"เธอไปไหนมาอรุณรัศมี? ทำไมไม่รับโทรศัพท์ฉันเลย?" เสียงของศิวะดังขึ้นอย่างหงุดหงิดเมื่ออรุณรัศมีก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่นของเขา เขากำลังนั่งจิบวิสกี้อยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคมกริบสบกับเธออย่างจับผิด
อรุณรัศมียิ้มบางๆ พยายามซ่อนความรู้สึกเหนื่อยล้าและสับสนที่กำลังถาโถมเข้ามา "ขอโทษค่ะคุณศิวะ พอดีฉันออกไปข้างนอกมานิดหน่อย แล้วโทรศัพท์แบตหมดพอดี"
"ออกไปข้างนอก? ไปไหน? กับใคร?" ศิวะถามต่ออย่างไม่ลดละ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่ไว้วางใจ ราวกับว่าเธอเป็นนักโทษที่ต้องตอบคำถามทุกอย่าง
"ฉัน... ฉันไปเจอเพื่อนเก่ามาค่ะ" เธอเลือกที่จะโกหก เพราะเธอไม่รู้ว่าจะอธิบายเรื่องที่เธอเพิ่งเจอพายุให้เขาฟังได้อย่างไร
"เพื่อนเก่า? ใคร?" ศิวะแค่นหัวเราะ "อรุณรัศมี... เธอกำลังจะแต่งงานกับฉันนะ... เธอควรจะบอกฉันทุกอย่าง... ไม่ใช่โกหกฉัน!"
"ฉันไม่ได้โกหกค่ะ" อรุณรัศมียืนยันเสียงแข็ง พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง "ฉันแค่... แค่ไม่อยากให้คุณต้องกังวล"
"ไม่อยากให้ฉันกังวล?" ศิวะลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของเขาฉายแววขุ่นเคือง "หรือเธอแค่อยากจะปกปิดบางอย่างจากฉันกันแน่? ฉันเห็นว่าช่วงนี้เธอกับพายุมันแปลกๆ นะ... เธอกำลังทำอะไรอยู่? บอกฉันมาเดี๋ยวนี้!"
คำว่า 'พายุ' ทำให้หัวใจของอรุณรัศมีสะท้านขึ้นมาทันที เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด "ฉัน... ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ คุณศิวะ"
"อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอรุณรัศมี!" ศิวะเสียงดังขึ้น "ฉันเห็นพวกเธอสองคนคุยกัน... ฉันเห็นสายตาที่เธอมีให้เขา... มันไม่ใช่สายตาของคนที่ไม่เกี่ยวข้องกัน!"
"คุณคิดไปเองค่ะ!" อรุณรัศมีเริ่มทนไม่ไหว เธอรู้สึกอึดอัดกับความกดดันที่ศิวะกำลังสร้างขึ้น "คุณกำลังสงสัยฉันใช่ไหมคะ?"
"ฉันสงสัยในความสัมพันธ์ของเธอกับพายุ! ฉันสงสัยว่าทำไมเธอถึงยังติดต่อกับมันอยู่ ทั้งๆ ที่มันคือศัตรูของฉัน!" ศิวะตวาดกลับ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ
"คุณศิวะคะ... ฉัน... ฉันจำเป็นต้องคุยกับเขา" อรุณรัศมีเอ่ยปากพูดออกไปอย่างจำใจ เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถปิดบังความจริงไปได้อีกนานแค่ไหน
"จำเป็น?" ศิวะหัวเราะเยาะ "จำเป็นอะไร? จำเป็นต้องแอบพบเจอกัน? จำเป็นต้องเก็บความลับของมันไว้? หรือเธอ... กำลังจะกลับไปหาพายุ?"
คำถามสุดท้ายของศิวะเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้ามาในหัวใจของอรุณรัศมี เธอส่ายหน้าปฏิเสธอย่างรวดเร็ว "ไม่ค่ะ! ฉันไม่ได้จะกลับไปหาเขา! ฉัน... ฉันแค่กำลังทำในสิ่งที่ฉันต้องทำ!"
"ทำในสิ่งที่เธอต้องทำ? ทำอะไร? บอกฉันมาสิอรุณรัศมี! บอกความจริงกับฉัน!" ศิวะเดินเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน
"ฉัน... ฉันบอกคุณไม่ได้ค่ะ" อรุณรัศมีพูดเสียงแผ่วเบา น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "มัน... มันอันตรายเกินไป"
"อันตราย? อันตรายกว่าการที่เธอจะไปยุ่งเกี่ยวกับพายุอีกเหรอ?" ศิวะพูดประชดประชัน "เธอไม่รู้หรือไงว่าพายุมันอันตรายแค่ไหน? มันจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า! แล้วเธอก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของการทำลายนั้น!"
"ฉันรู้ค่ะ!" อรุณรัศมีเผลอพูดออกไปเสียงดัง "ฉันรู้ดีกว่าคุณเสียอีก! แต่คุณไม่เข้าใจ... คุณไม่เข้าใจอะไรเลย!"
"สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจคือ... ทำไมเธอถึงยังเลือกที่จะเชื่อใจพายุ... มากกว่าฉัน!" ศิวะพูดเสียงเครียด ดวงตาของเขาสบกับเธออย่างคาดคั้น เขาพยายามสืบหาความจริงมาตลอด เขาเริ่มสงสัยในความสัมพันธ์ของอรุณรัศมีกับพายุมาสักพักแล้ว ยิ่งเธอพยายามจะปิดบังมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสงสัยมากเท่านั้น
"มันไม่ใช่เรื่องของการเชื่อใจค่ะคุณศิวะ... มันเป็นเรื่องของ... ความจำเป็น" อรุณรัศมีย้ำอีกครั้ง พยายามใช้คำพูดที่รัดกุมที่สุด
"ความจำเป็นงั้นเหรอ?" ศิวะหัวเราะเบาๆ แต่ในแววตาของเขามีแต่ความเจ็บปวด "ความจำเป็นที่จะต้องไปเจอคนรักเก่า? ความจำเป็นที่จะต้องเก็บความลับของมันไว้? หรือว่า... เธอแค่อยากจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นของพายุ? บอกฉันมาซิอรุณรัศมี! เธอคิดจะทำลายฉันกับพายุไปพร้อมๆ กันหรือไง?"
"คุณศิวะ! พอได้แล้ว!" อรุณรัศมีตะคอกเสียงดัง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะระเบิด "คุณกำลังคิดอะไรของคุณอยู่! ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายคุณ! ฉัน... ฉันแค่ต้องการให้คุณเข้าใจ!"
"ฉันจะเข้าใจได้ยังไง ในเมื่อเธอไม่เคยบอกอะไรฉันเลย!" ศิวะสวนกลับ น้ำเสียงของเขาเริ่มอ่อนลง แต่ความเจ็บปวดในแววตาของเขากลับชัดเจนยิ่งขึ้น "อรุณรัศมี... ฉันรักเธอ... ฉันอยากจะแต่งงานกับเธอ... ฉันอยากจะสร้างครอบครัวกับเธอ... แต่ถ้าเธอไม่ซื่อสัตย์กับฉัน... ถ้าเธอเลือกที่จะเก็บความลับ... หรือเลือกที่จะกลับไปหาพายุ... ฉันก็ไม่รู้ว่าเราจะไปกันต่อได้ยังไง"
คำพูดของศิวะทำให้อรุณรัศมีรู้สึกผิดอย่างมาก เธอรู้ว่าเขาไม่ได้โกหก แต่เธอก็ไม่สามารถบอกความจริงทั้งหมดกับเขาได้ เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ ระหว่างความแค้นของพายุ ความรักที่ศิวะมีให้ และความลับที่เธอต้องแบกรับไว้
"ฉัน... ฉันขอโทษค่ะคุณศิวะ" เธอพูดเสียงเบา "ฉัน... ฉันต้องการเวลา"
"เวลา?" ศิวะถามย้ำ "เวลาที่จะไปหาพายุอีกครั้งงั้นเหรอ?"
"ไม่ค่ะ!" อรุณรัศมีส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "เวลาที่จะ... คิดทบทวนทุกอย่าง"
ศิวะมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างพิจารณา เขาเห็นความสับสนและความเจ็บปวดในนั้น แต่เขาก็ยังคงไม่แน่ใจว่าเธอพูดความจริงทั้งหมดหรือไม่ เขาเริ่มสืบหาความจริงเกี่ยวกับพายุและอรุณรัศมีอย่างจริงจังมากขึ้น และเขาก็เริ่มมีปากเสียงกับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ากำแพงแห่งความเข้าใจระหว่างพวกเขากำลังจะพังทลายลง
"ถ้าเธอต้องการเวลา... ฉันก็จะให้" ศิวะพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา "แต่ขอให้เธอรู้ไว้... ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาหลอกลวงฉัน... และฉันก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสุขของฉันเด็ดขาด!"
เขาเดินจากไป ทิ้งให้อรุณรัศมียืนอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง ความรู้สึกสับสนถาโถมเข้ามาในใจ เธอรู้ว่าเธอได้สร้างปัญหาใหญ่หลวงให้กับตัวเอง และเธอก็ไม่รู้ว่าเธอจะสามารถแก้ไขมันได้หรือไม่
เจ้าพ่อที่แค้นที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก