ตอนที่ 4 — ความทรงจำที่เลือนราง

กลิ่นอายบางอย่างที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก ท่ามกลางความเย็นเฉียบของห้องเก็บเอกสารเก่าแก่ มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมฉุนเฉียว หรือกลิ่นกระดาษอับชื้นธรรมดา แต่มันเป็นกลิ่นที่เหมือนปลุกเร้าบางสิ่งบางอย่างที่หลับใหลอยู่ในส่วนลึกของจิตวิญญาณ กลิ่นนั้น… มันเหมือนวันวานที่เธอพยายามจะลืมเลือนไปให้หมดสิ้น

ฟ้าใสยืนนิ่ง สองมือล้วงกระเป๋า ‌ดวงตาไล่กวาดไปตามชั้นวางเอกสารที่สูงจรดเพดาน ตู้เหล็กสีเทาเข้มแต่ละตู้ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แต่ละลิ้นชักถูกปิดสนิทราวกับซ่อนความลับนับพันเอาไว้ เธอกำลังปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากคุณภีม… หรือ ‘เขา’ อย่างเป็นทางการอีกครั้ง การค้นหาเอกสารเก่าที่เกี่ยวข้องกับโครงการที่ถูกระงับไปเมื่อหลายปีก่อน ​ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการตรวจสอบภายในครั้งใหญ่

“ต้องใช้เวลาอีกสักหน่อยสินะคะ” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสะท้อนก้องในความเงียบของห้อง

นิ้วเรียวยาวค่อยๆ เลื่อนไปตามสันแฟ้มที่เรียงราย สัมผัสได้ถึงความหยาบกร้านของกระดาษที่ผ่านกาลเวลามานานหลายปี สายตาของเธอหยุดอยู่ที่แฟ้มสีน้ำเงินเข้มเล่มหนึ่งที่ดูแปลกตาไปจากเล่มอื่น มันไม่มีป้ายกำกับชัดเจน มีเพียงรอยปากกาที่เขียนด้วยลายมือที่ดูคุ้นเคยจนใจหาย… ‍เป็นลายมือที่เธอจำได้ดี

ด้วยความลังเล มือของเธอค่อยๆ เอื้อมไปหยิบแฟ้มเล่มนั้นออกมา ฝุ่นบางๆ ฟุ้งกระจายขึ้นมา เธอมองมันด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ความรู้สึกที่ผสมปนเปไปด้วยความหวัง ความกลัว ‌และความโหยหา

เมื่อเปิดแฟ้มออก สิ่งแรกที่ปรากฏต่อสายตาคือรูปถ่ายใบหนึ่ง มันเป็นรูปของเธอกับเขา… ในอดีต ใบหน้าที่เคยเปี่ยมสุข รอยยิ้มที่สดใสที่เธอแทบจะจำไม่ได้ว่าเคยมีอยู่บนใบหน้าของตัวเองมาก่อน ภาพนั้นถูกถ่ายในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส อาจจะเป็นริมทะเล ‍หรือสวนสาธารณะสักแห่งที่เต็มไปด้วยดอกไม้ ภาพนั้นดูเหมือนจะถูกแช่แข็งไว้ในกาลเวลา เก็บงำช่วงเวลาแห่งความสุขที่บริสุทธิ์

ภาพในอดีตผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับม้วนฟิล์มที่กำลังฉายซ้ำ ภาพของเขา… ภีมในวันนั้น ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับที่มองมาที่เธออย่างอ่อนโยน เสียงหัวเราะของเขาที่ก้องกังวานอยู่ในความทรงจำ ​รอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอสดใสขึ้นมาทันที

เธอจำได้ถึงวันนั้น… วันที่เขาพาเธอไปเที่ยวทะเลเป็นครั้งแรก แสงแดดยามเย็นสาดส่องลงมาอาบไล้ผิวกายของทั้งคู่ ท้องฟ้าสีทองอร่าม สะท้อนลงบนผิวน้ำทะเลที่ระยิบระยับ เขาจับมือเธอแน่น เดินเคียงข้างกันไปบนหาดทรายขาว ทิ้งรอยเท้าคู่หนึ่งไว้เบื้องหลัง

“ฟ้าใส…” ​เสียงของเขาดังขึ้นในความทรงจำ “ผมรักคุณนะ รักมาตลอด”

คำพูดนั้น… คำพูดที่เคยเหมือนคำสาบาน ที่เคยเหมือนคำสัญญาที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง มันวนเวียนอยู่ในหูของเธออีกครั้ง ทำให้หัวใจที่เคยแข็งแกร่งเริ่มสั่นคลอน

เธอจำได้ถึงความรู้สึกอบอุ่นที่เอ่อล้นในหัวใจในวันนั้น ความเชื่อมั่นที่เต็มเปี่ยมว่าความรักของเธอและเขาจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ​แต่แล้ว…

ภาพแห่งความสุขค่อยๆ เลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยภาพที่เจ็บปวด ภาพของคำพูดที่บาดลึก น้ำตาที่รินไหล และความเสียใจที่ไม่อาจหวนคืน

“เรา… เราไปกันไม่ได้หรอกฟ้าใส”

“ทำไม… ทำไมคะภีม”

“เพราะ… เพราะเธอไม่เหมาะกับผม”

ประโยคนั้น… ประโยคที่เหมือนคมมีดกรีดลงกลางใจ ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อมั่น ทุกความฝัน ทุกความหวัง ทุกความรักที่เธอทุ่มเทให้เขาไป มันพังทลายลงในพริบตา

เธอจำได้ถึงความเย็นชาที่ฉายชัดในดวงตาของเขาในวันนั้น แววตาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แววตาที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกลายเป็นคนแปลกหน้า เป็นคนที่เขาไม่เคยรู้จัก

“ผม… ผมขอโทษ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ราวกับถูกบังคับ

ขอโทษ? คำขอโทษนั้นไม่สามารถเยียวยาหัวใจที่แตกสลายของเธอได้เลย

น้ำตาเริ่มคลอหน่วย ภาพถ่ายในมือเริ่มพร่ามัว เธอพยายามปัดเป่าความทรงจำอันเลวร้ายเหล่านั้นออกไป แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ มันก็ยิ่งดึงเธอเข้าไปสู่ห้วงแห่งความเจ็บปวด

เอกสารอื่นๆ ในแฟ้มเล่มนี้เป็นหลักฐานยืนยันความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ บันทึกการประชุมที่เคยมีร่วมกัน รูปถ่ายในงานเลี้ยงต่างๆ จดหมายที่เขาเคยเขียนให้เธอ… ทุกอย่างเหมือนถูกจัดเก็บไว้อย่างดี ราวกับเขาก็ไม่เคยต้องการจะลืมเลือนมันไปเช่นกัน

เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นตั๋วคอนเสิร์ตวงดนตรีโปรดของเธอที่เขาเคยซื้อให้ มันยังคงสภาพดี ราวกับเพิ่งซื้อมาเมื่อวาน

“เขา… เขายังเก็บมันไว้เหรอ” เธอพึมพำ เสียงสั่นเครือ

ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ความสับสน ความขัดแย้ง ความหวังที่ริบหรี่ และความกลัวที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา

ทำไมเขาถึงเก็บสิ่งเหล่านี้ไว้? ทำไมเขาถึงไม่ลืม? หรือว่า… หรือว่าความรู้สึกของเขาก็ไม่ต่างจากเธอ?

แต่ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง… ทำไมเขาถึงทำร้ายเธอได้ลงคอ? ทำไมเขาถึงทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี?

ทันใดนั้น ประตูห้องเก็บเอกสารก็ถูกเปิดออก เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำให้เธอสะดุ้งตกใจ มือของเธอรีบปิดแฟ้มใบนั้นลงอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าจะถูกจับได้

เขา… ภีม ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตาของเขามองตรงมาที่เธอ ราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ

“เจอแล้วเหรอฟ้าใส” เสียงของเขาเรียบๆ แต่แฝงไว้ด้วยความหมายบางอย่างที่เธอมองไม่ทะลุ

เธอพยักหน้า พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ “ค่ะ… เกือบจะครบแล้วค่ะ”

เขาเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอไม่มากนัก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเขา… กลิ่นที่คุ้นเคยราวกับเพลงที่เธอเคยได้ยิน แต่ตอนนี้มันกลับทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

“เอกสารพวกนั้น… มันเก่ามากแล้วนะ” เขาพูด พร้อมกับกวาดสายตาไปที่แฟ้มในมือของเธอ “บางที… เราอาจจะอยากลืมมันไปก็ได้”

คำพูดของเขามันเหมือนการย้ำเตือนถึงบาดแผลในอดีตที่ยังไม่เคยจางหาย เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามหาคำตอบบางอย่าง แต่กลับเจอเพียงความว่างเปล่าที่ยากจะหยั่งถึง

“บางที… การลืมก็อาจจะไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดก็ได้นะคะ” เธอตอบกลับไปอย่างเชื่องช้า แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะมีความนัยบางอย่างซ่อนอยู่ “งั้น… ก็ลองดูก็ได้”

เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด จนแทบจะสัมผัสกันได้ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า

“แต่… ต้องระวังให้ดีนะฟ้าใส” เสียงของเขาเบาลง จนแทบจะกระซิบอยู่ข้างหูของเธอ “บางความลับ… ถ้าถูกเปิดเผยออกมา อาจจะทำให้ทุกอย่าง… พังทลายไปเลยก็ได้”

คำพูดของเขามันเหมือนคำเตือน เหมือนคำขู่ หรืออาจจะเป็น… สัญญา? เธอไม่รู้แน่ชัด แต่สิ่งที่เธอรู้คือ ความลับที่เธอแบกรับอยู่… มันกำลังจะถูกเปิดเผย