“เรื่องที่... คุณภัทร... ไม่ได้... ‘บอก’ ... คุณ...” เสียงของผู้หญิงคนนั้นลอยมาตามสายโทรศัพท์ ราวกับคลื่นที่ซัดเข้าสู่โสตประสาทของดารารัตน์อย่างแผ่วเบา ทว่ารุนแรงจนทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ
“เรื่องที่... เกี่ยวข้องกับ... ‘ตัวตน’ ... ที่แท้จริง... ของ... ‘คน’ ... ที่คุณภัทร... ได้ ‘แทนที่’ ...”
ดารารัตน์ยืนนิ่งกลางโถงทางเดินอันกว้างขวางของบ้านพักตากอากาศที่เคยเป็นเหมือนสวรรค์ของเธอเมื่อไม่นานมานี้ บัดนี้ กลับกลายเป็นเหมือนเขาวงกตแห่งความสับสนและความหวาดกลัว เธอจับโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด
“หมายความว่ายังไงคะ?” เธอถามเสียงแหบพร่า พยายามรวบรวมสติที่กำลังแตกกระเจิง “ใครคือ ‘คน’ ที่คุณภัทรแทนที่?”
“มันคือ... ‘คน’ ... ที่มี... ‘อำนาจ’ ... และ... ‘อิทธิพล’ ... อย่างมหาศาลค่ะ คุณดารารัตน์” เสียงนั้นตอบอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังบรรจงร้อยเรียงคำพูดให้เธอค่อยๆ จมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความจริงอันโหดร้าย “คนที่เป็น... ‘เจ้าหนี้’ ... ตัวจริง... ของ... ‘องค์กร’ ... ที่คุณภัทร... กำลัง... ‘ติด’ ... หนี้อยู่...”
“เจ้าหนี้ตัวจริง...?” ดารารัตน์ทวนคำอย่างไม่เข้าใจ “แล้ว... ภัทร... เขาแทนที่ใคร?”
“เขา... ‘รับ’ ... ตัวตนของ... ‘บุคคล’ ... ที่เคย... ‘มีอิทธิพล’ ... มากที่สุด... ใน... ‘องค์กร’ ... นั้นค่ะ” เสียงนั้นเน้นย้ำ “บุคคลที่... ‘ถูก’ ... สังหาร... ไป... เมื่อ... ‘หลาย’ ... เดือนก่อน...”
“ถูกสังหาร...?” ดารารัตน์แทบจะยืนไม่อยู่ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างอีกครั้ง “คุณภัทร... เขาแทนที่ ‘คนตาย’ งั้นเหรอคะ?”
“ใช่ค่ะ คุณดารารัตน์” เสียงนั้นตอบ “และ... ‘คนตาย’ ... นั้น... คือ... ‘บิดา’ ... ของ... ‘ท่านประธาน’ ... ของ... ‘องค์กร’ ... นั้นเองค่ะ”
“บิดาของท่านประธาน?” ดารารัตน์กรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง ภาพใบหน้าของ 'ท่านประธาน' ที่เคยปรากฏในข่าวครั้งแล้วครั้งเล่า แววตาเย็นชา แข็งกร้าวราวกับน้ำแข็ง ลอยขึ้นมาในหัวของเธอ
“ใช่ค่ะ” เสียงนั้นตอบ “คุณภัทร... ได้ ‘สวมรอย’ ... เป็น... ‘บิดา’ ... ของ... ‘ท่านประธาน’ ... เพื่อที่จะ... ‘ชดใช้’ ... หนี้สิน... และ... ‘ปกป้อง’ ... คุณ... และ... ‘แก้วตา’ ...”
“ไม่! ไม่จริง!” ดารารัตน์ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “ภัทรไม่มีทางทำแบบนั้น! เขาไม่มีทางหลอกฉันได้!”
“แต่เขาทำแล้วค่ะ คุณดารารัตน์” เสียงนั้นยืนยัน “และ... ‘ความลับ’ ... ที่... ‘ร้ายแรง’ ... ที่สุด... คือ...”
เสียงของเธอเงียบไปชั่วขณะ ราวกับกำลังรอให้ดารารัตน์ตั้งสติ
“คือ... ‘ท่านประธาน’ ... คนปัจจุบัน... ไม่ได้... ‘รู้’ ... เลย... ว่า... ‘บิดา’ ... ของตน... ได้... ‘ตาย’ ... ไปแล้ว...”
“หมายความว่า... ภัทร... กำลัง... ‘หลอกลวง’ ... ‘ท่านประธาน’ ... อยู่?” ดารารัตน์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ใช่ค่ะ” เสียงนั้นตอบ “และ... ‘ความลับ’ ... นี้... หาก... ‘ถูก’ ... เปิดเผย... มันจะนำมาซึ่ง... ‘หายนะ’ ... ที่... ‘ใหญ่หลวง’ ... เกินกว่า... ที่คุณ... จะ... ‘จินตนาการ’ ... ได้...”
“หายนะ...?” ดารารัตน์รู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบรัดหัวใจของเธอ “แล้ว... ภัทร... เขาจะทำอย่างไรต่อไปคะ?”
“เขา... กำลัง... ‘พยายาม’ ... ที่จะ... ‘หาทาง’ ... ออกจาก... ‘สถานการณ์’ ... ที่... ‘อันตราย’ ... นี้...” เสียงนั้นตอบ “แต่... ‘เวลา’ ... ของเขากำลัง... ‘เหลือน้อย’ ... ลงทุกที...”
“แล้ว... ทำไมคุณถึง... บอกเรื่องนี้กับฉันคะ?” ดารารัตน์ถามอย่างสงสัย
“เพราะ... ฉัน... ‘สังเกต’ ... เห็น... ‘ความจริง’ ... บางอย่าง... ที่... ‘เชื่อมโยง’ ... กับ... ‘อดีต’ ... ของ... ‘คุณ’ ... ค่ะ คุณดารารัตน์...”
“อดีตของฉัน?” ดารารัตน์ขมวดคิ้ว “ฉัน... ฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับองค์กรพวกนั้นเลยนะคะ!”
“คุณแน่ใจเหรอคะ?” เสียงนั้นถามกลับอย่างมีนัย “คุณแน่ใจจริงๆ... ว่า... ‘ครอบครัว’ ... ของคุณ... ไม่เคย... ‘มีความเกี่ยวข้อง’ ... อะไร... กับ... ‘องค์กร’ ... นั้น...”
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้ากลางใจของดารารัตน์ ‘ครอบครัวของฉัน’... เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลย...
“หมายความว่ายังไงคะ?” เธอถามเสียงสั่น
“คือ... ‘พ่อ’ ... ของคุณ... เคย... ‘ทำงาน’ ... ให้กับ... ‘องค์กร’ ... นั้น... ใน... ‘ตำแหน่ง’ ... ที่... ‘สำคัญ’ ... มาก...”
“พ่อของฉัน?” ดารารัตน์จำได้เลือนรางเกี่ยวกับงานของพ่อ แต่เธอก็ไม่เคยรู้รายละเอียด “แต่... พ่อของฉัน... เสียชีวิตไปนานแล้วนะคะ!”
“ใช่ค่ะ... ‘พ่อ’ ... ของคุณ... ได้... ‘เสียสละ’ ... ตัวเอง... เพื่อ... ‘ปกป้อง’ ... ‘ความลับ’ ... บางอย่าง... ของ... ‘องค์กร’ ... นั้น...” เสียงนั้นตอบ “และ... ‘ความลับ’ ... นั้น... ก็คือ... ‘ตัวตน’ ... ที่แท้จริง... ของ... ‘บิดา’ ... ของ... ‘ท่านประธาน’ ...”
ดารารัตน์รู้สึกเหมือนหัวสมองกำลังระเบิด ความจริงที่ซับซ้อนและน่าสะพรึงกลัวกำลังถาโถมเข้ามา
“คุณภัทร... ได้ ‘รับ’ ... ตัวตนของ... ‘บิดา’ ... ของ... ‘ท่านประธาน’ ... ซึ่ง... ‘ถูก’ ... สังหาร... ไป... และ... ‘พ่อ’ ... ของคุณ... ก็คือ... ‘คน’ ... ที่... ‘รู้’ ... ความลับนี้... และ... ‘ถูก’ ... สังหาร... เพื่อ... ‘ปกป้อง’ ... ความลับนี้...”
“ทั้งหมด... มัน... ‘เกี่ยวข้องกัน’ ... ไปหมด...”
“และ... ‘ความลับ’ ... ที่... ‘ยิ่งใหญ่’ ... ที่สุด... ก็คือ...”
เสียงของผู้หญิงคนนั้นค่อยๆ เบาลงอีกครั้ง ราวกับกำลังเตรียมตัวที่จะปล่อยความจริงที่น่าตกใจที่สุดออกมา
“คือ... ‘ท่านประธาน’ ... คนปัจจุบัน... ไม่ได้... ‘เป็น’ ... ‘ลูก’ ... ของ... ‘บิดา’ ... ที่แท้จริง... ของเขา...”
“แต่... ‘เขา’ ... คือ... ‘ลูก’ ... ของ... ‘คน’ ... ที่... ‘พ่อ’ ... ของคุณ... ได้... ‘ปกป้อง’ ... ไว้...”
“หมายความว่า... ‘ท่านประธาน’ ... คือ... ‘ลูก’ ... ของ... ‘พ่อ’ ... ของฉัน... งั้นเหรอคะ?” ดารารัตน์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“ไม่ใช่ค่ะ คุณดารารัตน์” เสียงนั้นตอบ “แต่... ‘ท่านประธาน’ ... คือ... ‘ลูก’ ... ของ... ‘คนที่’ ... ‘พ่อ’ ... ของคุณ... ได้... ‘ช่วย’ ... ให้... ‘รอด’ ... จาก... ‘อันตราย’ ... และ... ‘ครอบครัว’ ... ของ... ‘คนที่’ ... ‘พ่อ’ ... ของคุณ... ได้... ‘ช่วย’ ... ไว้... ก็คือ... ‘ตระกูล’ ... ของ... ‘คุณ’ ... เอง...”
ดารารัตน์รู้สึกเหมือนถูกกระชากออกจากความเป็นจริง ภาพของพ่อแม่ของเธอ ใบหน้าของแก้วตา... ทุกอย่างกลับมาอีกครั้ง
“คุณภัทร... ได้... ‘รับ’ ... ตัวตนของ... ‘บิดา’ ... ของ... ‘ท่านประธาน’ ... ซึ่ง... ‘ถูก’ ... สังหาร... ไป... เพื่อที่จะ... ‘ปกป้อง’ ... ‘ความจริง’ ... เกี่ยวกับ... ‘สายสัมพันธ์’ ... อัน... ‘ซับซ้อน’ ... นี้...”
“และ... ‘ความลับ’ ... ที่... ‘ยิ่งใหญ่’ ... ที่สุด... ก็คือ... ‘ท่านประธาน’ ... ได้... ‘รู้’ ... ความจริง... บางส่วน... เกี่ยวกับ... ‘ตัวตน’ ... ของ... ‘บิดา’ ... ที่แท้จริง... ของเขา...”
“และ... ‘ท่านประธาน’ ... กำลัง... ‘ตามหา’ ... ‘คนที่’ ... ‘พ่อ’ ... ของคุณ... ได้... ‘ปกป้อง’ ... ไว้...”
“ซึ่ง... ‘คนที่’ ... ‘พ่อ’ ... ของคุณ... ได้... ‘ปกป้อง’ ... ไว้... ก็คือ... ‘ตัวคุณ’ ... เองค่ะ... คุณดารารัตน์...”
ดารารัตน์แทบจะทนรับไม่ไหวกับความจริงอันซับซ้อนที่ถาโถมเข้ามา เธอไม่เข้าใจ ภัทรเสียสละตัวเองเพื่อเธอ... แต่จริงๆ แล้ว... เขาอาจจะกำลังเข้าไปพัวพันกับอันตรายที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม... อันตรายที่เกี่ยวข้องกับความลับของครอบครัวเธอ...
“แล้ว... ภัทร... เขาจะ... ‘รอด’ ... ไหมคะ?” เธอถามเสียงสั่น
“ฉัน... ไม่แน่ใจค่ะ” เสียงนั้นตอบ “แต่... ‘ท่านประธาน’ ... กำลัง... ‘สงสัย’ ... ใน... ‘ตัวตน’ ... ของ... ‘คุณภัทร’ ...”
“และ... ‘ถ้า’ ... ‘ความจริง’ ... ถูกเปิดเผย... ‘ชีวิต’ ... ของ... ‘คุณ’ ... และ... ‘แก้วตา’ ... จะตกอยู่ใน... ‘อันตราย’ ... อย่าง... ‘แสนสาหัส’ ...”
“ฉัน... ขอ... ‘เตือน’ ... คุณ... ด้วยความหวังดี...”
“คุณ... ‘ต้อง’ ... ‘ระวัง’ ... ‘ทุกย่างก้าว’ ...”
“เพราะ... ‘ความรัก’ ... ที่... ‘สวยงาม’ ... ที่สุด... บางครั้ง... ก็... ‘ซ่อน’ ... ‘คำลวง’ ... ที่... ‘อันตราย’ ... ที่สุด... ไว้...”
และแล้ว สายโทรศัพท์ก็ตัดไปอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว ดารารัตน์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว
ภัทร... เขาได้เสียสละตัวเองเพื่อเธอ... แต่การเสียสละของเขากลับนำพาเขาไปสู่หายนะที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม... และตอนนี้... เธอกำลังตกอยู่ในอันตราย... อันตรายที่เกี่ยวข้องกับความลับของครอบครัวเธอ...
เธอจะทำอย่างไรต่อไป? เธอจะเชื่อใจภัทรได้อย่างไร? เธอจะปกป้องแก้วตาได้อย่างไร?
ในขณะที่เธอกำลังจมดิ่งอยู่กับความคิดอันสับสน เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามา ก็ทำให้เธอหันไปมอง
ที่มุมหนึ่งของโถงทางเดิน... ชายร่างสูง... ในชุดสูทสีดำสนิท... กำลังเดินตรงมาหาเธอ...
ใบหน้าของเขา... คมคาย... เย็นชา... และ... เต็มไปด้วยอำนาจ...
ดวงตาของเขา... สบเข้ากับดวงตาของดารารัตน์... ราวกับกำลังจะอ่านทุกอณูของความคิดเธอ...
“คุณคือ... ดารารัตน์... ใช่ไหม?” เสียงทุ้มต่ำ... ดังขึ้น... ราวกับก้องกังวาน... ในความเงียบ...
“และ... คุณ... คงจะ... ‘รู้’ ... ความจริง... บางอย่าง... แล้ว...”
ดารารัตน์รู้สึกราวกับกำลังถูกแช่แข็งไปทั้งตัว เธอไม่สามารถขยับตัวได้เลย
“คุณ... ‘กำลัง’ ... ‘รู้’ ... ‘ความลับ’ ... ที่... ‘อันตราย’ ... เกินกว่า... ที่... ‘คุณ’ ... จะ... ‘รับ’ ... ได้...”
“และ... ‘ถ้า’ ... ‘ความจริง’ ... ถูกเปิดเผย... ‘ชีวิต’ ... ของ... ‘คุณ’ ... จะ... ‘แตกสลาย’ ... ไป... อย่าง... ‘สิ้นเชิง’ ...”
ชายคนนั้น... รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา...
“ยินดีต้อนรับ... สู่... ‘โลก’ ... แห่ง... ‘ความลับ’ ... ค่ะ... คุณดารารัตน์...”
รักลวงของคืนเดียว
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก