ตอนที่ 11 — ของขวัญจากสวรรค์

"ฉัน... จำเป็นต้องรู้ความจริง" เสียงในหัวของฟ้าใสกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ภาพถ่ายในมือของเธอสั่นไหวราวกับจะปลิวหลุดไปตามแรงลม ราวกับมันกำลังจะเตือนเธอว่าโลกทั้งใบของเธอได้เปลี่ยนไปแล้วนับตั้งแต่ที่ได้เห็นมัน

แฟ้มเอกสารเก่าๆ ที่ภาคินัยมอบให้กลายเป็นเหมือนกล่องแพนโดราที่ถูกเปิดออก เผยให้เห็นความจริงอันน่าตกตะลึงที่เธอพยายามฝังกลบมาตลอดหลายปี แต่สิ่งที่อยู่ภายในนั้น ‌ไม่ใช่แค่เอกสารที่เกี่ยวข้องกับโครงการพัฒนาชุมชน แต่กลับเป็นของขวัญจากอดีตที่ถูกซ่อนเร้นไว้ รอวันที่จะถูกค้นพบ

เธอค่อยๆ หยิบรูปถ่ายขาวดำใบนั้นออกมาจากซองกระดาษ สัมผัสอันเย็นเยียบของกระดาษทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจ ภาพนั้นคือภาพของเธอกับใครอีกคนหนึ่ง... ในวันที่เธอมีความสุขที่สุด วันที่เธอไม่เคยคิดว่ามันจะเป็นจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดที่ยาวนาน

ภาพนั้นถูกถ่ายไว้ในบรรยากาศที่อบอุ่น ​มีรอยยิ้มของเธอกว้างสดใส เธอกำลังกอดตอบใครคนหนึ่งอย่างรักใคร่ ใบหน้าของคนในภาพถูกถ่ายมาในมุมที่ไม่ชัดเจนนัก แต่ทว่า... จมูกโด่ง ดวงตาคม และโครงหน้าที่คุ้นเคยนั้น มันทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น

"ไม่... ‍ไม่จริง..." ฟ้าใสพึมพำอีกครั้ง เธอพยายามปฏิเสธสิ่งที่ตาของเธอมองเห็น แต่สมองของเธอกลับไม่ยอมรับ

ภาพถ่ายนั้นมันมีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ มันไม่ใช่แค่รูปถ่ายธรรมดา แต่มันคือหลักฐานที่ยืนยันถึงความสัมพันธ์ที่เธอพยายามหลีกหนีมาตลอดหลายปี ความสัมพันธ์ที่ทำให้เธอต้องหนีมาอยู่ที่นี่ หนีมาใช้ชีวิตอย่างหลบๆ ‌ซ่อนๆ

เธอค่อยๆ เลื่อนสายตาไปยังอีกมุมหนึ่งของรูปถ่ายนั้น สิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอแทบจะยืนไม่อยู่

บนข้อมือของชายในภาพ มีสร้อยข้อมือเส้นเล็กๆ ที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี สร้อยข้อมือเส้นที่เธอเคยให้เป็นของขวัญในวันเกิดครบรอบวันแรกที่คบกัน

"นี่มัน... ของขวัญของฉัน..." เธอพูดเสียงสั่น

มันเป็นสร้อยข้อมือเงินแท้เส้นเล็กๆ ‍ที่มีจี้รูปหัวใจเล็กๆ ห้อยอยู่ เป็นของขวัญชิ้นแรกที่เธอตั้งใจซื้อให้เขาด้วยเงินเก็บของเธอเอง เธอจำได้ทุกรายละเอียด เพราะมันคือสัญลักษณ์แห่งความรักครั้งแรกของเธอ

ความทรงจำต่างๆ ที่เหมือนถูกผนึกไว้ กำลังผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับพายุ ภาพของวันวานที่เคยมีความสุข ​ภาพของรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และคำสัญญาที่เคยให้ไว้

"ทำไม... ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้" เธอถามกับตัวเอง เสียงสะท้อนในความเงียบ

เธอกลับไปมองที่ใบหน้าของชายในภาพอีกครั้ง คราวนี้เธอเพ่งมองอย่างพิจารณา ทุกรายละเอียด ​ทุกมุม ทุกเงา มันชี้ไปที่คนๆ เดียว คนที่เธอพยายามจะลืม แต่ก็ไม่เคยลืมได้เลย

"คุณภาคินัย..."

ชื่อนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา เป็นชื่อที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความรัก ​ความผิดหวัง และความโกรธ

เธอจำได้ว่า... หลังจากเหตุการณ์วันนั้น วันที่เธอต้องตัดสินใจจากไปอย่างกะทันหัน เธอได้ทิ้งข้าวของหลายอย่างไว้ที่ห้องเช่าเก่าของเธอ หนึ่งในนั้นคือรูปถ่ายใบนี้... รูปถ่ายที่เธอเก็บไว้เป็นเครื่องเตือนใจถึงความสุขที่เคยมี

แล้วมันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ใครเป็นคนนำมันมาใส่ไว้ในแฟ้มเอกสารนี้?

เธอค่อยๆ พลิกดูเอกสารอื่นๆ ในแฟ้มด้วยมือที่สั่นเทา เอกสารส่วนใหญ่เป็นบันทึกการประชุม รายงานผลการดำเนินงาน และเอกสารทางเทคนิคที่เกี่ยวข้องกับโครงการพัฒนาชุมชน แต่แล้ว... สายตาของเธอก็ไปสะดุดกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่แทรกอยู่ระหว่างเอกสาร

"ถึงฟ้าใส... ฉันรู้ว่าคุณกำลังเจ็บปวด แต่ฉันอยากให้คุณรู้ว่า... ฉันไม่เคยลืมคุณเลย"

ลายมือ... เป็นลายมือของเขา... ลายมือที่เธอคุ้นเคยดี

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ราวกับจะทะลุออกมาจากอก

"ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ" เธอพูดเสียงสั่น "ทำไม... ทำไมคุณถึงยังเก็บรูปนี้ไว้"

เธอหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาอีกครั้ง ภาพของเธอกับเขาในอดีต มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกย้อนเวลากลับไปในวันที่หัวใจของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก

"นี่มัน... ของขวัญจากสวรรค์จริงๆ" เธอพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ

การค้นพบครั้งนี้ ทำให้เธอสับสนยิ่งกว่าเดิม เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดี ความลับที่เธอคิดว่าปิดตายมาตลอด กลับถูกเปิดเผยอย่างไม่คาดฝัน และคนที่เปิดเผยก็คือเขา... คนที่เธอพยายามหลีกหนีมาตลอด

เธอเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง มองเห็นผู้คนเดินสวนกันไปมาอย่างไม่สนใจโลกภายนอก ชีวิตของพวกเขาสงบสุข ต่างจากเธอที่กำลังถูกพายุแห่งความทรงจำถาโถมเข้าใส่

"ฉัน... จะต้องทำยังไงต่อไป" เธอถามกับตัวเอง

เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่สำคัญที่สุดในชีวิต การตัดสินใจของเธอในตอนนี้ จะเป็นตัวกำหนดอนาคตของเธอ และของใครอีกหลายๆ คน

เธอค่อยๆ เก็บรูปถ่ายและกระดาษโน้ตนั้นใส่กลับเข้าไปในซองอย่างเบามือ ราวกับมันคือสมบัติล้ำค่าที่เปราะบาง

"ฉัน... ต้องกลับไปหาคุณน้า" เธอตัดสินใจ

เธอรู้ดีว่าการค้นพบครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวของเธออีกต่อไป แต่มันอาจจะเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของใครบางคน

เธอเก็บเอกสารทั้งหมดใส่กลับเข้าไปในแฟ้มอย่างเรียบร้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานของภาคินัยไปอย่างเงียบเชียบ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ภายในใจของเธอ กลับเต็มไปด้วยพายุแห่งความสับสนและความหวังที่ถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง

เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองได้อีกต่อไป ความรู้สึกที่เธอพยายามกดทับมาตลอดหลายปี

"คุณภาคินัย..." เธอเอ่ยชื่อเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนหวานและคิดถึง

เธอเดินออกจากออฟฟิศด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอรู้ว่าการกลับมาเจอกันครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นโชคชะตาที่เล่นตลกกับเธอ

เมื่อเธอเดินออกจากอาคารสำนักงาน ภาพที่เธอเห็น ทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจ

ภาคินัยกำลังยืนรออยู่ข้างรถของเขา เขาถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่ไว้ในมือ และกำลังหันหน้ามาทางเธอ

ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความคาดหวัง และรอยยิ้มที่มุมปากของเขา มันทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม

"ฟ้าใส..." เขาเรียกชื่อเธอ

เธอไม่รู้ว่าควรจะตอบสนองอย่างไร เธอเพียงแต่ยืนนิ่ง มองไปที่เขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

"ผม...รอคุณอยู่นะ" เขาพูด พลางยกช่อดอกไม้ขึ้น

เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของบางสิ่งบางอย่าง... บางสิ่งบางอย่างที่เธอเฝ้ารอคอยมาตลอด

แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า... ความจริงทั้งหมดที่เธอเพิ่งค้นพบ จะทำให้ความสัมพันธ์ที่กำลังจะเริ่มต้นนี้ เป็นไปได้หรือไม่