"ท่านประธานบริษัท 'แสงตะวัน'..." เสียงของพิธีกรดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของฟ้าใส ราวกับเป็นเสียงกัมปนาทที่กำลังจะพังทลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอได้สร้างขึ้นมาใหม่ ชื่อบริษัทนี้... ชื่อนี้มันคุ้นเคยเกินไป ชื่อนี้มันคืออดีตที่เธอพยายามจะหนี ชื่อนี้มันคือบาดแผลที่ยังคงฝังลึกอยู่ภายในใจ
ฟ้าใสรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ทิวาที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบประคองเธอไว้ทันที "ฟ้าใส! เป็นอะไรไปครับ?"
"แสงตะวัน..." ฟ้าใสพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษ "บริษัท... แสงตะวัน..."
ทิวาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปมองไปยังแท่นพิธี ที่บัดนี้ ชายร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้ม กำลังเดินขึ้นมาอย่างสง่างาม ใบหน้าคมคาย ดวงตาที่เฉียบคม และรอยยิ้มที่คุ้นเคย...
"คุณ..." ฟ้าใสเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด บุคคลที่เธอเห็นตรงหน้า... คือ 'เขา' คนนั้น... คนที่เธอคิดว่าเธอจะไม่มีวันได้พบเจออีกแล้ว!
"ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้..." ฟ้าใสรู้สึกเหมือนลมหายใจถูกพรากไป เธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว
"ฟ้าใส! ใครน่ะ!" ทิวาถามอย่างร้อนรน เมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางของฟ้าใสที่ผิดปกติไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด
แต่ฟ้าใสไม่สามารถตอบอะไรได้อีกต่อไป สายตาของเธอจ้องมองไปยังชายที่อยู่บนเวทีเพียงอย่างเดียว รอยยิ้มที่เคยดูอบอุ่นของเขากลับกลายเป็นภาพสะท้อนของความเจ็บปวดในอดีตที่ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ชายบนเวที... หรือ 'ธาม' ชายผู้เป็นต้นเหตุของความลับอันดำมืดของเธอ... ธามที่เธอเคยเชื่อว่าเขาจะไม่มีวันกลับมา... ธามที่เขาคือส่วนหนึ่งของอดีตที่เธอได้พยายามลบเลือนไปตลอดกาล... บัดนี้ เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ในฐานะประธานบริษัท 'แสงตะวัน' ซึ่งเป็นบริษัทคู่ค้าคนสำคัญของบริษัททิวา!
"ท่านประธานบริษัท 'แสงตะวัน' มีนามว่า คุณธามวัช ธานินทร์!" เสียงของพิธีกรดังขึ้นอีกครั้ง ย้ำให้ฟ้าใสตระหนักถึงความจริงอันน่าตกใจ
ธามวัช... ชื่อนั้น... ชื่อที่เธอเคยรัก... ชื่อนั้น... ที่เคยเป็นดั่งแสงสว่างในชีวิตของเธอ... บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนเงามืดที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง
"เป็นใครหรือครับฟ้าใส?" ทิวากระชับอ้อมแขนที่โอบรอบตัวฟ้าใส "เขาเป็นใคร ทำไมคุณถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้?"
ฟ้าใสไม่สามารถตอบคำถามของทิวาได้ เธอทำได้เพียงยืนตัวแข็งทื่อ จ้องมองไปยังธามวัชราวกับต้องมนต์สะกด
ธามวัชเองก็ดูเหมือนจะสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่าง เขาเหลือบสายตามาทางที่ฟ้าใสนั่งอยู่ รอยยิ้มที่มุมปากของเขากลับแข็งค้างไปเล็กน้อย ราวกับจะคาดไม่ถึงว่าเธอจะอยู่ที่นี่
วินาทีนั้นเอง... คุณหญิงอรทัยก็เดินเข้ามาหา "ทิวา! เกิดอะไรขึ้น! ทำไมฟ้าใสถึงดูซีดเซียวแบบนี้!"
"ผม... ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับคุณแม่" ทิวาตอบ "แต่ผมว่า... คงมีบางอย่างเกี่ยวกับท่านประธานธามวัช ที่ทำให้ฟ้าใสไม่สบาย"
คุณหญิงอรทัยหันไปมองธามวัชบนเวที แววตาของเธอฉายประกายความสงสัย
"ธามวัช... บุตรชายของเพื่อนเก่าของฉันเอง" คุณหญิงอรทัยพึมพำ "ไม่คิดว่าเขาจะกลับมาทำงานที่นี่หลังจากหายหน้าไปนาน"
ท่ามกลางความสับสนและความตึงเครียด ธามวัชก็เริ่มกล่าวเปิดงาน เขาพูดถึงวิสัยทัศน์ของบริษัท 'แสงตะวัน' พูดถึงความร่วมมือทางธุรกิจที่จะเกิดขึ้นระหว่างสองบริษัท แต่ทุกคำพูดของเขากลับเหมือนมีดที่ทิ่มแทงหัวใจของฟ้าใส
ทุกครั้งที่สายตาของธามวัชเหลือบมาทางที่ฟ้าใสนั่งอยู่ ฟ้าใสก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แฝงเร้นอยู่ภายในดวงตาคู่นั้น
เมื่อการกล่าวเปิดงานจบลง ธามวัชก็เดินลงจากเวที ตรงมายังที่นั่งของทิวาและฟ้าใส
"คุณฟ้าใส..." เสียงของธามวัชดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมกว่าที่ฟ้าใสเคยเห็น "ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่"
"คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?" ฟ้าใสถามเสียงสั่น
"ผมกลับมาดูแลบริษัทของครอบครัวครับ" ธามวัชตอบ "และ... ผมก็คงต้องกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตอีกครั้ง"
เขาเหลือบสายตามองทิวาที่ยืนอยู่ข้างๆ ฟ้าใส "ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณ...?"
"ผมทิวาครับ" ทิวาตอบรับ น้ำเสียงของเขายังคงเต็มไปด้วยความสงสัย "ผม... ผมเป็นคู่หมั้นของฟ้าใสครับ"
คำว่า "คู่หมั้น" ทำให้ธามวัชชะงักไปเล็กน้อย แววตาของเขาฉายประกายความผิดหวังอย่างชัดเจน
"คู่หมั้น... เหรอครับ" ธามวัชกล่าวเสียงเบา "ยินดีด้วยนะครับ"
ฟ้าใสรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกบีบอัด เธอรู้ดีว่าธามวัชกำลังรู้สึกอย่างไร แต่เธอไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว
"ฟ้าใส... เรากลับกันเถอะ" ทิวากล่าว พร้อมกับดึงฟ้าใสให้ลุกขึ้น
ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินจากไป ธามวัชก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "คุณฟ้าใส... ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับคุณ"
ฟ้าใสหยุดชะงัก เธอหันกลับไปมองธามวัช ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง
"เรื่องอะไรคะ?"
"เรื่อง... เรื่องความลับที่คุณแบกรับมาตลอด" ธามวัชกล่าว "ผม... ผมอยากจะขอโทษคุณ"
วินาทีนั้น ฟ้าใสรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน การขอโทษของธามวัช... คือสิ่งที่เธอรอคอยมาตลอดหลายปี
แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบอะไร... คุณหญิงอรทัยก็เดินเข้ามาขัดจังหวะ "ธามวัช! ในที่สุดแกก็กลับมา! แม่คิดถึงแกนะ!"
คุณหญิงอรทัยโผเข้ากอดธามวัชอย่างสนิทสนม ทำให้ฟ้าใสและทิวายิ่งสับสนหนักขึ้นไปอีก
"คุณแม่... รู้จักคุณธามวัชด้วยเหรอครับ?" ทิวาถาม
"อ๋อ... ธามวัชเป็นลูกชายของเพื่อนสนิทของแม่น่ะสิ" คุณหญิงอรทัยตอบ "เมื่อก่อน... เขาเคยเป็นเหมือนลูกชายอีกคนของแม่เลยนะ"
ฟ้าใสอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย... ความลับของเธอ... มันเชื่อมโยงกับชีวิตของธามวัชมากเกินกว่าที่เธอจะคาดคิด
"คุณแม่... คุณแม่รู้ความลับของหนู... เกี่ยวกับธามวัช... ใช่ไหมคะ?" ฟ้าใสถามเสียงสั่น
คุณหญิงอรทัยมองหน้าฟ้าใสด้วยแววตาที่อ่อนโยนลง "ใช่จ้ะ... แม่รู้ทุกอย่าง"
"แล้ว... แล้วทำไม..."
"เพราะแม่รักทั้งคู่... แม่ถึงพยายามหาทางออกที่ดีที่สุด" คุณหญิงอรทัยกล่าว "แม่รู้ว่าธามวัชเองก็แบกรับความเจ็บปวดจากเรื่องวันนั้นเหมือนกัน"
ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมา ทำให้ฟ้าใสถึงกับน้ำตาไหล เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะซับซ้อนได้ขนาดนี้
"เรื่องราวทั้งหมด... มันไม่ใช่ความผิดของคุณคนเดียวหรอกนะฟ้าใส" คุณหญิงอรทัยกล่าว "และถึงเวลาแล้ว... ที่พวกเราทุกคนจะต้องก้าวต่อไป"
วินาทีนั้นเอง... ทิวาก็เข้ามาโอบกอดฟ้าใสไว้แน่น "ไม่ว่าอดีตจะเป็นอย่างไร... ผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณเสมอ"
ฟ้าใสซบหน้าลงกับอกของทิวา เธอรู้สึกได้ถึงความรักที่มั่นคงของเขา ความรักที่พร้อมจะโอบอุ้มเธอเสมอ
ส่วนธามวัช... เขาก็ได้แต่ยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไป ทั้งความเจ็บปวด ความเข้าใจ และความยินดีที่เห็นฟ้าใสได้พบเจอความสุขอีกครั้ง
"ผม... ผมขออวยพรให้คุณทั้งสองมีความสุขมากๆ นะครับ" ธามวัชกล่าวเสียงแผ่วเบา ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ปล่อยให้ฟ้าใสได้เลือกเส้นทางชีวิตของเธอเอง
ฟ้าใสได้แต่ยืนมองธามวัชเดินจากไป เธอรู้ดีว่านี่คือจุดจบของอดีต และคือการเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิต
เมื่อเธอหันกลับมามองทิวา แววตาของเธอก็เต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่น
"ขอบคุณนะคะทิวา... ที่อยู่เคียงข้างหนูเสมอ"
"ผมรักคุณ ฟ้าใส" ทิวากล่าว พร้อมกับจุมพิตที่หน้าผากของเธอ "และเราจะรักกันตลอดไป"
แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและสดใส ขึ้นไปอีก
ฟ้าใสและทิวา... ทั้งคู่ได้ก้าวผ่านอุปสรรคและความลับมากมาย เพื่อมาพบกันอีกครั้ง และบัดนี้... พวกเขากำลังจะเริ่มต้นชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์แบบร่วมกัน
ความรักที่แท้จริง... ไม่ใช่การลืมเลือนอดีต แต่คือการยอมรับ เรียนรู้ และก้าวต่อไปข้างหน้า พร้อมกับคนที่เรารัก
และในที่สุด... ความรักของฟ้าใสและทิวา ก็ได้พิสูจน์ให้เห็นว่า สามารถเอาชนะทุกสิ่งทุกอย่างได้... และนี่คือจุดเริ่มต้นของความสุขที่ยั่งยืน... ตลอดไป...
แต่แล้ว... ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินเข้าสู่พิธี... เสียงโทรศัพท์มือถือของทิวาก็ดังขึ้นอีกครั้ง... บนหน้าจอ... ปรากฏชื่อที่ไม่คาดฝัน... "คุณทวด"
เลขากับกลับมาเจออีกครั้งที่ไม่คาดฝัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก