โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 712 คำ
"พ่อ... อย่าไปนะ" เสียงเล็กๆ ของภูผาที่ดังมาจากในห้อง ทำเอาธีร์และฟ้าใสยืนนิ่งค้างกลางอากาศ ราวกับเวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ ธีร์หันขวับกลับไปมองประตูห้องชุดด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนจนแทบจะระเบิดออกมา เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคำพูดง่ายๆ ของเด็กน้อย จะสามารถทำให้เขากลับมามีความหวัง... หรืออาจจะเป็นความกลัวกันแน่?
ฟ้าใสมองหน้าธีร์ด้วยแววตาที่สับสน เธอเองก็ไม่คิดว่าภูผาจะออกมาพูดแบบนั้น เด็กน้อยไม่เคยเรียกใครว่า 'พ่อ' นอกจากธีร์ แต่ในตอนนี้... ภูผาได้เรียกธีร์ว่า 'พ่อ' อย่างเต็มปากเต็มคำ
"ภูผา..." ฟ้าใสเอ่ยเรียกชื่อลูกชายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เธอไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้ให้ลูกชายฟังอย่างไรดี
ธีร์ก้าวเท้าเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ภูผาที่ยืนอยู่กลางห้อง ภูผาวิ่งเข้ามาหาธีร์ทันที ยื่นแขนเล็กๆ กอดขาของธีร์แน่น ราวกับกลัวว่าธีร์จะหายไปอีกครั้ง
"ภูผา... ทำไมถึงเรียกพ่อ?" ธีร์ถามเสียงแผ่วเบา พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นจนเกินไป
ภูผาเงยหน้ามองธีร์ด้วยดวงตาใสแป๋ว "ก็... ภูผาเห็นรูปพ่อในห้องของแม่" เขาตอบเสียงอู้อี้ "แม่บอกว่า... พ่อคือคนที่ดีที่สุด... แต่พ่อไปแล้ว"
คำพูดของภูผา เหมือนมีดที่กรีดแทงเข้าไปในหัวใจของธีร์อีกครั้ง เขาได้ยินจากปากของลูกชายตัวเองว่าฟ้าใสเคยเก็บรูปของเขาไว้ และยังบอกกับลูกว่าเขาคือคนที่ดีที่สุด... แต่แล้วก็จากไป
"รูปพ่อ?" ธีร์หันไปมองฟ้าใสด้วยความประหลาดใจ
ฟ้าใสหน้าแดงก่ำ เธอไม่คิดว่าภูผาจะจำเรื่องนั้นได้ เธอเคยเก็บรูปของธีร์ไว้จริงๆ ในลิ้นชักลับใบหนึ่ง เป็นรูปที่ถ่ายเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เขายังเป็นธีร์ที่สดใส รอยยิ้มของเขายังคงเป็นรอยยิ้มที่เธอรัก แต่แล้ว... เธอก็ต้องเก็บมันไว้ เพื่อตัดใจ
"มัน... มันเป็นเรื่องนานมาแล้วค่ะ" ฟ้าใสตอบเสียงเบา เธอพยายามจะเลี่ยงการสนทนา
แต่ธีร์ไม่ยอม เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ "ฟ้าใส... คุณกำลังจะบอกว่า... ภูผาคือลูกของฉันจริงๆ?"
ฟ้าใสหลับตาลงช้าๆ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "ใช่ค่ะ... ภูผาคือลูกของคุณ"
คำตอบนั้น เหมือนกับคำตัดสินที่ฟ้าใสได้มอบให้กับธีร์ เขาแทบจะทรุดตัวลงกับพื้น หากไม่คว้าขอบโต๊ะไว้เสียก่อน ความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความรักที่เคยมีให้เธอเมื่อหลายปีก่อน มันตีรวนเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
"ทำไม... ทำไมคุณไม่บอกฉัน?" ธีร์ถามเสียงกระซิบ ดวงตาของเขามีน้ำตาเอ่อคลอ "ทำไมคุณถึงเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว?"
ฟ้าใสเชิดหน้าขึ้น มองธีร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แล้วคุณจะให้ฉันบอกใครคะ?" เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ "วันที่คุณจากไป... คุณไปโดยไม่บอกอะไรสักคำ ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียว... กับท้องที่กำลังโตขึ้นทุกวัน"
"ฉัน... ฉันขอโทษ" ธีร์พูดเสียงสั่น เขาไม่รู้จะหาคำไหนมาอธิบายความผิดพลาดของตัวเอง "ฉัน... ฉันไม่รู้จริงๆ"
"คุณไม่รู้... หรือคุณไม่อยากรู้?" ฟ้าใสถามกลับ น้ำตาไหลอาบแก้ม "ในวันที่คุณมีทุกอย่าง... คุณมีผู้หญิงคนอื่นมากมาย... คุณเคยคิดถึงฉันบ้างไหม? ผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่เคยรักคุณหมดหัวใจ... แต่กลับถูกคุณทิ้งขว้าง"
ธีร์ยืนนิ่ง เขารู้ดีว่าคำพูดของฟ้าใสคือความจริงทั้งหมด เขาเคยเย็นชา เขาก็รู้ดี แต่เขาไม่เคยคิดว่าความเย็นชาของเขาจะทำร้ายใครได้มากขนาดนี้
"ฉัน... ฉันไม่เคยลืมคุณเลยนะฟ้าใส" ธีร์พูดเสียงแผ่วเบา "แม้แต่ครั้งเดียว"
ฟ้าใสหัวเราะเยาะอย่างขมขื่น "คุณไม่เคยลืม... แต่คุณก็ไม่เคยกลับมา"
"ฉัน... ฉันขอโทษ" ธีร์ย้ำอีกครั้ง เขาไม่รู้จะทำอย่างไรเพื่อชดเชยความผิดพลาดของตัวเอง
"ขอโทษ... มันก็แค่คำพูด" ฟ้าใสพูดเสียงเรียบ "ฉันต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวมาตลอดหลายปี"
"แล้ว... คุณ... มีใคร...?" ธีร์ถามคำถามที่เขาไม่อยากรู้ แต่ก็ต้องถาม
ฟ้าใสส่ายหน้าช้าๆ "ไม่มีค่ะ... ฉันเลี้ยงดูภูผาคนเดียวมาตลอด"
ธีร์มองหน้าฟ้าใสด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันไปหมด เขาได้รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว ความลับที่เธอแบกรับมาตลอดหลายปี ความรักที่เธอมีให้เขา แม้จะถูกทอดทิ้ง เธอก็ยังคงรักเขา และที่สำคัญ... เขามีลูกชาย! ลูกชายที่เหมือนเขาอย่างกับแกะ
"ฟ้าใส..." ธีร์เรียกชื่อเธออีกครั้ง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความเสียใจ "ฉัน... ฉันอยากจะรับผิดชอบ"
ฟ้าใสเงยหน้ามองธีร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "รับผิดชอบ... ยังไงคะ?"
"ฉัน... ฉันอยากจะดูแลพวกคุณ" ธีร์พูดเสียงหนักแน่น "ฉันอยากจะเป็นพ่อของภูผา... และ... ฉันอยากจะกลับมาดูแลคุณ"
ฟ้าใสอึ้งไปกับคำพูดของธีร์ เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าธีร์จะพูดแบบนี้ เขา... เขาจะกลับมาจริงๆ เหรอ?
"คุณ... คุณแน่ใจเหรอคะ?" ฟ้าใสถามเสียงสั่น
"ฉันแน่ใจ" ธีร์ตอบ เขากุมมือของฟ้าใสไว้แน่น "ฉัน... ฉันรักคุณนะฟ้าใส"
คำว่า 'รัก' ที่หลุดออกมาจากปากของธีร์ ทำเอาฟ้าใสแทบยืนไม่อยู่ เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้ยินคำนี้จากเขาอีกครั้ง
"แล้ว... ภูผา...?" ฟ้าใสถามถึงลูกชาย
ธีร์ก้มลงมองภูผาที่ยังคงกอดขาเขาอยู่ "ภูผา... พ่อขอโทษที่หายไปนานนะลูก" เขาพูดกับภูผาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เคยมีมา
ภูผาเงยหน้ามองธีร์ด้วยรอยยิ้ม "พ่อ... ไม่ไปแล้วนะ"
"พ่อจะไม่ไปไหนอีกแล้วนะลูก" ธีร์ตอบ พร้อมกับก้มลงไปอุ้มภูผาขึ้นมา
ฟ้าใสมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า น้ำตาแห่งความสุขไหลรินออกมาจากดวงตาของเธอ
"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าเราจะเริ่มต้นใหม่ได้ไหม" ฟ้าใสพูดเสียงเบา "แต่... ฉันก็อยากจะให้โอกาสนะคะ"
ธีร์ยิ้ม เขาดีใจจนแทบจะระเบิดออกมา "ขอบคุณนะฟ้าใส... ขอบคุณที่ให้โอกาสฉัน"
ทันใดนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์ของธีร์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากเลขาส่วนตัวของเขา
"ครับ... มีอะไรเหรอครับ?" ธีร์รับสาย
เสียงปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน "คุณธีร์ครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! บริษัทคู่แข่งของเรา... กำลังจะฟ้องเราเรื่องการละเมิดลิขสิทธิ์ครับ!"
ธีร์หน้าซีดเผือด เขากำลังจะมีความสุข แต่แล้ว... ความซวยก็เข้ามาเยือนอีกครั้ง
"อะไรนะครับ!" ธีร์อุทานเสียงดัง "ฟ้อง... เรื่องอะไรนะครับ?"
ฟ้าใสและภูผามองธีร์ด้วยความตกใจ
เลขากับกลับมาเจออีกครั้งที่ไม่คาดฝัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก