โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 842 คำ
แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามาปลุกให้ฟ้าใสลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า สิ่งแรกที่เธอรับรู้คือความปวดเมื่อยตามร่างกาย และความรู้สึกหนักอึ้งในอก ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกดทับเธอไว้ เธอพยายามรวบรวมสติ นึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน… งานเลี้ยง… เสียงเพลง… การเต้นรำ… และ…
ภาพใบหน้าของซีรีนซ้อนทับเข้ามาในความคิด เขาอยู่ใกล้มาก… มากเสียจนเธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา… และสัมผัสที่อ่อนโยนของเขา…
เธอจำได้ว่าเขาพูดอะไรบางอย่าง… “ผมคิดถึงคุณมากนะ ฟ้าใส”
ใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อนึกถึงคำพูดนั้น มันเหมือนกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วร่าง ความรู้สึกที่สับสนปนเปกันไปหมด ทั้งความสุข ความเจ็บปวด และความหวัง
แต่แล้ว… ภาพของหญิงสาวปริศนาคนนั้นก็ฉายเข้ามาในหัว… หญิงสาวที่ตะโกนใส่เธอ และพูดว่า… “ฉันคือคนที่คุณซีรีนควรจะอยู่ด้วย!”
คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ ราวกับจะตอกย้ำความรู้สึกผิดที่ก่อตัวขึ้นในใจ
เมื่อคืน… เธอทำอะไรลงไป? เธอยอมให้เขาเข้ามาใกล้ชิด… ยอมให้เขาสัมผัส… ยอมให้ความรู้สึกที่เธอพยายามจะลืมไปนานกลับมามีชีวิตอีกครั้ง… ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าเขา…
เธอจำได้รางๆ ว่าหลังจากที่หญิงสาวคนนั้นพูดจบ เธอก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างขาดหายไป… ความทรงจำหลังจากนั้นมันเลือนรางเหลือเกิน… เหมือนถูกตัดออกไป…
“ไม่… ไม่นะ…” เธอพึมพำกับตัวเอง พลางยกมือขึ้นกุมขมับ “เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงแห่งความสับสนและความผิดบาป ความรู้สึกผิดต่อใคร? เธอเองก็ไม่แน่ใจ
ทันใดนั้น ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ซีรีนในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเข้ม กางเกงสแล็คสีดำ ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่แววตาของเขากลับดูสงบนิ่ง
“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณฟ้าใส” เขาเอ่ย น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้ใจเธอเต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง
ฟ้าใสพยายามรวบรวมสติ ร่างกายของเธอขยับตัวไปนั่งกึ่งพิงหมอน เธอเหลือบมองซีรีนอย่างระมัดระวัง
“คุณ… มาทำอะไรที่นี่คะ?” เธอถาม พยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด
“ผมมาหาคุณ” เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา เดินเข้ามาใกล้เตียง “ผมอยากจะคุยกับคุณเรื่องเมื่อคืน”
คำว่า “เมื่อคืน” ทำเอาฟ้าใสยิ่งรู้สึกประหม่า เธอหันหน้าหนีไปอีกทางหนึ่ง
“เรื่องเมื่อคืน… ฉัน… ฉันจำได้ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ค่ะ” เธอโกหก
ซีรีนเดินมานั่งลงที่ขอบเตียง เขามองฟ้าใสด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก
“ไม่ชัด… หรือว่าไม่อยากจะจำ?” เขาถามเบาๆ
คำพูดของเขาเหมือนจะจับไต๋เธอได้ ฟ้าใสรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า “เปล่าค่ะ… คือ… ฉันดื่มไปเยอะ… แล้วก็…”
“แล้วก็เจอเรื่องไม่คาดฝันใช่ไหมครับ?” เขาพูดต่อ น้ำเสียงของเขาไม่มีแววตำหนิใดๆ แต่กลับแฝงไปด้วยความเข้าใจ
“คุณ… คุณหมายถึง… ผู้หญิงคนนั้น?” ฟ้าใสถาม เสียงของเธอแผ่วลงอย่างเห็นได้ชัด
ซีรีนถอนหายใจเบาๆ “เธอ… เป็นแฟนเก่าของผมครับ”
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของฟ้าใส “แฟนเก่า?” เธอกระซิบถามซ้ำ
“ครับ” ซีรีนตอบ “เธอ… ไม่พอใจที่ผมมาทำงานที่นี่ และ… ไม่พอใจที่ผม… สนใจคุณ”
“สน… สนใจฉัน?” ฟ้าใสทวนคำด้วยความไม่เชื่อ “แต่… คุณมีเธออยู่แล้ว… ทำไม…”
“ผมบอกแล้วไงครับว่าเธอเป็นแฟนเก่า” ซีรีนขัดจังหวะ “เราเลิกกันไปนานแล้ว… นานมากแล้ว… แต่เธอยังไม่ยอมรับความจริง”
ฟ้าใสเงียบไป เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ซีรีนบอกมา แฟนเก่า… เลิกกันแล้ว… ไม่ยอมรับความจริง…
“แล้ว… เมื่อคืน…” ฟ้าใสลังเลที่จะถามต่อ
“เมื่อคืน… หลังจากที่เธอเข้ามา… เธอคงจะทำให้คุณตกใจมาก” ซีรีนพูด ดวงตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของฟ้าใส “เธอผลักคุณ… ผมรีบเข้าไปหาคุณ… แล้วเธอก็… โวยวาย”
“แล้ว… หลังจากนั้นล่ะคะ?” ฟ้าใสถามอย่างกระวนกระวาย “ฉัน… ฉันจำอะไรไม่ได้เลย…”
ซีรีนชะงักไปเล็กน้อย ราวกับกำลังตัดสินใจว่าจะพูดอะไรดี
“หลังจากนั้น… ผม… พาคุณออกมาจากตรงนั้น” เขาพูด “ผมพาคุณไปนั่งพักที่มุมที่เงียบกว่า… แล้วก็… ผม… ดูแลคุณ”
“ดูแล… ยังไงคะ?” ฟ้าใสถามเสียงสั่น
“คุณ… เมามาก… แล้วก็… ดูเหมือนจะเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น” ซีรีนพูด ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ “ผม… ปลอบคุณ…”
“ปลอบ… คุณปลอบฉัน…” ฟ้าใสทวนคำด้วยความรู้สึกที่ตีกันในอก
“ครับ” ซีรีนตอบ “ผม… อยากให้คุณรู้ว่า… คุณไม่ได้อยู่คนเดียว”
เขาก้มลงมา มองเธออย่างมีความหมาย “แล้ว… ผมก็… ได้บอกความรู้สึกของผมกับคุณไป…”
คำพูดนั้นทำให้ฟ้าใสหน้าแดงก่ำอีกครั้ง เธอจำได้ว่าเขาเคยพูดว่า “ผมคิดถึงคุณมากนะ ฟ้าใส”
“แล้ว… แล้วคุณ… ทำอะไรมากกว่านั้นหรือเปล่าคะ?” ฟ้าใสถามอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล
ซีรีนเงียบไป ราวกับเขากำลังใช้ความคิดอย่างหนัก
“คุณ… หมายถึง… เรื่อง… เรื่องที่เราเคย…?” เขาถาม น้ำเสียงของเขาดูเหมือนจะอึกอัก
ฟ้าใสพยักหน้าอย่างเชื่องช้า เธอจำได้ถึงความสัมพันธ์ที่เคยมีร่วมกันในอดีต ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลง
ซีรีนถอนหายใจเบาๆ “ฟ้าใส… เมื่อคืน… ผม… ผม… ผมไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไปกว่า… การปลอบประโลมคุณ… ผม… ผมแค่… อยากให้คุณรู้สึกดีขึ้น…”
คำตอบของเขาทำให้ฟ้าใสรู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
“จริงๆ เหรอคะ?” เธอถาม น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความไม่แน่ใจ
“จริงๆ ครับ” ซีรีนยืนยัน “ผม… ไม่ได้ถือโอกาสจากคุณ… ผม… แค่… อยากจะแสดงความห่วงใย… และ… ผม… ผมก็… ยังคงรู้สึกดีกับคุณเสมอ… ฟ้าใส”
คำว่า “ยังคงรู้สึกดี” มันมีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าที่ฟ้าใสจะเข้าใจ เธอไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงความรู้สึกแบบเพื่อน หรือความรู้สึกแบบ… คนรัก
“แต่… เมื่อคืน… ฉัน… ฉันรู้สึกเหมือน… ฉัน… ฉันทำอะไรผิดไป… ฉันรู้สึกผิด…” ฟ้าใสพูด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า
“คุณไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกครับ” ซีรีนพูด น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลง “คุณแค่… เสียใจ… แล้วก็… เหนื่อย… คุณต้องการใครสักคนอยู่ข้างๆ… แล้วผมก็… อยู่ตรงนั้น… เพื่อคุณ…”
เขาเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ “ผม… อยากจะให้คุณรู้ว่า… ผม… จะอยู่ตรงนี้… เพื่อคุณเสมอ… ฟ้าใส”
สัมผัสของเขาอบอุ่น และปลอบโยน แต่ในใจของฟ้าใสกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงรบกวนเธออยู่… เสียงกระซิบที่ดังขึ้นในความมืด… ราวกับมีบางอย่างที่เธอไม่สามารถจำได้… หรือ… ไม่กล้าที่จะจำ…
“คุณแน่ใจนะคะว่า… คุณไม่ได้ทำอะไร… ที่ทำให้ฉัน… รู้สึกผิด…” ฟ้าใสถาม เสียงของเธอสั่นเครือ
ซีรีนสบตาเธอตรงๆ “ผมแน่ใจครับ… ฟ้าใส… คุณ… ไม่ต้องกังวล…”
แต่คำพูดของเขาไม่สามารถดับความกังวลในใจของฟ้าใสได้เลย เธอรู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างที่ยังคงปิดบังอยู่… บางสิ่งที่เธอไม่ได้รับรู้… และบางสิ่งที่อาจจะนำพาความเจ็บปวดมาให้เธออีกครั้ง…
ขณะที่ซีรีนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อ ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง… เป็นคุณนก… พนักงานคนนั้น… พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูแปลกๆ บนใบหน้า…
“คุณซีรีนคะ… ดิฉัน… จำได้ว่าเมื่อคืน… คุณ… เอ่อ… คุณดูเหมือนจะ… เอ่อ… มีความสุขมากนะคะ…” คุณนกพูด พร้อมกับเหลือบมองมาทางฟ้าใสด้วยแววตาที่ท้าทาย…
ฟ้าใสอึ้งไปกับคำพูดนั้น… เธอหันไปมองซีรีนอย่างไม่เข้าใจ… แล้วความจริงที่ซ่อนอยู่ในเสียงกระซิบในความมืดเมื่อคืนนี้คืออะไรกันแน่?
เลขากับกลับมาเจออีกครั้งที่ไม่คาดฝัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก