ตอนที่ 12 — ไฟแค้นที่ลุกโชน

"ผมจะไปหาความจริง... ด้วยตัวของผมเอง" คำพูดสุดท้ายของคมน์ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของแพรไหม หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวังที่แสนเปราะบาง แต่ก็แฝงไปด้วยความกลัวที่กำลังกัดกินเข้ามา ภาพของคมน์ที่เดินจากไป ทิ้งเธอไว้เพียงลำพังในความเงียบอันน่าอึดอัด ยังคงตามหลอกหลอนเธอ

ไม่นานหลังจากนั้น ‌แพรไหมก็ได้รับข่าวสารที่ทำให้เธอแทบจะยืนไม่อยู่ ข่าวลือกระซิบกระซาบไปทั่ววงสังคมชั้นสูงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่สั่นคลอนระหว่างตระกูลใหญ่สองตระกูล และความจริงอันน่าตกใจเกี่ยวกับอดีตของคมน์ที่กำลังจะถูกเปิดเผย

ขณะเดียวกัน คมน์ก็ได้เริ่มการสืบสวนของเขาอย่างลับๆ เขาใช้ทุกวิถีทางเพื่อค้นหาความจริงเกี่ยวกับแม่ของแพรไหม และความเกี่ยวข้องของพ่อของเขากับเรื่องราวทั้งหมดนี้ เขาขุดคุ้ยข้อมูลเก่าๆ ติดต่อสายลับที่เชื่อถือได้ ​และเผชิญหน้ากับผู้คนที่เกี่ยวข้องในอดีต

แต่ยิ่งคมน์สืบค้นลึกเข้าไปเท่าไหร่ ความจริงที่ปรากฏก็ยิ่งซับซ้อนและน่าสะพรึงกลัวมากขึ้นเท่านั้น เขารู้สึกราวกับกำลังเดินเข้าไปในเขาวงกตที่เต็มไปด้วยอันตราย และแต่ละก้าวที่เดินไป ก็ยิ่งใกล้จะพบกับจุดจบที่เขาอาจจะคาดไม่ถึง

วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า สำหรับแพรไหม เธอใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ความหวาดระแวงและความกังวล เธอพยายามติดต่อคมน์ ‍แต่เขาก็ไม่เคยตอบรับ หรือเมื่อพบกัน เขาก็มีท่าทีเย็นชาและห่างเหิน ราวกับว่าเรื่องราวเมื่อคืนก่อนเป็นเพียงความฝันที่ไม่มีอยู่จริง

จนกระทั่งวันหนึ่ง... วันที่ความเข้าใจผิดระหว่างแพรไหมและคมน์ได้ทวีความรุนแรงขึ้นจนถึงจุดที่ไม่อาจแก้ไขได้

ข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วสังคม ถูกบิดเบือนจนกลายเป็นเรื่องอื้อฉาว แพรไหมถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้หญิงที่คบชู้สู่ชาย และเป็นต้นเหตุของความขัดแย้งระหว่างตระกูลใหญ่สองตระกูล ‌คำพูดเหล่านั้นราวกับจะกรีดแทงเธอจนเลือดไหล แต่เธอไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากรับฟังอย่างเงียบๆ

ในขณะเดียวกัน คมน์ก็ได้รับข้อมูลที่บิดเบือนเช่นกัน เขาได้รับรายงานว่าแพรไหมกำลังวางแผนที่จะหักหลังเขา เธอถูกกล่าวหาว่ากำลังร่วมมือกับศัตรูของเขา เพื่อเปิดเผยความลับของตระกูล และเพื่อทำลายชื่อเสียงของเขา

ข่าวลือที่เลวร้ายนี้ ‍ทำให้ความโกรธและความแค้นของคมน์ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง เขาเชื่อในสิ่งที่เขาได้รับฟังมา โดยไม่เคยคิดที่จะสอบถามความจริงจากแพรไหมเลย

"เธอ... เธอมันก็เหมือนแม่ของเธอ... หักหลังผมเหมือนกันหมด!" คมน์ตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่งเมื่อได้รับรายงานนั้น เขาเดินตรงไปยังห้องของแพรไหม ด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธ

แพรไหมตกใจเมื่อเห็นคมน์ในสภาพนั้น ​"คุณ... คุณเป็นอะไรไป" เธอถามอย่างหวาดหวั่น

คมน์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่พุ่งเข้าไปคว้าแขนของแพรไหมอย่างแรง จนเธอเจ็บปวด "เธอ... เธอกล้าดียังไงถึงหักหลังผม!"

"หักหลัง? ฉัน... ​ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย" แพรไหมพยายามอธิบาย แต่คมน์ไม่ฟัง

"อย่าโกหกฉัน! ผมรู้ทุกอย่างแล้ว!" คมน์ตะคอก เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความแค้น "เธอร่วมมือกับพวกมัน... เพื่อทำลายผม!"

"ไม่จริงค่ะ! ​ฉันไม่เคยคิดจะทำแบบนั้น!" แพรไหมพยายามดิ้นรน "คุณเข้าใจผิดแล้ว!"

"เข้าใจผิด? หรือว่าเธอจะเห็นแก่ตัว... เหมือนแม่ของเธอไง!" คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดลงบนหัวใจของแพรไหม เธอไม่เคยคิดว่าคมน์จะเกลียดเธอได้ถึงขนาดนี้

"คุณ... คุณไม่รู้เรื่องอะไรเลย!" แพรไหมตะโกนกลับด้วยความเจ็บปวด "คุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลย!"

"ความเชื่อใจ? เธอคิดว่าคนอย่างเธอสมควรได้รับความเชื่อใจจากผมเหรอ!" คมน์ยิ้มเยาะอย่างเย็นชา "เธอคงจะมีความสุขสินะ... ที่ได้เห็นผมต้องเจ็บปวด"

น้ำตาของแพรไหมไหลอาบแก้ม เธอไม่สามารถทนฟังคำพูดที่โหดร้ายของคมน์ได้อีกต่อไป "ถ้าอย่างนั้น... ก็ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ"

"ปล่อย? เธอคิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ!" คมน์หัวเราะ "เธอเป็นของผม... ตั้งแต่วันที่ผมช่วยเธอ... และเธอจะไม่มีวันได้ไปไหน!"

เขาดึงแพรไหมเข้าไปใกล้จนเธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่หอบถี่ของเขา "ผมจะทำให้เธอเสียใจ... ที่คิดจะหักหลังผม"

คมน์ประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของแพรไหมอย่างรุนแรง เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความแค้น และความปรารถนาที่บิดเบี้ยว แพรไหมพยายามขัดขืน แต่แรงของคมน์ก็มากเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้

เธอรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด... ไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งกว่านั้น... ความเจ็บปวดจากการถูกคนที่เธอเริ่มจะรู้สึกดีด้วย... กลับมองเธอเป็นศัตรู

"คุณ... คุณเข้าใจผิดแล้ว..." แพรไหมพึมพำระหว่างที่คมน์กำลังทำร้ายเธอ

แต่คมน์ไม่ฟัง เขาปล่อยให้ความโกรธและความแค้นนำทางเขาไป ความปรารถนาที่เคยมีต่อแพรไหม บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยเปลวไฟแห่งความแค้นที่ลุกโชน

ในขณะเดียวกัน... ความจริงที่คมน์กำลังตามหา... ก็กำลังจะถูกเปิดเผยออกมา... ความจริงที่จะทำให้เขารู้สึกเสียใจ... กับสิ่งที่เขาได้ทำลงไป...