“คุณรู้จักเธอดี” คำพูดนั้นของธามยังคงก้องอยู่ในหัวของฟ้าใส ราวกับเสียงสะท้อนในโถงที่ว่างเปล่า เธอพยายามขบคิดอย่างหนักว่า ‘เธอ’ คนนั้นจะเป็นใคร ทำไมธามถึงพูดเช่นนั้น? หรือว่า ‘เธอ’ คนนั้นจะเป็นคนใกล้ตัวเธอ? ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน หัวใจเริ่มสั่นคลอนด้วยความกังวล
“บ้าจริง…” เธอพึมพำกับตัวเอง ลูบหน้าผากที่เริ่มจะร้อนผ่าว “ทำไมเรื่องมันต้องซับซ้อนขนาดนี้ด้วยนะ”
ธามเดินจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความอึดอัดและคำถามที่ค้างคาใจ ฟ้าใสพยายามรวบรวมสติ เธอรู้ดีว่าตอนนี้เธอไม่สามารถจมอยู่กับอดีตได้อีกต่อไป เธอต้องมีสมาธิกับงาน และต้องหาคำตอบให้ได้ว่าอะไรคือสิ่งที่ธามกำลังพยายามจะบอกเธอ
วันต่อมา บรรยากาศในออฟฟิศดูจะอึมครึมกว่าปกติ ฟ้าใสสัมผัสได้ถึงสายตาที่มองมาอย่างแปลกๆ เธอพยายามทำเป็นไม่สนใจ และตั้งหน้าตั้งตาทำงาน แต่ความคิดของเธอก็ยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องของธาม
“คุณฟ้าใสคะ” เสียงหวานๆ ดังมาจากด้านหลัง ทำให้ฟ้าใสสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมอง ก็พบกับแก้วตา เลขาคนใหม่ที่เข้ามาทำงานแทนที่เธอเมื่อหลายปีก่อน แก้วตาเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวย อ่อนหวาน และดูเป็นมิตร แต่ฟ้าใสกลับรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าเธอมาตั้งแต่แรกเห็น
“มีอะไรคะ คุณแก้วตา?” ฟ้าใสถามกลับอย่างสุภาพ แต่แฝงไปด้วยความระแวง
“เปล่าค่ะ แค่จะมาทักทาย” แก้วตายิ้มหวาน “ฉันได้ยินมาว่าคุณฟ้าใสเคยเป็นเลขาของคุณธามมาก่อน ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”
“ค่ะ” ฟ้าใสตอบสั้นๆ “ฉันมีงานต้องทำ ขอตัวก่อนนะคะ”
เธอรีบเดินเลี่ยงไปทันที รู้สึกได้ถึงสายตาของแก้วตาที่มองตามมาอย่างมีความหมาย
ในขณะเดียวกัน ธามก็กำลังเผชิญหน้ากับอุปสรรคอีกด้านหนึ่ง เขาพยายามติดต่อกับทนายความของครอบครัว เพื่อหาทางยกเลิกการแต่งงานที่ถูกวางแผนไว้ แต่ก็ต้องพบกับความยากลำบาก พ่อของเขาเป็นคนที่มีอำนาจและอิทธิพลมาก การจะหลุดพ้นจากพันธะที่ถูกผูกมัดไว้ไม่ใช่เรื่องง่าย
“ท่านครับ การแต่งงานครั้งนี้มันจะส่งผลเสียต่อบริษัทของเรามากกว่าผลดีนะครับ” ทนายความพยายามโน้มน้าว “คุณธามเองก็มีคนที่รักอยู่แล้ว การบังคับให้แต่งงานกับคุณหนูอรพรรณ จะทำให้คุณธามไม่มีความสุข ซึ่งส่งผลต่อการบริหารงานโดยตรง”
“เรื่องนั้นไม่สำคัญ” เสียงของบิดาธามดังขึ้นอย่างเฉียบขาด “สิ่งที่สำคัญคือการรักษาอำนาจและผลประโยชน์ของตระกูลเรา การแต่งงานครั้งนี้เป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้น ไม่ว่าธามจะชอบหรือไม่ชอบก็ตาม!”
ธามยืนฟังอยู่ข้างๆ ด้วยความคับแค้นใจ เขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ง่ายเลย แต่เขาก็จะไม่ยอมแพ้ เขาต้องหาทางทำทุกอย่างเพื่อฟ้าใส
“ผมขอเวลาอีกหน่อยครับท่าน” ธามเอ่ยขึ้น “ผมจะหาทางออกที่ดีที่สุดให้กับทุกฝ่าย”
“เวลาของนายเหลือน้อยแล้วนะธาม” บิดาของเขาตอบกลับอย่างเย็นชา “ถ้าภายในหนึ่งเดือนนี้ นายยังไม่สามารถทำให้ทุกอย่างเรียบร้อยได้ ฉันจะจัดการทุกอย่างเอง… และนายจะไม่มีสิทธิ์คัดค้านใดๆ ทั้งสิ้น”
เมื่อกลับมาที่ออฟฟิศ ธามก็พบว่าฟ้าใสยังคงทำงานอยู่ เขาเดินเข้าไปหาเธออย่างเงียบๆ
“ฟ้าใส… ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ”
ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างประหลาดใจ “มีอะไรคะ?”
“เรื่อง… เรื่องการแต่งงานของผม” ธามพูดเสียงเครียด “ผมถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่ง… และเธอคนนั้น… คืออรพรรณ”
คำว่า “อรพรรณ” ทำให้ฟ้าใสใจหายวาบ อรพรรณคือเพื่อนสนิทของเธอเอง! เธอเคยเล่าเรื่องความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงของเธอกับธามให้ฟังอย่างคร่าวๆ แต่ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะนำไปสู่จุดนี้
“อรพรรณ… คุณจะแต่งงานกับอรพรรณ?” ฟ้าใสถามเสียงสั่นเครือ “ทำไม… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้?”
“ผมไม่ได้อยากทำนะฟ้าใส!” ธามรีบร้อนแก้ตัว “ผมถูกบังคับ ผมไม่มีทางเลือกจริงๆ พ่อของผม… ท่านวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว”
“แต่… แต่อรพรรณ…” ฟ้าใสพูดไม่ออก เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลังซ้ำสองครั้ง ครั้งแรกจากธามที่ทิ้งเธอไปโดยไม่บอกกล่าว ครั้งที่สองจากอรพรรณที่รู้เรื่องทุกอย่าง แต่กลับไม่เคยบอกเธอเลย
“ผมรู้ว่ามันยากที่จะเข้าใจ” ธามมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างเว้าวอน “แต่ผมรักคุณนะฟ้าใส ผมรักคุณคนเดียวมาตลอด… เรื่องนี้มันเป็นเพียงแค่… ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่ผมต้องแก้ไข”
“ความผิดพลาด… ของคุณ?” ฟ้าใสถามเสียงเย็นชา “แล้วความรู้สึกของฉันล่ะคะ? คุณเคยคิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างไหม? คุณจะให้ฉันอยู่ตรงนี้… มองคุณแต่งงานกับเพื่อนสนิทของฉันเนี่ยนะคะ?”
น้ำตาของฟ้าใสเริ่มเอ่อคลอ เธอพยายามสะกดกลั้น แต่ก็ทำไม่ได้
“ผม… ผมจะทำทุกอย่างเพื่อยกเลิกการแต่งงานครั้งนี้ ผมสัญญา” ธามพูดเสียงหนักแน่น “ผมจะไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นจริงๆ ผมขอแค่คุณ… เชื่อใจผม”
“เชื่อใจ…” ฟ้าใสหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “คุณเคยให้โอกาสฉันได้เชื่อใจคุณได้ยังไงคะ? ตอนที่คุณจากไปโดยไม่บอกกล่าวอะไรเลย?”
“ผมรู้ว่าผมผิด” ธามยอมรับ “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า… การจากไปของผมครั้งนั้น มันเป็นเพราะผมต้องการปกป้องคุณต่างหาก”
“ปกป้อง?” ฟ้าใสถามด้วยความสงสัย “ปกป้องฉันจากอะไร?”
“จาก… อันตราย” ธามตอบเสียงแผ่วเบา “มีบางคนที่ต้องการทำร้ายผม และผมกลัวว่าถ้าคุณอยู่ใกล้ผม คุณจะตกอยู่ในอันตรายไปด้วย”
ฟ้าใสอึ้งไป เธอไม่เคยคิดเลยว่าเบื้องหลังการจากไปของเขา จะมีเรื่องราวที่ซับซ้อนและอันตรายถึงเพียงนี้
“แล้ว… แล้วตอนนี้ล่ะคะ?” เธอถามเสียงสั่น “อันตรายนั้น… มันยังอยู่ไหม?”
ธามลังเลเล็กน้อย “ผม… ผมคิดว่ามันยังอยู่… แต่ผมจะไม่ยอมให้มันมาทำร้ายคุณได้อีกต่อไป”
เขาเอื้อมมือมาจะกุมมือของเธอ แต่ฟ้าใสก็ชักมือกลับ
“ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเชื่อคุณได้อีกไหม” เธอพูดเสียงเบา “คุณต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็น”
“ผมจะพิสูจน์” ธามตอบอย่างหนักแน่น “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณกลับมาเชื่อใจผมอีกครั้ง”
ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ปรากฏร่างของอรพรรณยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำ มองมาที่ธามและฟ้าใสด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“ฉัน… ฉันได้ยินทุกอย่าง…” อรพรรณพูดเสียงสั่นเครือ “ฟ้าใส… เธอไม่เคยบอกฉันเลยว่าเธอเคยรักธามมากแค่ไหน… และธาม… นายก็ไม่เคยบอกฉันเลยว่านายถูกบังคับ…”
บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นทันที ฟ้าใสและธามมองหน้ากันอย่างตกใจ ไม่คิดว่าอรพรรณจะมาได้ยินเรื่องราวทั้งหมด
“อรพรรณ…” ธามพยายามจะอธิบาย “ผม…”
“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น!” อรพรรณตะโกนกลับ “ฉัน… ฉันไม่ต้องการฟังอะไรอีกแล้ว!”
เธอหันไปมองฟ้าใสด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา “ฟ้าใส… ฉันขอโทษ… ฉันไม่รู้ว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้…”
ก่อนที่ฟ้าใสจะได้พูดอะไร อรพรรณก็หันหลังวิ่งออกไปจากห้องทำงาน ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด และความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา
ฟ้าใสมองตามร่างของอรพรรณที่หายลับไป ก่อนจะหันกลับมามองธาม เธอไม่รู้ว่าอนาคตของพวกเขากำลังจะไปในทิศทางใด อดีตที่ตามหลอกหลอนยังคงวนเวียนอยู่ไม่ไปไหน และความเข้าใจผิดต่างๆ ก็ดูเหมือนจะยังไม่คลี่คลาย
เลขากับกลับมาเจออีกครั้งที่ไม่คาดฝัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก