เสียงเพลงบรรเลงเบาๆ คลอเคลียกับเสียงหัวเราะของผู้คนในงานเลี้ยงอันหรูหรา นลินยืนอยู่ข้างภาคิน รู้สึกเหมือนเป็นตุ๊กตาที่ถูกจัดวางไว้ในตำแหน่งที่ถูกต้อง เธอสวมชุดราตรีสีเงินระยิบระยับซึ่งภาคินเป็นคนเลือกให้ มันสวยงามมาก จนบางครั้งเธอก็ลืมไปว่ามันเป็นเพียงฉากบังหน้าสำหรับข้อตกลงที่ไร้หัวใจ
หลังจากเหตุการณ์กับธีรเดช ภาคินก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นอีกเลย เขาทำหน้าที่เจ้าภาพที่ดี พาเธอไปพบปะผู้คนมากมาย ใบหน้าของเขาฉายรอยยิ้มที่ดูสุภาพ แต่แววตาที่มองมาที่เธอ... มันมีความหมายแฝงบางอย่างที่นลินไม่สามารถตีความได้
"คุณภาคินคะ" นลินเอ่ยขึ้น เมื่อมีโอกาสได้อยู่กับเขาตามลำพังในมุมหนึ่งของสวนอันเงียบสงบ "คุณธีรเดช... เขาเป็นใครคะ"
ภาคินหันมามองเธอ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย "เพื่อนเก่า... ที่บังเอิญเจอกัน"
"แต่เขาพูดเหมือนจะรู้จักฉันดี... และก็รู้จักคุณด้วย" นลินพยายามจะหาคำตอบ "เขามีท่าทีแปลกๆ ต่อฉัน... เหมือนจะ... สะใจ"
ภาคินยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบช้าๆ "คุณไม่ต้องกังวลเรื่องเขา"
"แต่ฉันกังวล" นลินพูดเสียงเครียด "เขาพูดจาเหมือนจะรู้ความลับของเรา... ความลับที่ไม่มีใครควรจะรู้"
ภาคินวางแก้วเครื่องดื่มลง เขาหันมาเผชิญหน้ากับนลิน ดวงตาของเขามองสำรวจเธออย่างพิจารณา "คุณกลัวเขา?"
"ฉัน... ไม่สบายใจ" นลินตอบอย่างตรงไปตรงมา "เขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือน... ถูกจับจ้อง"
ภาคินถอนหายใจเบาๆ "ผมเข้าใจ" เขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ "ธีรเดชเป็นคนที่อันตราย... แต่คุณไม่ต้องกลัว เขาจะไม่ทำอะไรคุณ"
"คุณแน่ใจเหรอคะ" นลินถามด้วยความไม่มั่นใจ
"ผมแน่ใจ" ภาคินตอบหนักแน่น "เพราะคุณคือ... คู่หมั้นของผม"
คำพูดนั้นฟังดูเหมือนเป็นการปลอบประโลม แต่สำหรับนลิน มันกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงทรัพย์สินชิ้นหนึ่งที่ถูกปกป้อง
"แล้ว... ทำไมเขาถึงมาที่นี่ได้คะ" นลินถามต่อ "คุณเชิญเขามาเหรอคะ"
ภาคินส่ายหน้าช้าๆ "ผมไม่เชิญเขา... เขาคงมาเอง"
"เขาบอกว่า... คุณเป็นเพื่อนสนิทของคุณ" นลินพูดเสียงแผ่ว
"เขาก็แค่... อยากจะทำให้เรื่องมันดูน่าสนใจ" ภาคินตอบ "เขาเป็นคนชอบเล่นกับอารมณ์คนอื่น"
นลินเงียบไป เธอพยายามประมวลผลคำพูดของภาคิน ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากความหวาดกลัวและความรังเกียจ ตอนนี้มันมีความสงสัยเข้ามาแทนที่
ภาคินไม่ได้โหดร้ายอย่างที่เธอคิดเสมอไป เขาดูเหมือนจะมีความอดทนในการรับมือกับสถานการณ์ที่น่าอึดอัด และเขาก็พยายามที่จะปกป้องเธออย่างที่เขาพูด
"ขอบคุณนะคะ... ที่คุณอยู่ข้างๆ ฉัน" นลินเอ่ยเสียงเบา
ภาคินมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย "ผมก็แค่... ทำตามหน้าที่"
"หน้าที่... ที่คุณซื้อไป" นลินพึมพำ
ภาคินเงียบไป เขาไม่ได้ตอบคำนั้น แต่นลินรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงบางอย่างที่แผ่วเบาในใจของเขา ราวกับความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่
"คุณ... เคยมีความรักมาก่อนไหมคะ" นลินถามอย่างกะทันหัน
คำถามนั้นทำให้ภาคินชะงักไป สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็กลับคืนสู่ความเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว
"เคย... แต่คงไม่ใช่อย่างที่คุณคิด" เขาตอบ
"หมายความว่ายังไงคะ" นลินถามอย่างสนใจ
"บางครั้ง... ความรักก็มาพร้อมกับความเจ็บปวด" ภาคินกล่าว พลางมองออกไปยังกลุ่มคนที่กำลังเต้นรำกันอยู่ "และบางครั้ง... เราก็ต้องยอมแลกบางอย่างไป เพื่อที่จะไม่ต้องเจ็บปวดอีก"
คำพูดของเขาทำให้นลินรู้สึกประหลาดใจ เธอไม่เคยคิดว่ามหาเศรษฐีหนุ่มผู้เย็นชาคนนี้จะมีมุมมองที่ซับซ้อนเกี่ยวกับความรัก
"คุณ... เจ็บปวดมาก่อนเหรอคะ" นลินถามอย่างแผ่วเบา
ภาคินหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววเศร้าสร้อยอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "ทุกคนก็เคยเจ็บปวดทั้งนั้นแหละ... คุณเองก็เหมือนกัน"
เขาพูดราวกับรู้เรื่องราวทั้งหมดในชีวิตของเธอ นลินรู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นให้เปิดใจ
"ฉัน... เคยถูกทิ้ง" นลินยอมรับ "และมันก็เจ็บปวดมากจริงๆ"
ภาคินพยักหน้าช้าๆ "ผมรู้"
"คุณรู้ได้ยังไงคะ" นลินถามอย่างแปลกใจ
"จากแววตาของคุณ" ภาคินตอบ "และจาก... บางอย่างที่ผมรู้สึกได้"
ความรู้สึก? นลินเริ่มมองภาคินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เธอมองเห็นความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา เขามีบางอย่างที่เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ และนั่นทำให้เธอรู้สึก... เข้าใจเขามากขึ้น
"ขอบคุณนะคะ... คุณภาคิน" นลินกล่าวอีกครั้ง "สำหรับทุกอย่าง"
ภาคินยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ดูเย็นชาเหมือนทุกครั้ง "เรา... เป็นคู่หมั้นกันนะ นลิน"
เขาเน้นคำว่า 'คู่หมั้น' ราวกับจะย้ำเตือนถึงข้อตกลง แต่ครั้งนี้... นลินไม่ได้รู้สึกแย่เหมือนเคย
เธอเริ่มเห็นว่าภายใต้ความสัมพันธ์จอมปลอมนี้ อาจจะมีบางอย่างที่มากกว่านั้น... ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ
"ค่ะ... คู่หมั้น" นลินตอบ พลางส่งยิ้มบางๆ กลับไป
ขณะนั้นเอง พนักงานเสิร์ฟก็เดินผ่านมาพร้อมถาดเครื่องดื่ม ภาคินหยิบแก้วขึ้นมาแก้วหนึ่ง แล้วยื่นให้กับนลิน
"ดื่มนี่สิ" เขาบอก "คงจะเหนื่อยแล้ว"
นลินรับแก้วมาดื่ม รสชาติหวานอมเปรี้ยวชื่นใจ ช่วยคลายความเหนื่อยล้าได้ดี
"คุณภาคินคะ" นลินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ถ้า... ถ้าเรื่องมันจบลงแล้ว... คุณจะปล่อยฉันไปไหมคะ"
คำถามนั้นทำให้ภาคินเงียบไปอีกครั้ง เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง "ผม... ยังไม่รู้"
"แต่... ข้อตกลงของเรา..." นลินเริ่ม
"ข้อตกลง... มันเปลี่ยนไปได้เสมอ" ภาคินกล่าวเสียงทุ้ม "โดยเฉพาะ... เมื่อมีอะไรบางอย่างที่... มากกว่านั้นเข้ามาเกี่ยวข้อง"
คำพูดของเขาทำให้นลินใจเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่า 'อะไรบางอย่าง' ที่เขาพูดถึงคืออะไร แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงประกายความหวังเล็กๆ ที่ก่อตัวขึ้นในใจ
บางที... การแต่งงานครั้งนี้อาจจะไม่ใช่จุดจบของความเจ็บปวดเสมอไป... แต่มันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่งบางอย่างที่... ดีกว่านั้นก็ได้
ขณะที่นลินกำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเอง เธอก็รู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองมาที่เธออย่างไม่ละสาย
เธอหันไปมอง และก็ได้พบกับ...
คู่หมั้นถูกซื้อหัวใจ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก