ตอนที่ 6 — กฎของคฤหาสน์

"กฎข้อแรก: เธอจะต้องตื่นนอนให้ตรงเวลาทุกวัน" เสียงของคมน์ดังขึ้นอย่างชัดเจนราวกับเสียงประกาศิตขณะที่เขาพาแพรไหมเดินสำรวจคฤหาสน์อันกว้างใหญ่ "เวลา 7 นาฬิกา... แม่บ้านจะนำอาหารเช้ามาเสิร์ฟที่ห้องอาหาร"

แพรไหมพยักหน้ารับคำอย่างเงียบๆ เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกควบคุมทุกอย่างในชีวิต ‌แม้แต่กิจวัตรประจำวันก็ยังต้องเป็นไปตามคำสั่ง

"กฎข้อที่สอง: เธอจะไม่ออกไปไหน... โดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน" คมน์พูดพลางชี้ไปยังประตูบานใหญ่ที่ทอดออกสู่สวน "คฤหาสน์นี้มีรั้วรอบขอบชิด... และการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวด... เธอจะปลอดภัยที่สุด... หากอยู่ในอาณาเขตของฉัน"

แพรไหมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ​ความรู้สึกอึดอัดเริ่มก่อตัวขึ้นในอก การถูกกักขังในคฤหาสน์ที่ดูเหมือนจะสวยงาม แต่กลับรู้สึกเหมือนคุกขนาดใหญ่

"กฎข้อที่สาม: เธอจะต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์... หากฉันต้องการ" คมน์พูดต่อ ใบหน้าของเขาฉายแววเย็นชา "เธอคือภรรยาของฉัน... ‍และเธอจะต้องแสดงตัว... ในฐานะภรรยาของคมน์... ต่อหน้าแขกเหรื่อ"

แพรไหมนึกภาพตัวเองในชุดราตรีหรูหรา ท่ามกลางผู้คนมากหน้าหลายตาที่เธอไม่รู้จัก รู้สึกเหมือนกำลังจะถูกนำไปประดับบารมีให้คมน์

"และกฎข้อสุดท้าย... ที่สำคัญที่สุด" คมน์หยุดเดินพลางหันมาสบตาแพรไหม ดวงตาของเขามีประกายที่น่าเกรงขาม ‌"เธอจะต้องไม่ถาม... ในสิ่งที่ไม่ควรถาม... และไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่อง... ที่ไม่ใช่ของเธอ"

แพรไหมรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง เธอรู้ดีว่ากฎข้อสุดท้ายนี้หมายถึงอะไร... มันคือการห้ามไม่ให้เธอสืบหาความลับเกี่ยวกับตัวคมน์ หรือเกี่ยวกับผู้หญิงในรูปถ่ายที่เธอเห็น... ฟ้าใส

"คุณ... ‍คุณจะให้ฉันทำอะไรบ้างคะ?" แพรไหมถามเสียงแผ่วเบา

คมน์ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น "หน้าที่ของเธอ... ก็คือการเป็นภรรยาที่ดี... และอยู่เคียงข้างฉัน" เขาพูดพลางเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของแพรไหมอย่างแผ่วเบา แต่การสัมผัสนั้นกลับทำให้แพรไหมรู้สึกหนาวสะท้าน "เธอจะได้รับทุกอย่างที่เธอต้องการ... ​ความสะดวกสบาย... ความหรูหรา... และความปลอดภัย... แลกกับ... การเชื่อฟังฉัน... และการเป็นของฉัน... เพียงผู้เดียว"

แพรไหมมองเข้าไปในดวงตาของคมน์ เธอเห็นความมุ่งมั่นและความเด็ดขาดที่ยากจะต้านทาน ​เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับกฎเหล็กเหล่านี้

"ฉัน... ฉันเข้าใจค่ะ" แพรไหมตอบเสียงเบา

คมน์พยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ "ดี" เขาพูดพลางกระชับมือที่กุมแก้มของแพรไหมไว้ "เธอเป็นเด็กดี... แพรไหม"

การใช้คำว่า "เด็กดี" ​ทำให้แพรไหมรู้สึกเหมือนถูกลดทอนคุณค่าลงไปอีก เธอไม่ใช่เด็ก... แต่เธอกำลังถูกปฏิบัติเหมือนเด็กที่ต้องถูกสั่งสอน

วันเวลาในคฤหาสน์อันหรูหราดำเนินไปอย่างเชื่องช้า แพรไหมพยายามปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ เธอปฏิบัติตามกฎทุกข้ออย่างเคร่งครัด ตื่นนอนตรงเวลา รับประทานอาหารที่ห้องอาหารใหญ่โต และใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องนอนของเธอ

แต่ถึงแม้จะพยายามทำตามคำสั่งทุกอย่าง แพรไหมก็ยังคงรู้สึกอึดอัดและโดดเดี่ยว คมน์มักจะปรากฏตัวขึ้นในเวลาที่เธอไม่คาดคิด ราวกับจะคอยจับตาดูเธออยู่ตลอดเวลา

บางครั้ง เขาก็จะเข้ามานั่งมองเธอเงียบๆ ขณะที่เธอกำลังอ่านหนังสือ หรือวาดรูปบนผืนผ้าใบที่คมน์จัดเตรียมไว้ให้ แววตาของเขามักจะดูซับซ้อน เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะเข้าใจ

"เธอชอบวาดรูปเหรอ?" คมน์ถามขึ้นในวันหนึ่งขณะที่แพรไหมกำลังตั้งใจวาดภาพทิวทัศน์

แพรไหมพยักหน้า "ค่ะ... มันทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลาย"

คมน์ยิ้มมุมปากอย่างอ่อนโยน "ถ้าเธออยากได้อะไร... หรืออยากทำอะไร... บอกฉันได้เสมอ" เขาพูดพลางก้มลงจูบหน้าผากของแพรไหมอย่างแผ่วเบา "ฉันอยากให้เธอมีความสุข... ในบ้านของฉัน"

คำพูดนั้นทำให้แพรไหมรู้สึกประหลาดใจ ความอ่อนโยนที่แฝงมากับคำพูดของคมน์นั้นขัดแย้งกับภาพลักษณ์มาเฟียที่เธอเคยรู้จัก

แต่ความรู้สึกอบอุ่นนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อคมน์กลับไปสู่โหมดปกติ ใบหน้าของเขาก็จะกลับมาเคร่งขรึมและเย็นชาอีกครั้ง

แพรไหมพยายามที่จะหาข้ออ้างเพื่อที่จะได้ออกไปสำรวจคฤหาสน์ให้มากกว่านี้ เธออยากจะรู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ที่นี่บ้าง

"คุณคะ..." แพรไหมเอ่ยขึ้นอย่างลังเล "ฉันอยากจะไปเดินเล่นในสวน... อากาศดีจังเลยค่ะ"

คมน์หรี่ตาลงมองแพรไหม "เธอแน่ใจเหรอ... ว่าอยากจะออกไปข้างนอก?"

"ค่ะ" แพรไหมตอบอย่างมั่นใจ "ฉันจะไม่ออกไปไหนไกล... และจะอยู่แต่ในบริเวณสวนเท่านั้นค่ะ"

คมน์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ก็ได้" เขาตอบ "แต่จำกฎข้อที่สองของฉันให้ดี... เธอจะไปไหน... ต้องรายงานฉันเสมอ"

แพรไหมรู้สึกดีใจที่ได้มีโอกาสออกไปข้างนอก เธอเดินทอดน่องไปตามทางเดินในสวนที่ประดับประดาไปด้วยดอกไม้นานาชนิด อากาศบริสุทธิ์และเสียงนกร้องทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้น

ขณะที่เธอกำลังจะเดินไปยังอีกมุมหนึ่งของสวน สายตาของเธอก็พลันเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ

มันคือรูปปั้น... รูปปั้นที่ดูเก่าแก่และทรุดโทรม ราวกับถูกทอดทิ้งมานาน

แพรไหมเดินเข้าไปใกล้รูปปั้นนั้นมากขึ้น เมื่อสังเกตดูใกล้ๆ เธอก็พบว่ารูปปั้นนั้นคือรูปผู้หญิงคนหนึ่ง... ใบหน้าของเธอคุ้นตาเหลือเกิน...

"ฟ้าใส!" แพรไหมอุทานออกมาอย่างตกใจ

เธอจำได้ทันทีว่านี่คือรูปปั้นของฟ้าใส... ผู้หญิงที่ปรากฏในรูปถ่ายของคมน์... ผู้หญิงที่เคยเป็นรักแรกของธีร์

แพรไหมรู้สึกใจเต้นแรงด้วยความสงสัย เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสรูปปั้นอย่างแผ่วเบา

"ทำไม... ทำไมรูปปั้นของเธอถึงมาอยู่ที่นี่... ได้นะ?" แพรไหมพึมพำกับตัวเอง

ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิด จู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง

แพรไหมหันกลับไปมองด้วยความตกใจ... เป็นคมน์... เขากำลังยืนมองเธออยู่... ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"เธอ... มาทำอะไรตรงนี้?" คมน์ถามเสียงเย็นเยียบ

แพรไหมรู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา "ฉัน... ฉันแค่มาเดินเล่นค่ะ" เธอกล่าวอย่างติดขัด

คมน์เดินเข้ามาหาแพรไหมอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธที่ถูกปกปิดเอาไว้ "ฉันเตือนเธอแล้ว... ว่าอย่ามายุ่งกับเรื่องที่ไม่ใช่ของเธอ"

"แต่... รูปปั้นนี้..." แพรไหมพยายามจะอธิบาย

"มันไม่ใช่เรื่องของเธอ!" คมน์ตะคอกเสียงดัง ทำให้แพรไหมสะดุ้ง "และฉันไม่ต้องการให้เธอ... ยุ่งเกี่ยวกับอดีตของฉัน... เข้าใจไหม?"

"แต่... คุณกำลังซ่อนอะไรบางอย่างอยู่ใช่ไหมคะ?" แพรไหมถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ "คุณไม่ได้ต้องการฉัน... แค่เพราะอยากได้ 'ความสงบ' จริงๆ ใช่ไหม?"

คมน์หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองแพรไหมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเดือดดาล "เธอ... กล้าดียังไง... ที่จะถามคำถามแบบนี้กับฉัน?"

แพรไหมรู้สึกถึงอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวคมน์ เธอไม่เคยเห็นเขาโกรธขนาดนี้มาก่อน

"ฉัน... ฉันขอโทษค่ะ" แพรไหมกล่าวอย่างหวาดกลัว

คมน์ไม่ตอบ เขาก้าวเข้ามาคว้าแขนของแพรไหมอย่างแรง "เธอจะไม่มีวันรู้... ความจริง... จนกว่าฉันจะอนุญาต" เขาพูดพลางดึงแพรไหมให้เดินตามเขาไปอย่างรวดเร็ว "และถ้าเธอคิดจะขัดขืน... หรือพยายามค้นหาความลับ... ฉันจะทำให้เธอเสียใจ... ไปตลอดชีวิต"

แพรไหมรู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงเข้าไปในวังวนของความมืดมิดและอันตราย เธอไม่รู้ว่าความลับของคมน์คืออะไร และเธอจะสามารถเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์นี้ไปได้หรือไม่

ขณะที่พวกเขาเดินกลับเข้าคฤหาสน์ไป แพรไหมก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่มุมหนึ่งของสวน... มันคือหลุมศพเล็กๆ ที่ถูกปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์... และบนแผ่นหินสลักชื่อ... แพรไหมก็แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น... เมื่อได้เห็นชื่อที่สลักอยู่บนนั้น...

"ฟ... ฟ้าใส..." แพรไหมพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อสายตา