ตอนที่ 5 — ความลับที่ซ่อนเร้น

"เธอจะอยู่ภายใต้การดูแลของฉัน... ตลอดเวลา" เสียงของคมน์ดังขึ้นอย่างเย็นชาขณะที่เขาก้าวเข้ามาในห้องนอนสุดหรูที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้แพรไหม ร่างสูงโปร่งของเขายืนขวางประตูราวกับจะกักขังเธอไว้ในโลกใบนี้

แพรไหมก้มหน้ามองพื้นพรมเนื้อหนานุ่ม รู้สึกถึงความอึดอัดและกดดัน การแต่งงานกับคมน์ไม่ใช่เพียงแค่การถูกบังคับให้สวมแหวน แต่คือการถูกกักขังในกรงทองที่ใหญ่กว่าเดิม

"คุณหมายถึง... ฉันจะไปไหนไม่ได้อย่างนั้นเหรอคะ?" ‌เธอถามเสียงสั่น

คมน์ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น "เธอไปไหนก็ได้... ตราบใดที่ฉันอนุญาต" เขาเดินเข้ามาใกล้แพรไหมมากขึ้นเรื่อยๆ จนแพรไหมต้องถอยหลังไปชนกับเตียงนอนขนาดใหญ่ "แต่ถ้าเธอคิดจะหนี... หรือคิดที่จะติดต่อโลกภายนอก... ฉันจะทำให้เธอเสียใจไปตลอดชีวิต"

คำขู่ที่แฝงไปด้วยความหมายอันตรายทำให้แพรไหมตัวสั่น ​เธอรู้ว่าคมน์ไม่เคยพูดเล่น คำพูดของเขาคือสิ่งที่เขาจะทำให้เป็นจริงเสมอ

"ทำไม... ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน?" แพรไหมเงยหน้าขึ้นมองคมน์ ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยคำถามและความสิ้นหวัง "ฉันไม่เคยทำอะไรให้คุณ... แล้วทำไมคุณถึงต้องการฉันมากขนาดนี้?"

คมน์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาใช้สายตาสำรวจใบหน้าของแพรไหมอย่างพินิจพิเคราะห์ ‍ดวงตาของเขาดูเหมือนจะซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ ยากจะคาดเดา "เธอไม่เข้าใจ... แพรไหม" เขาพูดเสียงเบาลง "บางครั้ง... สิ่งที่เราต้องการ... ก็ไม่ใช่สิ่งที่เห็น"

"แล้วสิ่งที่ฉันเห็น... ‌คืออะไรคะ?" แพรไหมถามอย่างหวังว่าเขาจะเปิดเผยความจริงบางอย่าง

คมน์หัวเราะในลำคอเบาๆ "สิ่งที่เธอเห็น... ก็คือสามีของเธอไง... สามีที่พร้อมจะดูแลเธอ... และพร้อมจะปกป้องเธอ" เขาหยุดพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้จนแพรไหมต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "แต่ในขณะเดียวกัน... ‍เธอก็จะต้องทำหน้าที่ภรรยาของฉันให้ดีที่สุด... เข้าใจไหม?"

แพรไหมไม่ตอบ เธอมองเข้าไปในดวงตาของคมน์ พยายามที่จะอ่านความรู้สึกของเขา ท่ามกลางความเย็นชาและอำนาจที่แผ่ออกมา เธอกลับรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ... บางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ

"คุณ... คุณกำลังซ่อนอะไรอยู่คะ?" ​แพรไหมเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

คมน์ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "ฉันไม่ได้ซ่อนอะไร... ฉันแค่... รักษาสิทธิ์ของฉัน" เขาเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของแพรไหมอย่างแผ่วเบา "และเธอ... แพรไหม... ​คือสิทธิ์ของฉัน"

การสัมผัสที่แผ่วเบานั้นกลับทำให้แพรไหมรู้สึกหนาวเย็นไปทั่วร่าง เธอไม่รู้ว่าคมน์หมายถึงอะไร แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา

วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แพรไหมถูกกักขังอยู่ในคฤหาสน์อันโอ่อ่า แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยว เธอพยายามปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ แต่ก็ยังคงรู้สึกอึดอัดและหวาดกลัวทุกครั้งที่คมน์ปรากฏตัว

คมน์มักจะปรากฏตัวขึ้นในเวลาที่แพรไหมไม่คาดคิด เขามักจะยืนมองเธอจากมุมหนึ่งของห้อง ​ราวกับกำลังสังเกตการณ์ทุกการเคลื่อนไหวของเธอ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะตีความ

"เธอชอบที่นี่ไหม?" คมน์ถามขึ้นขณะที่แพรไหมกำลังนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง

แพรไหมหันกลับมามองคมน์ "ที่นี่... สวยงามค่ะ" เธอกล่าวอย่างอ้อมแอ้ม "แต่... มันเงียบเกินไป"

คมน์เดินเข้ามาใกล้แพรไหมมากขึ้น "ความเงียบ... ก็มีข้อดีของมัน" เขาพูดพลางใช้สายตาสำรวจใบหน้าของเธอ "มันทำให้เรามีเวลา... ที่จะคิดทบทวน"

"คิดทบทวนเรื่องอะไรคะ?" แพรไหมถาม

คมน์ยิ้มมุมปาก "เรื่อง... ความสัมพันธ์ของเราไง" เขาหยุดพูดพลางโน้มใบหน้าลงมาจนใกล้กับใบหน้าของแพรไหม "หรือเธอ... อยากให้ฉันไปหาผู้หญิงคนอื่น... มาอยู่เป็นเพื่อนเธอ?"

