"เธอมีเวลาแค่ 48 ชั่วโมงอรุณรัศมี..." เสียงของพายุแผดก้องไปทั่วห้องทำงานหรูหราของเขา แสงไฟสลัวๆ สาดส่องให้เห็นแววตาอันเย็นชาและคาดเดาไม่ได้ของเขา "ถ้าเธอทำภารกิจนี้สำเร็จ... ฉันจะปล่อยเธอไป... แต่ถ้าเธอทำไม่ได้... เธอจะต้องอยู่ภายใต้อำนาจของฉันตลอดไป!"
อรุณรัศมียืนตัวแข็งทื่ออยู่เบื้องหน้าเขา หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเธอจะแขวนอยู่บนเส้นด้ายแบบนี้ การที่พายุยื่นข้อเสนอให้อย่างนี้ มันไม่ใช่แค่การต่อรอง แต่คือการเดิมพันที่ยิ่งใหญ่หลวงกว่าที่เธอเคยจินตนาการ
"ภารกิจ... ภารกิจอะไรคะคุณพายุ?" เธอถามเสียงสั่นพร่า พยายามรวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง
พายุกระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ดูอันตรายและน่าขนลุก "ภารกิจที่จะทำให้ฉันได้สิ่งที่ฉันต้องการ... และทำให้เธอหลุดพ้นจากเงื้อมมือของศิวะ"
"แต่... ฉันจะทำได้อย่างไรคะ? ฉันไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน" อรุณรัศมีเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน เธอรู้ดีว่าพายุหมายถึงอะไร ภารกิจที่เขาพูดถึงนั้นต้องเป็นเรื่องที่เสี่ยงอันตราย และผิดกฎหมายอย่างแน่นอน
"เธอไม่เคยทำ... แต่เธอทำได้" พายุเดินเข้ามาหาเธอ ช้าๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ "ฉันเชื่อในตัวเธอ... และฉันก็รู้ว่าเธอทำได้... เพียงแต่เธอต้องทำตามคำสั่งของฉันทุกอย่าง... ห้ามดื้อ... ห้ามต่อรอง... และห้ามโกหกฉันเด็ดขาด"
เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ จ้องเข้าไปในดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง "ภารกิจของเธอคือ... ไปเอาของชิ้นหนึ่งมาให้ฉัน... ของชิ้นที่ศิวะมันเก็บงำไว้อย่างดี... ของชิ้นที่จะทำให้ฉันได้เปรียบเหนือมัน... และทำให้มันไม่มีวันได้ผงาดขึ้นมาอีก"
อรุณรัศมีเบิกตากว้างอย่างตกใจ "ของ... ของอะไรคะ?"
"เธอไม่จำเป็นต้องรู้... เธอแค่ต้องไปเอามันมาให้ฉัน" พายุตอบเสียงเรียบ "ฉันจะบอกรายละเอียดทั้งหมดให้เธอ... และเธอต้องทำตามนั้น... ถ้าเธอทำสำเร็จ... ฉันจะทำตามสัญญา... ฉันจะปล่อยเธอไป... และเธอจะได้แต่งงานกับศิวะอย่างที่เธอต้องการ"
คำว่า 'แต่งงานกับศิวะ' ทำให้ใจของอรุณรัศมีรู้สึกปวดหนึบ เธอรู้ว่าพายุกำลังใช้จุดอ่อนของเธอเป็นเครื่องมือในการต่อรอง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้ว่านี่คือโอกาสเดียวของเธอที่จะหลุดพ้นจากวังวนแห่งความแค้นนี้
"แล้ว... ถ้าฉันทำไม่สำเร็จล่ะคะ?" เธอถามเสียงสั่น
"ถ้าเธอทำไม่สำเร็จ..." พายุโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ริมฝีปากของเขาเกือบจะสัมผัสกับริมฝีปากของเธอ "เธอก็จะอยู่กับฉัน... ตลอดไป... ในฐานะของฉัน... ไม่ใช่ของใคร"
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของอรุณรัศมีเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เธอรู้สึกถึงความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ในน้ำเสียงของพายุ ความปรารถนาที่เธอเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้
"คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ?" เธอถามเสียงกระซิบ
"เธอรู้ดีอรุณรัศมี..." พายุตอบเสียงแหบพร่า "เธอรู้ดีว่าฉันต้องการอะไร... และเธอก็รู้ดีว่าเธอสามารถให้มันกับฉันได้"
เขาผละออกจากเธออย่างช้าๆ ทิ้งให้อรุณรัศมียืนตัวสั่นสะท้านอยู่เพียงลำพัง "ฉันจะให้เวลาเธอคิด... แต่จำไว้... 48 ชั่วโมง... ไม่มากไม่น้อยเกินไป... และถ้าเธอตัดสินใจที่จะไม่ทำ... ฉันก็จะทำให้แน่ใจว่าศิวะมันจะไม่ได้เธอไป... และฉันก็จะไม่มีวันปล่อยเธอไปไหน"
อรุณรัศมีมองตามหลังของพายุที่เดินจากไปอย่างเงียบงัน เธอรู้ว่าเธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ หากเธอปฏิเสธ เธออาจจะต้องตกอยู่ในอันตราย และคนที่เธอรักก็จะถูกทำลาย แต่หากเธอตอบตกลง เธอจะต้องทำในสิ่งที่ผิดกฎหมาย และอาจจะนำพาเธอไปสู่อันตรายที่ยิ่งกว่าเดิม
เธอนึกถึงคำพูดของศิวะ ความหวังที่เขามีให้เธอ และความรักที่เขาแสดงออกมา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่อาจลืมสายตาของพายุที่เต็มไปด้วยความแค้น และความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง
"ฉันต้องทำยังไงดี..." เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม
เธอรู้ดีว่านี่คือการตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ มันไม่ใช่แค่การเลือกอนาคตของเธอเอง แต่เป็นการเลือกชะตากรรมของทุกคนที่เธอรัก
เธอเดินออกจากห้องทำงานของพายุไปอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความขัดแย้งระหว่างความกลัว ความแค้น และความรัก เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถทำภารกิจนี้สำเร็จได้หรือไม่ และไม่รู้ว่าผลลัพธ์ของการตัดสินใจครั้งนี้ จะนำพาเธอไปสู่สิ่งใด
ขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกจากประตู เธอก็หันกลับไปมองที่ประตูห้องทำงานของพายุอีกครั้ง เธอมองเห็นเงาของเขาที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับปีศาจร้ายที่กำลังเฝ้ารอคอยเหยื่อของมัน
"ฉันจะทำ..." เธอตัดสินใจ whispered ออกมาเสียงแผ่วเบา "ฉันจะทำตามเงื่อนไขของคุณ... เพื่อให้ฉันได้หลุดพ้นไปจากที่นี่..."
แต่ในใจลึกๆ เธอก็รู้ว่า การตัดสินใจครั้งนี้ อาจจะไม่ได้ทำให้เธอหลุดพ้นไปจากวังวนแห่งความแค้นนี้เลย...
เจ้าพ่อที่แค้นที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก