ตอนที่ 14 — คำสารภาพของภาคิน

"คุณรู้ไหม... ในโลกของผม ความเชื่อใจเป็นสิ่งมีค่าที่สุด" ภาคินพูดเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาของเขากวาดมองไปที่ใบหน้าของนลินอย่างพิจารณา แสงไฟสลัวในห้องนั่งเล่นสะท้อนในดวงตาคมกริบของเขา ทำให้ดูเหมือนมีประกายไฟเล็กๆ ลุกโชนอยู่ภายใน ‌นลินนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวตรงข้ามเขา เธอเงียบไป ดวงใจเต้นระรัวด้วยความคาดหวังและหวาดหวั่น

หลังจากเหตุการณ์ในห้องทำงานของภาคินเมื่อคืนก่อน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เหมือนเส้นลวดที่ถูกดึงให้ตึงจนแทบจะขาดสะบั้น การสืบสวนของภาคินได้เผยให้เห็นความจริงบางส่วน แต่กลับยิ่งทำให้เขาสับสนมากขึ้นไปอีก ภาพถ่ายนั้นมีที่มาที่ไปที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ใครจะคาดเดาได้ และมันทำให้เขาเริ่มมองนลินในมุมที่ต่างออกไป

"ผมเป็นคนไม่เชื่อใจใครง่ายๆ ​โดยเฉพาะคนที่เข้ามาในชีวิตผมด้วยข้อตกลงที่จอมปลอม" ภาคินพูดต่อ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "แต่กับคุณ... มันไม่เหมือนกัน"

นลินเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจ เธอมองเห็นความสับสนและความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในแววตาของเขา มันไม่ใช่ความเย็นชาที่เธอคุ้นเคย แต่มันเป็นสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้นมาก

"ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร" ‍ภาคินถอนหายใจยาว "แต่ทุกครั้งที่ผมมองหน้าคุณ... ทุกครั้งที่เราได้คุยกัน... ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป"

เขาเอนหลังพิงพนักโซฟา ปล่อยให้ความเงียบเข้ามาครอบงำ พวกเขานั่งอยู่ด้วยกันในความเงียบ แต่ความเงียบนี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น

"ผมพยายามบอกตัวเองว่าคุณเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมของผม" ภาคินพูดเสียงเบาลง ‌"ผมพยายามเชื่อในข้อมูลที่ผมได้รับ... แต่ในใจลึกๆ... ผมกลับรู้สึกว่าผมกำลังตัดสินคุณผิดไป"

นลินรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบรัดหัวใจของเธอ เธอไม่เคยคิดว่าภาคินจะรู้สึกแบบนี้กับเธอ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความไม่ไว้วางใจ และความจำเป็น กำลังจะถูกท้าทายด้วยความรู้สึกที่แท้จริง

"ผม... ผมไม่เข้าใจตัวเองเลย" ‍ภาคินพูดต่อ ราวกับกำลังสารภาพกับตัวเองมากกว่าจะพูดกับเธอ "ผมไม่เคยคิดที่จะรักใครอีกแล้ว... หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต"

คำพูดของเขาทำให้นลินนิ่งอึ้ง อดีตของภาคิน? เขาเคยผ่านอะไรมาบ้าง? เธอรู้เพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับชีวิตของเขา แต่ไม่เคยมีโอกาสได้เรียนรู้ในรายละเอียด

"ผมเห็นคุณ... ​พยายามอย่างหนักเพื่อครอบครัวของคุณ" ภาคินพูด ดวงตาของเขามีประกายแห่งความชื่นชม "ผมเห็นความแข็งแกร่งของคุณ... ความอดทนของคุณ... และผมก็เริ่ม... รู้สึกอะไรบางอย่าง"

เขาค่อยๆ หันกลับมามองหน้านลินอีกครั้ง ​แววตาของเขากล้าหาญขึ้น "นลิน... ผมคิดว่า... ผมกำลังตกหลุมรักคุณ"

คำสารภาพนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของนลิน เธออึ้งไป พูดไม่ออก หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก เสียใจ... ​โล่งใจ... สับสน... ความรู้สึกทั้งหมดถาโถมเข้ามาพร้อมกัน

"คุณ... คุณพูดจริงเหรอคะ?" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้

ภาคินพยักหน้าช้าๆ "จริง" เขาตอบหนักแน่น "ผมพยายามต่อสู้กับมัน... พยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นไปไม่ได้... แต่ผมโกหกใจตัวเองไม่ได้อีกต่อไป"

เขาเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของนลินอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นจากมือของเขาส่งผ่านผิวหนังของเธอ สร้างความรู้สึกแปลกประหลาดที่ยากจะบรรยาย

"ผมรู้ว่านี่มันอาจจะฟังดูบ้า... เราแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์... คุณเองก็เคยเกลียดผม... แต่ผมหยุดคิดถึงคุณไม่ได้จริงๆ" ภาคินพูดต่อ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน

นลินหลับตาลง เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันเร็วเกินไป... เร็วเกินกว่าที่เธอจะทำใจรับได้

"คุณภาคินคะ... ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดอะไรดี" เธอตอบอย่างตะกุกตะกัก "เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน... ฉันเสียใจมากที่คุณไม่เชื่อใจฉัน"

"ผมรู้" ภาคินตอบ "และผมก็ขอโทษ... ผมอาจจะใจร้อนเกินไป... แต่ภาพนั้น... มันทำให้ผมอดคิดไม่ได้"

"ฉันเข้าใจค่ะ" นลินถอนหายใจ "แต่ฉันอยากให้คุณรู้ว่า... ฉันไม่เคยคิดจะหลอกคุณ"

"ผมเชื่อคุณ" ภาคินตอบทันที "ผมเชื่อคุณแล้ว... ผมจะไม่ปล่อยให้ความเข้าใจผิดครั้งนั้นมาทำลายสิ่งที่เรากำลังจะสร้างขึ้น"

เขาค่อยๆ ดึงนลินเข้ามาใกล้ อ้อมกอดของเขาอบอุ่นและมั่นคง นลินซบหน้าลงบนอกของภาคิน เธอรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงของเขา มันเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจของเธอ

"ผมรักคุณนะ นลิน" ภาคินกระซิบข้างหูเธอ

คำว่า "รัก" จากปากของภาคิน... มันเป็นสิ่งที่นลินไม่เคยคาดหวัง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกได้ถึงความจริงใจที่ออกมาจากใจของเขา

"ฉัน... ฉันก็รักคุณค่ะ คุณภาคิน" เธอตอบเสียงแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น

พวกเขากอดกันอยู่เนิ่นนาน ราวกับจะชดเชยเวลาที่เสียไปและความรู้สึกที่อึดอัดมาตลอด

แต่แล้ว... เสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้น มันดังสะท้อนไปทั่วห้อง บ่งบอกถึงความเร่งด่วน

ภาคินผละออกจากนลินเล็กน้อย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อผู้โทร แววตาของเขาเปลี่ยนไปทันที

"ใครคะ?" นลินถามอย่างเป็นห่วง

"เป็น... เป็นคนของผม" ภาคินตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความตึงเครียด "เขาบอกว่ามีข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับ... เรื่องของเรา"

"เรื่องของเรา?" นลินเลิกคิ้ว "เรื่องอะไรคะ?"

ภาคินไม่ตอบ เขาเดินออกไปรับโทรศัพท์นอกห้อง ปล่อยให้นลินนั่งอยู่คนเดียวด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป

ไม่นานนัก ภาคินก็กลับเข้ามาในห้อง ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม เขาดูเหมือนจะกำลังแบกรับภาระอันหนักอึ้ง

"มีอะไรเหรอคะ?" นลินถามอีกครั้ง

ภาคินมองหน้านลิน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าว "นลิน... ฉัน... ฉันเพิ่งได้รับข่าวร้าย"

"ข่าวร้ายอะไรคะ?" นลินถามอย่างใจหาย

"คนที่ส่งภาพถ่ายนั้นมาให้ผม... เขาเปิดเผยความจริงบางอย่าง... ความจริงเกี่ยวกับ... สาเหตุที่แท้จริงที่เราต้องแต่งงานกัน" ภาคินพูดเสียงสั่นเครือ

นลินเบิกตากว้าง "สาเหตุที่แท้จริง? หมายความว่ายังไงคะ?"

ภาคินก้มหน้าลง มองพื้นอย่างสิ้นหวัง "มัน... มันเป็นความลับ... ความลับที่เราทั้งคู่... ไม่เคยรู้เลย"

หัวใจของนลินเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เธอไม่เข้าใจว่าภาคินกำลังพูดถึงอะไร แต่แววตาที่สิ้นหวังของเขาสามารถสื่อถึงความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้น

"ความลับอะไรคะ? คุณภาคิน..." นลินเอ่ยถามอย่างกระซิบ

ภาคินเงยหน้าขึ้นมามองเธอ น้ำตาคลอหน่วย "นลิน... คุณจำเรื่องราวของครอบครัวคุณได้ไหม? เรื่องที่เกิดขึ้นกับพ่อของคุณ..."

นลินนิ่งอึ้งไป ภาพอดีตอันเจ็บปวดผุดขึ้นมาในหัวของเธอ "ทำไมคุณถึงถามเรื่องนั้นคะ?"

"เพราะ... เพราะมันเกี่ยวข้องกับเรา" ภาคินตอบเสียงเบา "เกี่ยวข้องกับ... เหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้คุณต้องมาแต่งงานกับผม"