คำพูดนั้นทำให้แพรไหมตกใจ "ไม่! ไม่ค่ะ!" เธอรีบปฏิเสธ "ฉัน... ฉันไม่ต้องการใคร"

"ดี" คมน์กล่าวอย่างพึงพอใจ "เพราะนับจากนี้ไป... ฉันคือคนเดียวที่เธอจะต้องอยู่ด้วย... และเธอจะต้องทำทุกอย่าง... เพื่อให้ฉันมีความสุข"

แพรไหมรู้สึกราวกับถูกตอกย้ำอีกครั้งว่าเธอไม่มีทางเลือก เธอคือของเล่นของคมน์... ผู้ที่จะถูกชักใยไปตามที่เขาต้องการ

แต่ถึงแม้คมน์จะพยายามควบคุมเธอทุกฝีก้าว แพรไหมก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติเกี่ยวกับตัวเขา

คมน์มักจะใช้เวลาอยู่กับเอกสารมากมายในห้องทำงานของเขา เขาดูเคร่งเครียดและกังวลอยู่เสมอ ยามที่เขาอยู่ในห้องทำงานนั้น แพรไหมรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างออกไป ราวกับคมน์กำลังแบกรับภาระอันหนักอึ้ง

ครั้งหนึ่ง แพรไหมแอบเข้าไปในห้องทำงานของคมน์ขณะที่เขาออกไปข้างนอก เธอเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะทำงาน รูปของคมน์ในวัยหนุ่มที่ดูอ่อนโยนกว่านี้มาก ยืนอยู่ข้างๆ ผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูคุ้นตา...

"คุณ..." แพรไหมอุทานเบาๆ เมื่อจำได้ว่าผู้หญิงในรูปคือใคร... เธอคือ 'ฟ้าใส' ผู้หญิงที่เคยเป็นรักแรกของ 'ธีร์' น้องชายของเธอ ผู้ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ

ความทรงจำเกี่ยวกับธีร์พลันย้อนกลับมา แพรไหมจำได้ว่าธีร์เคยเล่าถึงฟ้าใสให้ฟังอย่างภาคภูมิใจ แต่แล้ววันหนึ่ง ธีร์ก็เสียใจอย่างมากเมื่อรู้ว่าฟ้าใสหายตัวไปอย่างลึกลับ

แพรไหมหยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมาดูอย่างพิจารณา เธอสังเกตเห็นแววตาของคมน์ในรูปถ่าย... มันดูเศร้าสร้อยและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"คุณ... คุณรู้จักฟ้าใสเหรอคะ?" แพรไหมพึมพำกับตัวเอง

ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็เปิดออกอย่างแรง คมน์ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมและเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"เธอทำอะไรในห้องทำงานของฉัน?" คมน์ถามเสียงเข้ม

แพรไหมตกใจจนทำรูปถ่ายหลุดมือ "ฉัน... ฉันแค่..."

คมน์ก้าวเข้ามาคว้ามือของแพรไหมไว้แน่น "เธอไม่มีสิทธิ์เข้ามาในที่ส่วนตัวของฉัน" เขาพูดเสียงดุดัน "และเธอไม่มีสิทธิ์... ที่จะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของฉัน"

"แต่... รูปนี้..." แพรไหมชี้ไปที่รูปถ่ายที่ตกอยู่บนพื้น

คมน์ก้มลงมองรูปถ่าย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาแพรไหม ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้แพรไหมรู้สึกไม่สบายใจ "อย่ามายุ่งกับเรื่องที่ไม่ใช่ของเธอ... แพรไหม" เขาเตือน "และอย่าพยายามค้นหาความจริง... ที่เธอไม่ควรรู้"

"แต่... คุณกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ใช่ไหมคะ?" แพรไหมถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ "คุณไม่ได้ต้องการฉัน... แค่เพราะอยากได้ 'ความสงบ' จริงๆ ใช่ไหม?"

คมน์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองแพรไหมด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ความสงบ... คือสิ่งที่ฉันต้องการ... แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด" เขาพูดเสียงเบา "และเธอ... แพรไหม... อาจจะเป็นกุญแจ... ที่ไขไปสู่ความจริงที่ฉันกำลังตามหา"

คำพูดนั้นทำให้แพรไหมรู้สึกประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม เธอกำลังจะถูกพาไปสู่ความลับที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เธอเคยคิดไว้

"ความจริงอะไรคะ?" แพรไหมถาม

คมน์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่ยิ้มมุมปากอย่างลึกลับ "เธอก็จะได้รู้... ในไม่ช้า" เขาพูดพลางกุมมือของแพรไหมไว้แน่น "แต่ตอนนี้... เธอคือภรรยาของฉัน... และเธอจะต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของฉัน... ตลอดไป"

แพรไหมรู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงเข้าไปในโลกที่เต็มไปด้วยปริศนาและความอันตราย เธอไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงไป... และมันเกี่ยวข้องกับความลับที่คมน์กำลังซ่อนเร้นเอาไว้