ตอนที่ 7 — คืนที่แสนหวาน?

แอลกอฮอล์ไหลเวียนในกระแสเลือด เคล้าคลอไปกับเสียงหัวเราะที่ดังสนั่น ลอยละล่องอยู่ในอากาศหนาแน่นของห้องจัดเลี้ยงสุดหรู ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่สาดส่องลงมาเน้นให้ใบหน้าของเหล่านักธุรกิจทั้งหลายดูมีมิติขึ้นกว่าปกติ แต่สำหรับฟ้าใส แสงไฟเหล่านั้นกลับดูพร่ามัว ราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอพยายามรวบรวมสติ ‌แต่ทุกอย่างกลับเลือนลาง ภาพใบหน้าคมเข้มของนายเหนือหัวคนใหม่ ซีรีน ลอยเด่นขึ้นมาซ้ำๆ ในมโนภาพ

“คุณฟ้าใสคะ ดื่มอีกหน่อยสิคะ” เสียงหวานเจื้อยแจ้วดังขึ้นมาจากด้านข้าง เป็นเสียงของคุณนก ​เพื่อนร่วมงานที่เธอไม่ค่อยจะลงรอยกันนัก มือเรียวที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดโต ยื่นแก้วไวน์สีแดงเข้มมาตรงหน้า ฟ้าใสพยายามยิ้มตอบ รับแก้วมาอย่างเสียไม่ได้ เธอกลอบกลืนไวน์ลงคอไป รสชาติเปรี้ยวอมหวานฝาดลิ้น มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งใจ

งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของบริษัทที่จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในคืนนี้ ‍เป็นโอกาสที่ทุกคนจะได้ปลดปล่อยความเครียดจากการทำงานหนัก แต่สำหรับฟ้าใส มันกลับเป็นเวทีที่ความรู้สึกอึดอัดและสับสนได้ถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง การปรากฏตัวของซีรีนในฐานะเจ้านายคนใหม่ของเธอ มันไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือการย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดที่เธอพยายามจะลืมเลือน

เธอเหลือบมองไปยังมุมหนึ่งของงาน เห็นซีรีนกำลังสนทนากับนักธุรกิจอาวุโสคนหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขาดูสง่างามภายใต้แสงไฟ ‌แม้จะผ่านไปนานหลายปี รอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์นั้นก็ยังคงเหมือนเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือแววตาที่เคยมีแต่ความอบอุ่นและอ่อนโยน วันนี้มันกลับฉายแววของความเฉียบขาดและเยือกเย็น ราวกับภูเขาน้ำแข็งที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

“คุณฟ้าใสคะ เป็นอะไรไปคะ ดูเหม่อลอยเชียว” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหู ‍ทำให้ฟ้าใสสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมอง ก็พบกับซีรีนยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมผู้ชายราคาแพงลอยมาแตะจมูก

“เปล่าค่ะคุณซีรีน แค่…คิดอะไรเพลินๆ ค่ะ” ​เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามไม่สบตาเขาตรงๆ

“คิดถึงเรื่องอะไรครับ ถึงกับทำหน้าเครียดเชียว” เขาถาม น้ำเสียงแฝงไปด้วยความขี้เล่นที่เธอคุ้นเคย “หรือว่าคิดถึงผม?”

คำพูดนั้นทำเอาฟ้าใสหน้าแดงก่ำ เธอไม่เคยคิดว่าซีรีนจะกล้าพูดอะไรตรงไปตรงมาแบบนี้อีก หลังจากที่เขาเคยทำลายหัวใจเธอไปแล้ว

“คุณซีรีนคะ ​อย่าพูดเล่นแบบนี้เลยค่ะ” เธอพยายามปัดแก้มตัวเองให้เย็นลง

“ผมไม่ได้เล่นนะครับ” เขากล่าว ดวงตาคมกริบของเขามองสำรวจใบหน้าของเธออย่างลึกซึ้ง “ผมเห็นคุณฟ้าใสมาตั้งแต่แรกที่คุณเข้ามาในงานนี้ คุณดูเปลี่ยนไปนะ… ดูสวยขึ้น แต่ก็ดูเศร้าลง”

คำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดลงบนบาดแผลเก่าๆ ​ฟ้าใสพยายามกลั้นน้ำตา “ฉันก็ยังเป็นฉันเหมือนเดิมค่ะ”

“ไม่เหมือนเดิมเลย” ซีรีนโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขากระทบใบหน้าเธอ “คุณหลบตาผมตลอดเลยนะ… ทั้งที่เมื่อก่อนคุณไม่เคยเป็นแบบนี้”

“มัน… มันนานแล้วค่ะ” เธอตอบเสียงสั่น

“นานแค่ไหนครับ? นานพอที่จะลืมผมได้หรือยัง?” คำถามของเขาแทงทะลุหัวใจเธอ เธออยากจะตะโกนบอกเขาว่าเธอไม่เคยลืมเขาได้เลยสักวัน แต่คำพูดก็จุกอยู่ที่ลำคอ

“ผมรู้ว่าคุณกำลังจะตอบอะไร” ซีรีนยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน “แต่บางที… ความรู้สึกมันก็ไม่ได้หายไปง่ายๆ เหมือนลมหายใจที่พัดผ่านไปนะครับ”

เขายื่นมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ นิ้วเรียวยาวของเขาลูบไล้ไปตามผิวแก้มเนียนนุ่มที่กำลังร้อนผ่าว ความอบอุ่นจากปลายนิ้วของเขามันช่างคุ้นเคยเหลือเกิน ราวกับภาพในอดีตเมื่อหลายปีก่อนกลับมาฉายซ้ำอีกครั้ง ฟ้าใสหลับตาลง ปล่อยให้สัมผัสของเขาโอบล้อมเธอไว้

“ผมคิดถึงคุณมากนะ ฟ้าใส” เสียงของเขาแผ่วเบา แต่กลับทรงพลัง จนทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

“คุณซีรีนคะ… เรา… เราไม่ควร…”

“ไม่ควรอะไรครับ?” เขาถาม น้ำเสียงเริ่มอ่อนโยนลง “ไม่ควรจะยอมรับความรู้สึกที่มันยังคงอยู่? ไม่ควรจะเยียวยาบาดแผลที่ยังฝังลึก?”

เขาเลื่อนมือจากแก้มมาประคองใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาแนบริมฝีปาก เขาไม่ได้จูบเธอ แต่เพียงแค่แนบชิดกัน ปล่อยให้ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานได้ปะทุขึ้นอย่างเงียบๆ

“ผม… ผมไม่แน่ใจเลยค่ะ” ฟ้าใสพึมพำ ดวงตาของเธอเปิดขึ้น สบเข้ากับแววตาของซีรีนที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เธอไม่สามารถอ่านออกได้

“ไม่แน่ใจเรื่องอะไรครับ?” เขากระซิบ น้ำเสียงของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนไป “ไม่แน่ใจว่าผมยังรักคุณอยู่หรือเปล่า? หรือไม่แน่ใจว่าคุณยังรักผมอยู่ไหม?”

คำถามของเขาทำให้ฟ้าใสยิ่งสับสน เธอจำได้ถึงวันที่เขาจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและบาดแผลในใจ

“คุณ… คุณมีคนอื่นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ?” เธอถาม น้ำเสียงสั่นเครือ

คำถามนั้นเหมือนจุดประกายไฟที่รอวันปะทุ ซีรีนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่แววตาของเขาจะเปลี่ยนเป็นซับซ้อน

“ผม…”

แต่ก่อนที่เขาจะได้ตอบ เสียงเพลงที่ดังขึ้นก็ดังกลบเสียงของเขาไปเสียก่อน เป็นเพลงจังหวะเร็วที่ชวนให้ผู้คนออกมาเต้นรำ

“มาเต้นรำกันนะครับ คุณฟ้าใส” ซีรีนเอ่ย พยายามดึงเธอออกจากห้วงความคิดอันสับสน

เธอลังเล แต่สุดท้ายก็พยักหน้า เขาจูงมือเธอไปที่ฟลอร์เต้นรำ ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย

ขณะที่พวกเขาหมุนวนไปตามจังหวะเพลง ฟ้าใสรู้สึกราวกับเธอกำลังฝันไป ภาพในอดีตฉายซ้ำไปมา ในอ้อมกอดของเขา เธอรู้สึกปลอดภัย อบอุ่น และมีความสุข แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา ความลับที่เธอซ่อนไว้ มันพร้อมจะเปิดเผยได้ทุกเมื่อ

“คุณฟ้าใสครับ” ซีรีนเอ่ยขึ้นขณะที่เพลงกำลังจะจบลง “ผมมีเรื่องจะบอกคุณ…”

แต่แล้ว… เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและหงุดหงิด

“ซีรีน! คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง! แล้วนี่ใคร?” หญิงสาวคนนั้นตะโกนเสียงดัง พร้อมกับผลักฟ้าใสออกไปอย่างแรง

ฟ้าใสเสียหลัก เซถลาไปด้านหลัง เธอชนเข้ากับโต๊ะข้างๆ แก้วไวน์ที่ยังเหลืออยู่บนโต๊ะร่วงหล่นลงแตกกระจายบนพื้น เสียงดังโครม!

ซีรีนหันขวับไปมองด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบเข้ามาประคองฟ้าใสไว้ “ฟ้าใส! เป็นอะไรไหม?”

แต่ฟ้าใสไม่ตอบ เธอเพียงแต่มองไปยังหญิงสาวตรงหน้า ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน

“นี่คุณ… คุณเป็นใครคะ?” ฟ้าใสถามเสียงแผ่ว

“ฉัน? ฉันคือคนที่คุณซีรีนควรจะอยู่ด้วย!” หญิงสาวคนนั้นตวาดกลับ “ไม่ใช่ยัยเลขากระจอกๆ นี่!”

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของฟ้าใสอีกครั้ง เธอเงยหน้ามองซีรีน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมาย

“คุณ… ซีรีน…” เธอพึมพำ

ซีรีนดูเหมือนจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่อึดอัด เขาหันไปมองหญิงสาวคนนั้นด้วยสายตาตำหนิ ก่อนจะหันกลับมาหาฟ้าใส

“ฟ้าใส… ฟังผมนะ…”

แต่เขาจะพูดอะไรต่อไป? ความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มจุดประกายขึ้นมาใหม่นี้ จะต้องดับมอดลงไปอีกครั้งหรือไม่? หรือนี่จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความสับสนที่มากขึ้น?