แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องพักอันแสนคุ้นเคย ดารารัตน์กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเล็กๆ ในมุมห้อง เสียงพิมพ์ดีดของเธอที่ดังเป็นจังหวะแผ่วเบา ผสมผสานกับเสียงรถราที่วิ่งขวักไขว่จากภายนอก สัญญาณของการเริ่มต้นวันใหม่ที่เธอพยายามจะใช้ชีวิตอย่างปกติสุข
สิบปี... สิบปีแล้วที่เธอจากบ้านพักคนชราแห่งนั้นมา สิบปีที่เธอเลือกที่จะหลบซ่อนตัวตนที่แท้จริงของเธอจากโลกภายนอก เธอเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ทำงานในร้านกาแฟเล็กๆ แห่งนี้ ซึ่งอยู่ห่างไกลจากความวุ่นวายและผู้คนมากมาย เธอได้สร้างโลกใบเล็กๆ ของตัวเองขึ้นมา โลกที่ไร้ซึ่งอดีตอันเจ็บปวด ไร้ซึ่งความทรงจำที่ตามหลอกหลอน
เธอคิดว่าเธอได้ลืมเขาไปแล้ว... ชัชวาลย์... ชายหนุ่มผู้เย็นชาที่เคยทำลายชีวิตเธอ แต่เมื่อสิบปีที่แล้ว การปรากฏตัวของเขาอีกครั้ง พร้อมกับคำขอโทษและคำมั่นสัญญาที่จะเริ่มต้นใหม่ ก็ทำให้หัวใจที่ด้านชาของเธอกลับเต้นแรงอีกครั้ง
เธอเลือกที่จะเชื่อเขา... เลือกที่จะให้โอกาสเขา...
แต่ชีวิตก็ไม่เคยเป็นไปตามที่คาดหวังเสมอไป...
เรื่องราวหลังจากนั้น... มันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะอธิบายได้หมด...
ชัชวาลย์... ชายผู้มีปมในใจมากมาย... ชายผู้แบกรับความลับดำมืดบางอย่างเอาไว้... เขาไม่สามารถทิ้งอดีตไปได้จริงๆ...
ความลับที่เธอเคยค้นพบในวันวาน... มันกลับมาหลอกหลอนพวกเขาอีกครั้ง...
การปรากฏตัวของ 'เธอ' คนนั้น... หญิงสาวผู้มีอดีตที่เกี่ยวพันกับชัชวาลย์อย่างลึกซึ้ง... ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาสั่นคลอน...
ความเชื่อใจที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้น... กลับถูกกัดกร่อนด้วยความสงสัยและความไม่ไว้วางใจ...
ดารารัตน์พยายามที่จะอดทน... พยายามที่จะเชื่อมั่นในตัวเขา... แต่เมื่อความจริงค่อยๆ เปิดเผยออกมา... เธอก็พบว่า... เธอได้ถูกหลอกอีกครั้ง...
ความลับที่ชัชวาลย์เก็บซ่อนเอาไว้... มันใหญ่หลวงเกินกว่าที่เธอจะรับไหว...
เขาไม่ได้รักเธอ... อย่างที่เธอคิด...
เขาเพียงแค่ต้องการใช้เธอ... เพื่อเป้าหมายบางอย่างของเขา...
และเมื่อเธอรู้ความจริง... เธอก็เลือกที่จะเดินจากไปอีกครั้ง...
แต่ครั้งนี้... เธอไม่ได้หนีไปอย่างไร้จุดหมาย...
เธอเลือกที่จะเผชิญหน้ากับมัน... เลือกที่จะต่อสู้...
เธอตัดสินใจที่จะไม่ยอมให้ใครมาทำลายชีวิตเธออีกต่อไป...
เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน สั่นสะเทือนขึ้น ทำให้ดารารัตน์ต้องละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์
เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย... เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจรับสาย
"สวัสดีค่ะ" เธอเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
"สวัสดีครับ... คุณดารารัตน์ใช่ไหมครับ?" เสียงของผู้ชายดังมาจากปลายสาย
"ใช่ค่ะ... มีอะไรให้ดิฉันช่วยคะ?"
"ผมโทรมาจาก... บริษัท 'ไตรภพกรุ๊ป' ครับ"
ดารารัตน์ชะงักไป... ชื่อของบริษัทนั้น... คุ้นหูเหลือเกิน...
"ไตรภพกรุ๊ป... บริษัทของคุณชัชวาลย์... ใช่ไหมคะ?" เธอถาม
"ถูกต้องครับ" ชายคนนั้นตอบ "ท่านประธาน... คุณชัชวาลย์... ต้องการพบคุณครับ... เป็นเรื่องสำคัญมาก"
หัวใจของดารารัตน์เต้นระรัวอีกครั้ง... ชัชวาลย์... เขากลับมาแล้ว... หลังจากการจากไปของเธอ...
"เรื่องสำคัญ... คือเรื่องอะไรคะ?" เธอถาม
"ผม... ผมไม่สามารถให้รายละเอียดได้ครับ... แต่ท่านประธานยืนยันว่า... เป็นเรื่องที่คุณต้องรู้... และเกี่ยวข้องกับ... อดีตของคุณ"
อดีต... คำนั้นทำให้ดารารัตน์รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง
เธอคิดว่าเธอได้หลีกหนีจากอดีตไปแล้ว... แต่ดูเหมือนว่า... อดีตจะตามมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง...
"ฉัน... ฉันไม่สะดวกค่ะ" เธอตอบ เสียงของเธอแห้งผาก
"คุณดารารัตน์ครับ... ท่านประธาน... ยืนยันว่า... ถ้าคุณไม่มาพบ... อาจจะมีผลกระทบ... ต่อ... 'เรื่องราวในอดีต' ของคุณครับ"
คำพูดสุดท้ายนั้น... มันเหมือนเป็นอาวุธที่พุ่งตรงเข้ามาทำลายกำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาอย่างมั่นคง
เรื่องราวในอดีต... มันหมายถึงอะไร?
เธอจะถูกเปิดโปง?
ความลับที่เธอซ่อนเร้นมาตลอด... จะถูกเปิดเผย?
"เมื่อไหร่คะ?" เธอถาม เสียงของเธอสั่นเครือ
"พรุ่งนี้... เวลาสิบโมงเช้า... ที่สำนักงานใหญ่... ของไตรภพกรุ๊ปครับ"
วันรุ่งขึ้น... ดารารัตน์ยืนอยู่หน้าอาคารสูงระฟ้าที่ดูโอ่อ่าและทรงพลัง... ตึก 'ไตรภพกรุ๊ป'...
เธอสูดลมหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมสติ...
เธอไม่รู้ว่าอะไรกำลังรอเธออยู่ที่นี่... แต่เธอรู้เพียงแค่ว่า... เธอต้องเผชิญหน้ากับมัน...
เธอเดินเข้าไปในอาคาร... บรรยากาศภายในดูหรูหราและเย็นชา... พนักงานทุกคนสวมชุดเครื่องแบบสีเข้ม... ใบหน้าของพวกเขาดูเคร่งขรึม...
เธอถูกพาขึ้นลิฟต์แก้ว... ขึ้นไปยังชั้นบนสุด...
เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก... เธอก็ได้เห็นเขา...
ชัชวาลย์...
ชายหนุ่มผู้เย็นชา... ผู้ที่เคยทำให้เธอเจ็บปวด... ผู้ที่เธอเคยรัก...
เขายืนอยู่ที่นั่น... ยืนรอเธออยู่...
ใบหน้าของเขาดูอ่อนล้า... ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเศร้า...
"คุณ... มาแล้วเหรอ..." เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า
ดารารัตน์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น... เธอไม่รู้จะพูดอะไร...
"ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ... ทำไมคุณถึงอยากพบฉัน?" เธอถาม
"ผม... ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ" ชัชวาลย์ตอบ "เรื่องที่... คุณต้องรู้"
เขาเดินเข้ามาใกล้เธอ... และยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้เธอ...
"นี่คือ... หลักฐาน... ที่จะพิสูจน์... ว่าทุกอย่าง... ที่เคยเกิดขึ้น... มันไม่ใช่ความผิดของคุณ... แต่เป็นความผิดของ... คนอื่น"
ดารารัตน์รับซองเอกสารมา... มือของเธอสั่นเทา...
เธอค่อยๆ เปิดซองออก... และหยิบเอกสารข้างในออกมา...
รูปถ่าย... เอกสาร... จดหมาย...
ภาพเหล่านั้น... มันทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ...
มันคือหลักฐาน... ที่บ่งชี้ว่า... การล่มสลายของธุรกิจครอบครัวเธอ... ไม่ใช่ความผิดของเธอ...
แต่เป็นแผนการอันชั่วร้าย... ของใครบางคน...
และคนคนนั้น... ก็คือ...
"ใครคะ... ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้?" ดารารัตน์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ชัชวาลย์มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เขา... คือคนที่คุณไม่เคยรู้จัก... แต่เขา... เป็นคนที่เกี่ยวข้องกับ... อดีตของคุณ... อย่างใกล้ชิด"
ดารารัตน์จ้องมองเอกสารในมือ... ภาพถ่ายใบหนึ่ง... เป็นรูปผู้หญิงคนหนึ่ง... ใบหน้าของเธอ... ดูคุ้นตาอย่างประหลาด...
"คนนี้... คือใครคะ?" ดารารัตน์ถาม
"เธอ... คือ... แม่เลี้ยงของคุณ" ชัชวาลย์ตอบ
ดารารัตน์แทบจะยืนไม่อยู่... แม่เลี้ยง? ผู้หญิงที่เธอเคยคิดว่า... เป็นคนที่ใจดี... ผู้หญิงที่เธอเคยรัก...
"ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้..." เธอพึมพำ
"ผม... ผมขอโทษนะดารารัตน์... แต่มันคือความจริง" ชัชวาลย์พูด "เธอ... คือคนที่วางแผนทำลายครอบครัวของคุณ... เพื่อ... เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง"
ดารารัตน์มองใบหน้าที่ซีดเซียวของชัชวาลย์... เธอเห็นความเจ็บปวดที่เขาแบกรับ...
"แล้ว... แล้วคุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ?" เธอถาม
"ผม... ผมสืบหามาตลอด... ตั้งแต่วันที่คุณหนีไป" ชัชวาลย์ตอบ "ผม... ผมอยากจะพิสูจน์... ว่าคุณไม่ได้เป็นคนผิด"
"แต่... ทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน?" ดารารัตน์ถาม
"ผม... ผมกลัว... กลัวว่าคุณจะไม่เชื่อผม" ชัชวาลย์ตอบ "ผม... กลัวว่าคุณจะเกลียดผม... ไปตลอดกาล"
ดารารัตน์มองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย... ทั้งความโกรธ... ความเสียใจ... และความเห็นใจ...
เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะรู้สึกอย่างไร...
เธอได้ถูกหลอก... มาตลอด...
โดยคนที่เธอรัก... และคนที่เธอไว้ใจ...
แต่ในขณะเดียวกัน... เธอก็รู้สึกขอบคุณ... ชัชวาลย์... ที่เขาไม่เคยทิ้งเธอไปไหน...
"แล้ว... แล้วตอนนี้... เราควรจะทำยังไงคะ?" ดารารัตน์ถาม
"ผม... ผมอยากจะให้คุณ... ยอมรับความจริง... และ... เริ่มต้นชีวิตใหม่... ไปกับผม" ชัชวาลย์ตอบ
ดารารัตน์มองเขาด้วยความลังเล... เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถให้อภัยเขาได้หรือไม่...
แต่... ในขณะเดียวกัน... เธอก็รู้สึกถึงบางอย่าง... ที่ดึงดูดให้เธอเข้าหาเขา...
"ฉัน... ฉันไม่แน่ใจ" เธอพูด
"ผม... ผมเข้าใจ" ชัชวาลย์ตอบ "แต่... ผมอยากให้คุณรู้... ว่าผม... รักคุณนะดารารัตน์"
คำพูดนั้น... มันทำให้ดารารัตน์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง...
เธอไม่เคยคิดว่า... เขาจะรักเธอ...
แต่... ในขณะเดียวกัน... เธอก็รู้สึกถึงบางอย่าง... ที่ดึงดูดให้เธอเข้าหาเขา...
"คุณ... คุณพูดจริงเหรอคะ" ดารารัตน์ถาม
ชัชวาลย์พยักหน้า "ผม... ผมรักคุณนะดารารัตน์"
ดารารัตน์มองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอมองเห็นความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเหนื่อยล้า
"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันจะรู้สึกยังไง" เธอพูด
"ผม... ผมจะรอคุณ" ชัชวาลย์ตอบ "จนกว่าคุณจะ... พร้อม"
ดารารัตน์มองเขาด้วยความลังเล... เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถให้อภัยเขาได้หรือไม่...
แต่... ในขณะเดียวกัน... เธอก็รู้สึกถึงบางอย่าง... ที่ดึงดูดให้เธอเข้าหาเขา...
"ถ้าอย่างนั้น... ฉัน... ฉันจะให้โอกาสคุณ" ดารารัตน์พูด
ชัชวาลย์ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก "ขอบคุณนะดารารัตน์"
เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอ... และเอื้อมมือมาจับมือของเธอ...
มือของเขา... ยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม...
ดารารัตน์มองไปที่มือของเขา... เธอรู้สึกถึงบางอย่าง... ที่ดึงดูดให้เธอเข้าหาเขา...
"คุณ... คุณจะไปไหนคะ" ชัชวาลย์ถาม
"ฉัน... ฉันจะไปทำงาน" ดารารัตน์ตอบ
"แต่... คุณจะไปกับผมได้ไหม?" ชัชวาลย์ถาม "ผม... ผมอยากจะพาคุณไปเลี้ยงข้าว"
ดารารัตน์มองเขาด้วยความประหลาดใจ
"แต่... ฉัน... ฉันมีงานต้องทำ" เธอพูด
"ไม่เป็นไร... คุณพักผ่อนก่อนก็ได้" ชัชวาลย์พูด "ผม... ผมจะรอคุณ"
ดารารัตน์มองเขาด้วยความลังเล
เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะไปกับเขาหรือไม่
แต่... ในขณะเดียวกัน... เธอก็รู้สึกถึงบางอย่าง... ที่ดึงดูดให้เธอเข้าหาเขา...
"ถ้าอย่างนั้น... ฉัน... ฉันจะไปกับคุณ" ดารารัตน์พูด
ชัชวาลย์ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก "ขอบคุณนะดารารัตน์"
เขาจูงมือของเธอ... และพาเธอเดินออกจากสำนักงานใหญ่...
ดารารัตน์มองไปที่มือของเขา... เธอรู้สึกถึงบางอย่าง... ที่ดึงดูดให้เธอเข้าหาเขา...
"คุณ... คุณแน่ใจเหรอคะ" ดารารัตน์ถาม
ชัชวาลย์พยักหน้า "ผม... ผมแน่ใจ"
ดารารัตน์มองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอมองเห็นความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเหนื่อยล้า
"ถ้าอย่างนั้น... ฉัน... ฉันจะให้โอกาสคุณ" ดารารัตน์พูด
ชัชวาลย์ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก "ขอบคุณนะดารารัตน์"
เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอ... และเอื้อมมือมาจับมือของเธอ...
มือของเขา... ยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม...
ดารารัตน์มองไปที่มือของเขา... เธอรู้สึกถึงบางอย่าง... ที่ดึงดูดให้เธอเข้าหาเขา...
"คุณ... คุณจะไปไหนคะ" ชัชวาลย์ถาม
"ฉัน... ฉันจะไปทำงาน" ดารารัตน์ตอบ
"แต่... คุณจะไปกับผมได้ไหม?" ชัชวาลย์ถาม "ผม... ผมอยากจะพาคุณไปเลี้ยงข้าว"
ดารารัตน์มองเขาด้วยความประหลาดใจ
"แต่... ฉัน... ฉันมีงานต้องทำ" เธอพูด
"ไม่เป็นไร... คุณพักผ่อนก่อนก็ได้" ชัชวาลย์พูด "ผม... ผมจะรอคุณ"
ดารารัตน์มองเขาด้วยความลังเล
เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะไปกับเขาหรือไม่
แต่... ในขณะเดียวกัน... เธอก็รู้สึกถึงบางอย่าง... ที่ดึงดูดให้เธอเข้าหาเขา...
"ถ้าอย่างนั้น... ฉัน... ฉันจะไปกับคุณ" ดารารัตน์พูด
ชัชวาลย์ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก "ขอบคุณนะดารารัตน์"
เขาจูงมือของเธอ... และพาเธอเดินออกจากสำนักงานใหญ่...
ดารารัตน์มองไปที่มือของเขา... เธอรู้สึกถึงบางอย่าง... ที่ดึงดูดให้เธอเข้าหาเขา...
"คุณ... คุณแน่ใจเหรอคะ" ดารารัตน์ถาม
ชัชวาลย์พยักหน้า "ผม... ผมแน่ใจ"
ดารารัตน์มองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอมองเห็นความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเหนื่อยล้า
"ถ้าอย่างนั้น... ฉัน... ฉันจะให้โอกาสคุณ" ดารารัตน์พูด
ชัชวาลย์ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก "ขอบคุณนะดารารัตน์"
เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอ... และเอื้อมมือมาจับมือของเธอ...
มือของเขา... ยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม...
ดารารัตน์มองไปที่มือของเขา... เธอรู้สึกถึงบางอย่าง... ที่ดึงดูดให้เธอเข้าหาเขา...
"คุณ... คุณจะไปไหนคะ" ชัชวาลย์ถาม
"ฉัน... ฉันจะไปทำงาน" ดารารัตน์ตอบ
"แต่... คุณจะไปกับผมได้ไหม?" ชัชวาลย์ถาม "ผม... ผมอยากจะพาคุณไปเลี้ยงข้าว"
ดารารัตน์มองเขาด้วยความประหลาดใจ
"แต่... ฉัน... ฉันมีงานต้องทำ" เธอพูด
"ไม่เป็นไร... คุณพักผ่อนก่อนก็ได้" ชัชวาลย์พูด "ผม... ผมจะรอคุณ"
ดารารัตน์มองเขาด้วยความลังเล
เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะไปกับเขาหรือไม่
แต่... ในขณะเดียวกัน... เธอก็รู้สึกถึงบางอย่าง... ที่ดึงดูดให้เธอเข้าหาเขา...
"ถ้าอย่างนั้น... ฉัน... ฉันจะไปกับคุณ" ดารารัตน์พูด
ชัชวาลย์ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก "ขอบคุณนะดารารัตน์"
เขาจูงมือของเธอ... และพาเธอเดินออกจากสำนักงานใหญ่...
ดารารัตน์มองไปที่มือของเขา... เธอรู้สึกถึงบางอย่าง... ที่ดึงดูดให้เธอเข้าหาเขา...
รักลวงของคืนเดียว
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก