลังเตรียมอาหารเย็นในครัว เสียงโทรศัพท์มือถือของคันทรี่ก็ดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน เขาไม่ได้พกมันติดตัวมาด้วย ดารารัตน์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจรับสาย
"ฮัลโหล" เธอเอ่ยเสียงเบา
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงผู้ชายทุ้มต่ำดังมา "นี่มันเป็นของคุณ... ใช่ไหม?"
"คุณคันทรี่ไม่ได้อยู่ที่นี่ค่ะ" ดารารัตน์พยายามตอบอย่างนุ่มนวล
"ผมรู้... แต่ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกเธอ" เสียงนั้นฟังดูจริงจัง "เรื่องเกี่ยวกับความลับที่เขาเก็บไว้... และเรื่องที่จะเกิดขึ้นกับเธอ"
ดารารัตน์ยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อ "คุณ... คุณคือใคร?"
"ผมคือคนที่กำลังจะปกป้องคุณ... และคนที่กำลังจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด" ชายคนนั้นตอบ ก่อนจะวางสายไป ทิ้งให้ดารารัตน์จมอยู่ในห้วงความคิดอันสับสนและหวาดระแวง
เธอไม่รู้เลยว่า การรับสายครั้งนั้น กำลังจะนำพาเธอไปสู่ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้...
รักลวงของคืนเดียว
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก