ตอนที่ 25 — บทสรุปของไฟแค้น

"เลือดของมันจะต้องไหลนองแผ่นดินนี้ให้สมกับที่มันทำกับครอบครัวของฉัน!" เสียงคำรามก้องของคมน์สะท้อนไปทั่วคลังสินค้าเก่าที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายสนิมและน้ำมันเครื่อง เศษกระจกแตกกระจายบ่งบอกถึงการต่อสู้ที่เพิ่งสิ้นสุดลง แสงไฟสลัวจากหลอดไฟที่ห้อยลงมาเป็นจังหวะ สาดส่องใบหน้าของชายหนุ่มที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและเลือด แต่แววตาของเขากลับทอประกายแห่งชัยชนะและความสะใจอย่างรุนแรง เบื้องหน้าเขา ร่างของ ‌'ธนพล' ชายผู้เคยเป็นเงาปีศาจที่คอยตามหลอกหลอนชีวิตของเขาและแพรไหม บัดนี้ถูกตรึงไว้กับเสาเหล็กด้วยโซ่ตรวนหนาหนัก เขาสวมใส่เพียงกางเกงที่ขาดวิ่น ร่างกายเปลือยเปล่าสะท้อนรอยแผลเป็นที่เกิดจากการถูกลงโทษอย่างแสนสาหัส

แพรไหมยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย ท่ามกลางความมืดสลัว เธอแอบมองภาพเบื้องหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ความรู้สึกผสมปนเป ​ทั้งหวาดกลัว ระทึกใจ และ...บางทีอาจมีความโล่งใจเล็กๆ ที่การตามล่าอันยาวนานนี้กำลังจะสิ้นสุดลง ธนพลพยายามดิ้นรน แต่โซ่ตรวนแข็งแกร่งเกินกว่าจะทนทานต่อแรงของเขาได้ เขาหอบหายใจอย่างยากลำบาก ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ‍บัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและยอมจำนน

"แก...แกมันปีศาจ!" ธนพลตะโกนเสียงแหบพร่า "แกจะไม่มีวันได้ในสิ่งที่แกต้องการ!"

คมน์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เยือกเย็นและเต็มไปด้วยความอำมหิต "สิ่งที่ฉันต้องการ? ฉันได้มันมาหมดแล้ว! ครอบครัวของฉัน...ความแค้นที่ค้างคา...และอำนาจที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง" เขาเดินเข้าไปหาธนพลอย่างช้าๆ ‌ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ "แกคิดว่าแกหนีพ้นเหรอ? แกคิดว่าแกทำลายชีวิตฉันกับแพรไหมได้ง่ายๆ อย่างนั้นงั้นเหรอ? แกคิดผิดแล้ว"

คมน์ชี้ไปที่แพรไหม ซึ่งยืนนิ่งราวกับรูปปั้น "เธอคือเครื่องเตือนใจของแก ว่าแกได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของแก"

ธนพลเหลือบมองแพรไหม ‍ดวงตาของเขาฉายแววเสียใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว "แพรไหม...ฉัน...ฉันขอโทษ" เสียงของเขาแผ่วเบา แทบจะไม่ได้ยิน

"ขอโทษ?" คมน์เย้ยหยัน "คำขอโทษของแกมันไร้ค่า! มันไม่สามารถเรียกคืนชีวิตที่แกพรากไปจากพ่อแม่ของฉันได้ ​มันไม่สามารถลบล้างความเจ็บปวดที่แกมอบให้แพรไหมได้!"

คมน์หยิบปืนพกที่เหน็บเอวออกมา โลหะเย็นวูบวาบสะท้อนแสงไฟ แพรไหมสะดุ้งเฮือก พยายามที่จะเอ่ยห้าม แต่เสียงของเธอถูกกลืนหายไปกับความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา

"นี่คือบทสรุปของเกมที่แกเริ่ม" คมน์พูดเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความหมายอันหนักอึ้ง "แกจะไม่มีวันได้แก้ตัวอีกต่อไป"

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว ​ก้องสะท้อนไปทั่วคลังสินค้า ความมืดที่เคยปกคลุม บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเงียบที่น่าขนลุก ธนพลทรุดลงกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาอย่างช้าๆ ดวงตาของเขายังคงเบิกกว้าง จ้องมองไปยังเพดานที่ว่างเปล่า

แพรไหมกุมมือของตัวเองแน่น รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงผิดปกติ ​เธอหันไปมองคมน์ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด แต่แววตาของเขายังคงฉายประกายแห่งชัยชนะ คมน์หันมามองเธอ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้น

"ทุกอย่างจบแล้ว" เขากล่าวเสียงนุ่มขึ้น "คนที่ทำร้ายเรา...ไม่มีอีกแล้ว"

แพรไหมเดินเข้าไปหาคมน์อย่างช้าๆ เธอสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าที่ฉายชัดบนใบหน้าของเขา แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่น่าหวาดกลัวเช่นนี้ เธอกลับรู้สึกถึงความมั่นคงบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา

"คุณ...คุณไม่เป็นอะไรนะ?" เธอถามเสียงสั่น

คมน์ส่ายหน้าเบาๆ "ฉันไม่เป็นไร" เขาจับมือของเธอไว้แน่น "ขอบคุณที่อยู่ตรงนี้"

แพรไหมมองเข้าไปในดวงตาของคมน์ เธอเห็นบางสิ่งที่เปลี่ยนไป ความแข็งกร้าว ความเย็นชาที่เคยมี บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยนบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน หรือบางที...เธออาจจะมองข้ามมันไปตลอด?

"ฉัน..." แพรไหมเริ่มพูด แต่ก็หยุดชะงัก เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคมน์นั้นซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ด้วยคำพูดง่ายๆ

"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น" คมน์กระชับมือของเธอ "ตอนนี้ เรามีกันและกันแล้ว"

เขากอดเธอไว้แน่น แพรไหมซบหน้าลงบนอกของเขา สัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง เธอหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกที่สับสนถาโถมเข้ามา แต่ท่ามกลางความสับสนนั้น กลับมีความรู้สึกปลอดภัยและความอบอุ่นที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น

"การแก้แค้นเสร็จสิ้นแล้ว" คมน์กระซิบข้างหูของเธอ "แต่สงครามของเรา...เพิ่งจะเริ่มต้น"

คำพูดของคมน์ทำให้แพรไหมใจหายวาบ เธอเงยหน้ามองเขา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นบางอย่างที่น่ากลัว

"หมายความว่ายังไงคะ?" เธอถาม

คมน์ยิ้มมุมปาก "หมายความว่า...ชีวิตของเราหลังจากนี้ จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป"

แสงไฟสลัวสาดส่องใบหน้าของทั้งสองคน ที่บัดนี้ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของความแค้น รอยแผลเป็นจากอดีตกำลังจะถูกแทนที่ด้วยอะไรบางอย่างที่ยังคงเป็นปริศนา...