“บอกมาเดี๋ยวนี้! ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลัง!” เสียงตะคอกของคมน์ดังลั่นห้องทำงาน สะท้อนก้องไปทั่วความเงียบงันของคฤหาสน์ แพรไหมยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความตกใจ เธอไม่เคยเห็นคมน์โกรธจัดถึงเพียงนี้มาก่อน
คมน์กำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่ขมับ ดวงตาของเขาฉายแววเดือดดาลราวกับพายุที่กำลังจะถล่ม แฟ้มเอกสารสีดำที่วางอยู่บนโต๊ะคือต้นเหตุของความโกรธเกรี้ยวทั้งหมด มันคือหลักฐานที่แพรไหมรวบรวมมาทั้งหมด... และที่สำคัญ... มันมีบันทึกการสนทนาที่บ่งชี้ว่าเธอกำลังร่วมมือกับใครบางคน... คนที่คมน์ไม่เคยคาดคิดมาก่อน
“ฉัน... ฉันไม่ได้...” แพรไหมพยายามจะแก้ตัว แต่เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจะฟังไม่ได้ศัพท์
“อย่ามาโกหกฉัน!” คมน์กระชากคอเสื้อของแพรไหมเข้ามาประชิดตัว “ฉันเห็นหมดแล้ว! เธอแอบติดต่อกับวรุต! เธอแอบส่งข้อมูลให้เขา! เธอคิดจะหักหลังฉันงั้นเหรอ!”
“ไม่! ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ!” แพรไหมส่ายหน้าอย่างแรง “ฉันไม่ได้หักหลังคุณ... ฉันแค่... ฉันแค่ต้องการให้ความจริงปรากฏ...”
“ความจริง?” คมน์หัวเราะอย่างเย้ยหยัน “ความจริงที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกลวงฉันงั้นเหรอ? ความจริงที่เธอซ่อนมันไว้ภายใต้หน้ากากของความอ่อนแอ?”
“ฉันไม่ได้หลอกลวงคุณ!” แพรไหมตะโกนกลับด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความเด็ดเดี่ยว “ฉันทำทั้งหมดเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง! เพื่อเปิดโปงวรุต! และเพื่อทวงคืนสิ่งที่เขาพรากไปจากฉัน!”
“แล้วฉันล่ะ?” คมน์ปล่อยคอเสื้อของแพรไหมออกอย่างแรงจนเธอเซถอยหลังไปชนกับกำแพง “เธอคิดว่าฉันเป็นใคร? หมากตัวหนึ่งที่เธอจะใช้แล้วทิ้งได้งั้นเหรอ? เธอหลอกลวงฉันมาตลอด! เธอแกล้งทำเป็นรักฉัน! แกล้งทำเป็นอ่อนแอ! ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเป้าหมายของเธอ!”
“ฉัน... ฉันก็มีเหตุผลของฉัน!” แพรไหมกัดฟันพูด “คุณเองก็เหมือนกัน... คุณก็ใช้ฉันเป็นเครื่องมือ... คุณก็มีแผนการของคุณ...”
“แผนการของฉันมันชัดเจน!” คมน์เดินเข้ามาใกล้แพรไหมอีกครั้ง แต่คราวนี้แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความโกรธ “ฉันต้องการกำจัดวรุต! ต้องการปกป้องเธอ! แต่เธอ... เธอเลือกที่จะเดินในเส้นทางที่อันตรายที่สุด! เธอเลือกที่จะเชื่อใจคนผิด!”
“ฉันไม่เคยเชื่อใจใครเลย” แพรไหมตอบเสียงแผ่ว “ฉันรู้ว่าคุณก็อันตราย... แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่น...”
“ไม่มีทางเลือกอื่น?” คมน์ยกมือขึ้นประคองใบหน้าของแพรไหม ดวงตาของเขาสบประสานกัน ราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้น “แล้วทำไมเธอถึงไม่บอกฉัน? ทำไมเธอถึงไม่บอกฉันว่าวรุตทำอะไรกับเธอ? ทำไมเธอถึงเก็บเรื่องทั้งหมดไว้คนเดียว?”
“เพราะฉันกลัว...” แพรไหมสารภาพ “ฉันกลัวว่าคุณจะไม่เชื่อฉัน... ฉันกลัวว่าคุณจะทิ้งฉันไป... เหมือนที่ทุกคนเคยทำ...”
คมน์มองแพรไหมด้วยสายตาที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่ความโกรธยังคงคุกรุ่นอยู่ “เธอคิดว่าฉันจะทิ้งเธอไปงั้นเหรอ? หลังจากที่ฉัน... ฉันรู้สึกกับเธอไปแล้ว?”
แพรไหมนิ่งเงียบไป เธอไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไร
“เธอรู้ไหมว่านทีมันสารภาพอะไรออกมา?” คมน์ถามเสียงเย็น “มันบอกว่าเธอขอให้มันช่วย... มันบอกว่าเธอต้องการเปิดโปงวรุต... แต่มันก็เลือกที่จะหักหลังเธอ... เพื่อแลกกับเงิน!”
“นที...” แพรไหมพึมพำชื่อนั้นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความโกรธและความเสียใจ
“ใช่! นที! คนที่เธอเคยคิดว่าไว้ใจ! คนที่เธอคิดว่าจะช่วยเธอได้! เขาขายเธอให้วรุต! เขาขายเธอให้ฉัน! เขาขายเธอให้กับใครก็ตามที่ให้ราคาดีที่สุด!” คมน์ตวาดเสียงดัง “เธอไม่เคยเรียนรู้เลยใช่ไหมแพรไหม? ว่าคนเรามันไม่น่าไว้ใจ!”
“แล้วคุณล่ะ?” แพรไหมถามกลับอย่างไม่ยอมแพ้ “คุณก็เหมือนกัน! คุณใช้ฉัน... คุณต้องการฉัน... คุณก็มีผลประโยชน์ของตัวเอง!”
“ผลประโยชน์ของฉันคือการได้เห็นวรุตได้รับโทษ!” คมน์พูดเสียงหนักแน่น “และตอนนี้... ฉันจะจัดการกับเธอ... ในแบบที่เธอสมควรได้รับ!”
คมน์ปล่อยมือจากใบหน้าของแพรไหมอย่างแรง เธอเซถอยหลังไปอีกครั้ง ความโกรธของคมน์มันรุนแรงจนแพรไหมสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น
“คุณจะทำอะไร?” แพรไหมถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ฉันจะทำโทษเธอ” คมน์เดินเข้ามาหาแพรไหมอย่างช้าๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะลงโทษ “เธอทำให้ฉันเสียใจ... เธอหลอกลวงฉัน... เธอทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่”
“ฉันขอโทษค่ะ” แพรไหมคุกเข่าลงตรงหน้าคมน์ “ได้โปรด... อย่าทำอะไรฉันเลย... ฉันยอมทุกอย่าง...”
คมน์มองแพรไหมที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้งระหว่างความโกรธและความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจ
“เธอยอมทุกอย่างจริงๆ เหรอ?” คมน์ถามเสียงแหบพร่า
แพรไหมพยักหน้า “ค่ะ... ยอมทุกอย่าง...”
คมน์โน้มตัวลงมาใกล้แพรไหม ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากใบหน้าของเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดใบหน้าของเธอ
“ถ้าอย่างนั้น...” คมน์พูดเสียงกระซิบ “เธอต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็น... ว่าเธอไม่ได้หลอกลวงฉัน... ว่าเธอต้องการฉันจริงๆ...”
แพรไหมมองคมน์ด้วยความสับสน เธอไม่เข้าใจว่าคมน์กำลังจะสื่ออะไร
“เธอต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็น...” คมน์ย้ำเสียงหนักแน่น “ว่าความปรารถนาของเธอ... มันไม่ใช่แค่การหลอกลวง...”
คมน์จ้องมองแพรไหมนิ่งๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวังและความต้องการที่ซ่อนเร้น
แพรไหมรู้ดีว่านี่คือจุดแตกหัก... จุดที่เธอจะต้องตัดสินใจเลือกระหว่างการยอมจำนนต่อความปรารถนาของคมน์ หรือการเผชิญหน้ากับผลลัพธ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่า...
“ฉัน...” แพรไหมเริ่มพูด แต่เสียงของเธอขาดหายไป เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
คมน์โน้มตัวลงมาอีก คราวนี้ริมฝีปากของเขาประทับลงบนริมฝีปากของแพรไหมอย่างรวดเร็ว จูบของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ความปรารถนา และความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้
แพรไหมตกใจกับจูบนั้น แต่เธอก็ไม่ได้ขัดขืน เธอปล่อยให้คมน์ทำในสิ่งที่เขาต้องการ...
ขณะที่ริมฝีปากของทั้งสองคนยังคงประกบกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว
“คุณคมน์ครับ!” เสียงของลูกน้องคนสนิทดังขึ้น “มีคนมาหาครับ... เป็น ‘สุรางค์’ ครับ!”
สุรางค์! ชื่อนั้นทำให้แพรไหมใจหายวาบ! สุรางค์คือคนที่เธอคิดว่าอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดโปงความจริง... แต่ตอนนี้... เธอไม่แน่ใจแล้วว่าสุรางค์มาที่นี่ด้วยเหตุผลอะไร... และคมน์จะทำอย่างไรกับเธอ?
คมน์ผละจูบออกจากแพรไหมอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “สุรางค์มาทำไมตอนนี้!”
แพรไหมมองคมน์ด้วยความหวาดหวั่น เธอไม่รู้ว่าการมาของสุรางค์จะนำพาเรื่องราวไปในทิศทางใด... และเธอจะรอดพ้นจากสถานการณ์ที่ยุ่งเหยิงนี้ไปได้อย่างไร...
รักลวงไฟปรารถนาถูกบังคับแต่งงาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก