แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมายังสวนดอกไม้สีสันสดใสที่ประดับประดาไปทั่วบริเวณคฤหาสน์อันโอ่อ่า วันนี้เป็นวันแห่งความสุข วันที่ ‘อรุณรัศมี’ และ ‘ศิวะ’ จะประกาศหมั้นอย่างเป็นทางการต่อหน้าญาติมิตรและแขกเหรื่อผู้มีเกียรติ แขกเหรื่อหลายร้อยชีวิตหลั่งไหลเข้ามาในงาน บางคนมาด้วยความยินดี บางคนมาด้วยความอิจฉา และบางคน… มาด้วยความแค้นที่ถูกซ่อนเร้น
อรุณรัศมีในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ที่งดงามราวกับเจ้าหญิง ยืนอยู่ข้างกายศิวะที่อยู่ในชุดสูทสีเข้มสง่า ใบหน้าของทั้งสองคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ฉายแววแห่งความสุข แต่ภายใต้รอยยิ้มนั้น… อรุณรัศมีกลับรู้สึกถึงความไม่สบายใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ
“พี่พายุ…” เธอพึมพำชื่อนั้นในใจเบาๆ “คุณอยู่ที่ไหนคะ… ตอนนี้…”
เสียงเพลงบรรเลงคลอเคลียไปกับเสียงพูดคุยของผู้คน บรรยากาศอบอวลไปด้วยความยินดี แต่สำหรับอรุณรัศมี… มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว
“อรุณรัศมี… มีอะไรหรือเปล่า? ทำไมดูไม่สบายใจเลย?” ศิวะกระซิบถามพลางจับมือของเธอเบาๆ
อรุณรัศมีหันไปยิ้มให้เขา “เปล่าค่ะ… แค่ตื่นเต้นนิดหน่อย” เธอตอบโกหก
ศิวะยิ้มรับ “ไม่ต้องห่วงนะ… ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี… ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ”
เขาพูดอย่างมั่นใจ แต่สำหรับอรุณรัศมี… คำพูดเหล่านั้นกลับไม่สามารถปลอบประโลมหัวใจของเธอได้เลย
ทันใดนั้นเอง เสียงเพลงที่กำลังบรรเลงอยู่ก็ค่อยๆ เงียบลง แขกเหรื่อหลายคนเริ่มหันไปมองทางด้านหน้าของงาน เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นอย่างรวดเร็ว
“นั่นใครน่ะ… ทำไมถึงได้ดูน่าเกรงขามขนาดนั้น?” “ไม่เคยเห็นหน้าเลย… แต่ดูเหมือนจะมีอำนาจมากนะ…” “ดูเหมือน… จะมาจากวงการใต้ดิน…”
ท่ามกลางความสงสัยและเสียงกระซิบกระซาบ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทก็เดินปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้างาน ชายผู้นั้นคือ ‘พายุ’ ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ งานอย่างช้าๆ ราวกับกำลังสำรวจสมรภูมิ
เมื่อสายตาของพายุประสานเข้ากับอรุณรัศมี… โลกทั้งใบของเธอก็พลันหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
พายุ… เขามาที่นี่จริงๆ…
แต่สายตาที่เขามองมา… ไม่เหมือนสายตาที่เธอเคยรู้จัก… มันเต็มไปด้วยความเย็นชา… ความเจ็บปวด… และความแค้น… ที่ถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะยืนไม่ไหว
ศิวะสังเกตเห็นปฏิกิริยาของอรุณรัศมี เขาหันไปมองทางที่เธอจ้อง และเมื่อเห็นพายุ… ใบหน้าของเขาก็พลันซีดเผือดลงไปทันที
“เป็นไปไม่ได้… เขา… เขามาจริงๆ!” ศิวะพึมพำ
นายพลสุรเดช พ่อของศิวะ ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ก็พลันหน้าแข็งทื่อเช่นกัน “ไอ้พายุ… แกกล้ามาก!”
พายุไม่สนใจใครทั้งสิ้น เขาก้าวเดินเข้าไปในงานอย่างช้าๆ แต่ทุกย่างก้าวกลับเต็มไปด้วยอำนาจที่น่ากลัวราวกับพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้น แสงแดดที่เคยสาดส่อง กลับดูเหมือนจะหรี่แสงลงไปทันที
เมื่อพายุเดินเข้ามาใกล้เวที เสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะกลบเสียงเพลงที่เริ่มบรรเลงขึ้นอีกครั้ง
“เขาคือพายุ… เจ้าพ่อที่หายตัวไป…” “เขามาทำอะไรที่นี่?” “เขาจะมาทำลายงานหมั้นของอรุณรัศมีหรือเปล่า?”
พายุหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของเวที สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่อรุณรัศมีเพียงคนเดียว
“อรุณรัศมี…” เสียงของเขาดังขึ้นอย่างชัดเจน ราวกับจะทะลุผ่านม่านเสียงอึกทึกทั้งหมด “เธอ… กำลังจะแต่งงาน… กับศิวะ?”
คำถามนั้นเหมือนมีดที่แทงทะลุเข้าไปในหัวใจของอรุณรัศมี เธอพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ
“พี่พายุ… หนู…” เธอพยายามเอ่ยชื่อเขา น้ำเสียงสั่นเครือ
“แก… อย่ามายุ่งกับเธอ!” ศิวะก้าวเข้ามาขวางพายุ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธและความหวาดกลัว
พายุหันมามองศิวะ ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความอำมหิต “แก… กล้ามากนะ… ที่มายืนขวางฉัน”
“ฉันจะปกป้องเธอ… เธอคือคู่หมั้นของฉัน!” ศิวะประกาศอย่างท้าทาย
พายุหัวเราะออกมาเสียงดัง “คู่หมั้น? แกคิดว่าแกจะได้เธอไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?” เขาหันกลับไปมองอรุณรัศมี “อรุณรัศมี… ตอบฉันสิ… ว่าทำไมเธอถึงทำแบบนี้กับฉัน?”
อรุณรัศมีมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของพายุ เธออยากจะอธิบาย อยากจะบอกเขาว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ แต่มันก็สายเกินไปแล้ว
“หนู… หนูขอโทษค่ะพี่พายุ…” เธอพูดออกมาได้แค่นั้น น้ำตาคลอหน่วย
คำว่า ‘ขอโทษ’ ราวกับเป็นเชื้อเพลิงที่จุดไฟแค้นในใจของพายุให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม
“ขอโทษ?” เขาพูดซ้ำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “เธอคิดว่าคำขอโทษ… มันจะลบล้างทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้หรือไง?”
เขาหันไปมองนายพลสุรเดช “และแก… ไอ้พลแก่… แกคิดว่าแกจะหลอกฉันได้อีกครั้งหรือไง?”
นายพลสุรเดชหน้าซีดเผือด “ฉัน… ฉันไม่ได้หลอกแก…”
“อย่าโกหก!” พายุตะโกนเสียงดัง “แกใช้ลูกของแก… มาแย่งผู้หญิงของฉันไป! แกทำลายทุกอย่างที่ฉันเคยมี! และแก… จะต้องชดใช้!”
บรรยากาศในงานพลันตึงเครียดขึ้นอย่างรวดเร็ว แขกเหรื่อหลายคนเริ่มตกใจและพยายามจะถอยห่าง
พายุเดินเข้าไปใกล้เวทีมากขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่นที่จะแก้แค้น
“อรุณรัศมี…” เขาเอ่ยชื่อเธออีกครั้ง น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงแฝงไปด้วยความเจ็บปวด “ทำไม… ทำไมเธอถึงเลือกเขา… แทนที่จะเป็นฉัน?”
อรุณรัศมีน้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม เธอไม่สามารถทนเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของพายุได้อีกต่อไป
“พี่พายุ… หนู…” เธอพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ทำไม่ได้
ทันใดนั้นเอง พายุได้ยื่นมือออกไปคว้าแขนของอรุณรัศมีอย่างแรง
“เธอจะไปกับฉัน!” เขาประกาศเสียงดัง
“ไม่! ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!” ศิวะพยายามเข้ามาแย่งตัวอรุณรัศมี แต่ก็ถูกลูกน้องของพายุที่คอยคุมเชิงอยู่เข้ามาขวางเอาไว้
“ปล่อยหนูนะพี่พายุ!” อรุณรัศมีร้องออกมา “พี่อย่าทำแบบนี้เลย!”
“ฉันจะทำ!” พายุพูดเสียงแข็ง “เธอคือของฉัน! และฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากเธอไปจากฉัน!”
เขาออกแรงดึงอรุณรัศมีให้เดินตามเขาออกไปจากงาน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของแขกเหรื่อทุกคน
“พี่พายุ… ได้โปรด… หนูขอร้อง…” อรุณรัศมีพยายามจะต่อต้าน แต่แรงของพายุแข็งแกร่งเกินไป
เมื่อพายุเดินออกจากงานไป พร้อมกับอรุณรัศมีที่ถูกเขาบังคับให้เดินตามไป… เสียงเพลงที่เคยบรรเลงอย่างไพเราะ ก็พลันเงียบสนิทลง… ทิ้งไว้เพียงความตกตะลึง ความหวาดกลัว และรอยร้าวในหัวใจของทุกคน…
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… หัวใจของอรุณรัศมี… ที่กำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นสองส่วน… ระหว่างความรักในอดีต… และชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้…
“พี่พายุ… คุณจะพาหนูไปไหนคะ…” อรุณรัศมีพึมพำในใจ ขณะที่ก้าวเท้าออกไปสู่โลกใบใหม่… โลกที่จะเต็มไปด้วยความแค้น… ความรัก… และความลับที่ไม่มีวันเปิดเผย…
เจ้าพ่อที่แค้นที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก