"ท้อง... กับใคร?" เสียงของคมน์แหบพร่า ราวกับเพิ่งผ่านพ้นสมรภูมิอันดุเดือดมาหมาดๆ แพรไหมยืนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าเขาต้องการคำตอบที่ชัดเจนกว่านี้ แต่คำว่า "กับคุณค่ะ" ที่หลุดปากออกไปนั้น ก็เป็นความจริงที่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป
ดวงตาคมกริบของคมน์จับจ้องมาที่เธอ ราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงแก่นแท้ในจิตใจของเธอ แพรไหมรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติจะเย็นชาอยู่แล้ว บัดนี้กลับดูบิดเบี้ยวด้วยอารมณ์บางอย่างที่เธอไม่สามารถตีความได้
"เธอแน่ใจเหรอแพรไหม?" เขาถามเสียงเย็นเยือก "แน่ใจว่าเด็กในท้อง... เป็นลูกของฉัน?"
คำถามนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของเธอ เธอรู้ว่าเขากำลังสงสัย เธอรู้ว่าเขาอาจจะไม่เชื่อ แต่เธอจะตอบอย่างไร? ถ้าบอกว่าไม่แน่ใจ เขาก็จะยิ่งไม่ไว้ใจเธอ
"ฉัน... ฉันแน่ใจค่ะ" แพรไหมตอบเสียงสั่น "หมอยืนยันแล้วค่ะ"
คมน์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเจ็บปวด "หมอ... งั้นเหรอ" เขาส่ายหน้าช้าๆ "แล้วทำไมเธอไม่บอกฉันก่อนหน้านี้?"
"ฉัน... ฉันกำลังจะบอกค่ะ" แพรไหมพยายามแก้ตัว "แต่... ฉันยังไม่รู้จะบอกคุณอย่างไร"
"ไม่รู้จะบอกอย่างไร?" คมน์ก้าวเข้ามาใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง แววตาของเขามืดลง "หรือเธอแค่กำลังรอเวลา... รอให้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง... แล้วค่อยมาบอกฉัน?"
"ไม่ใช่ค่ะ! ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น!" แพรไหมรีบปฏิเสธอย่างร้อนรน "ฉันแค่... แค่ตกใจ... และไม่รู้ว่าคุณจะรับเรื่องนี้ได้อย่างไร"
"ฉันจะรับเรื่องนี้ได้อย่างไร?" คมน์ย้ำคำพูดของเธอ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเดือดดาลที่ถูกกดทับไว้ "เธอคิดว่าฉันเป็นคนยังไงกันแน่แพรไหม? คิดว่าฉันจะทอดทิ้งเธอ... หรือจะบังคับให้เธอ... อะไร?"
แพรไหมอ้าปากจะตอบ แต่คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ เธอมองเข้าไปในดวงตาของคมน์ ราวกับกำลังมองหาคำตอบในนั้น แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับมีเพียงความสับสน ความโกรธ และความผิดหวัง
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็แทรกเข้ามา ขัดจังหวะบรรยากาศที่ตึงเครียด
"คุณคมน์ครับ... มีเรื่องด่วนครับ!" เสียงของลูกน้องคนสนิทดังมาจากนอกประตู
คมน์หันไปมองประตูแวบหนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะตอบสนองอย่างไร แต่สุดท้ายเขาก็หันกลับมามองแพรไหมอีกครั้ง
"เดี๋ยวค่อยคุยกัน" เขาพูดเสียงเรียบ ก่อนจะเดินออกไปเปิดประตู
แพรไหมยืนนิ่งอยู่คนเดียวในห้องทำงานอันโอ่อ่า หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวล เธอมองไปยังประตูที่ปิดลง ราวกับกำลังรอคอยบางสิ่งบางอย่างที่จะเข้ามาเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง
ไม่นานนัก คมน์ก็กลับเข้ามาในห้อง แต่คราวนี้ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"เกิดอะไรขึ้นคะ?" แพรไหมถาม
คมน์ไม่ตอบ แต่เดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมา แล้วโยนมันมาให้เธอ
"ดูนี่สิ" เขาพูดเสียงห้วน
แพรไหมรับซองเอกสารมาอย่างงงๆ เธอเปิดมันออก ภายในมีรูปถ่ายหลายใบ เป็นรูปถ่ายของเธอ... และธีรภัทร... ในอดีต
รูปถ่ายเหล่านั้นดูเหมือนจะถูกถ่ายมาอย่างลับๆ เผยให้เห็นช่วงเวลาที่เธอและธีรภัทรมีความสุขด้วยกัน ก่อนที่ทุกอย่างจะแตกสลาย
"นี่มัน... อะไรคะ?" แพรไหมถามเสียงสั่น
"นี่คือสิ่งที่ธีรภัทรส่งมาให้ฉัน" คมน์พูดเสียงเย็น "เขาบอกว่า... ถ้าฉันไม่ทำตามข้อตกลง... รูปพวกนี้จะถูกปล่อยออกไป... และมันจะทำให้ฉัน... เสียชื่อเสียงทั้งหมด"
"ข้อตกลงอะไรคะ?" แพรไหมถามอย่างร้อนรน
"เขาต้องการให้ฉัน... ปล่อยเธอไป" คมน์พูด ดวงตาของเขาจับจ้องมาที่เธอ "แล้ว... เขาจะยอมเก็บความลับบางอย่างเกี่ยวกับธุรกิจของฉันไว้... ความลับที่ถ้าถูกเปิดเผย... จะทำให้ฉัน... หมดตัว"
แพรไหมอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เลยว่าธีรภัทรจะร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้ เขาไม่เพียงแต่จะกลับมาเพื่อทวงคืนเธอ แต่ยังจะทำลายคมน์ด้วย
"แล้ว... คุณจะทำอย่างไรคะ?" แพรไหมถามเสียงแผ่ว
คมน์มองเธอด้วยแววตาที่ซับซ้อน "ฉันไม่รู้... ฉันต้องเลือกระหว่าง... ความแค้น... หรือ... เธอ"
คำว่า 'เธอ' ที่หลุดออกมาจากปากของคมน์ ทำให้แพรไหมรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกระตุกในหัวใจของเธอ ความแค้น... กับเธอ... เขาไม่เคยพูดถึงความรู้สึกที่มีต่อเธออย่างตรงไปตรงมาเลย
"คุณคมน์คะ..." เธอเอ่ยเรียกชื่อเขาอย่างแผ่วเบา
"ธีรภัทรให้เวลาฉันถึงพรุ่งนี้เช้า" คมน์พูดต่อ ราวกับไม่ได้ยินเสียงของเธอ "ถ้าฉันไม่ตัดสินใจ... เขาจะลงมือ"
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน
"ฉัน... ฉันขอโทษค่ะ" แพรไหมพูดเสียงสั่น "ฉันไม่รู้ว่าเรื่องมันจะบานปลายถึงขนาดนี้"
คมน์ส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ใช่ความผิดของเธอแพรไหม... แต่มันคือความผิดของฉัน... ที่ปล่อยให้เธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้"
เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวเมืองยามค่ำคืน แสงไฟระยิบระยับสะท้อนในแววตาของเขา
"ฉันไม่เคยคิดเลยว่า... ฉันจะต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้" เขาพูดเสียงแหบพร่า "ฉันไม่เคยคิดว่า... จะต้องมาเลือกระหว่าง... สิ่งที่ฉันต้องการ... กับ... สิ่งที่ฉันควรจะทำ"
แพรไหมมองเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอเห็นความเจ็บปวด ความสับสน และความสิ้นหวังในตัวเขา
"คุณคมน์คะ..." เธอพยายามจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อปลอบโยนเขา แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ
ทันใดนั้นเอง!
เสียงปืนดังขึ้น!
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังรัวติดๆ กันหลายนัด!
คมน์หันขวับมามองแพรไหมด้วยความตกใจสุดขีด
"แพรไหม!"
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้คมน์แทบจะหัวใจหยุดเต้น!
แพรไหมกำลังยืนนิ่ง ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยัง...
หน้าอกของเธอ!
มีเลือดสีแดงสดกำลังไหลซึมออกมาจากเสื้อผ้าของเธอ... และหยดลงบนพื้นห้องทำงานอย่างช้าๆ...
รักลวงไฟปรารถนาถูกบังคับแต่งงาน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก